Xosé Manuel Barreiro

O mesmo barco para todos

2012-01-30T03:38:00.000-08:00

Promover o crecemento económico e, por riba de todo, crear emprego é o obxectivo. Unha necesidade perentoria está última tendo presente os últimos datos da EPA porque pechamos o pasado ano superando amplamente os cinco millóns de desempregados e, o que é aínda peor, tendo máis de un millón e medio de familias con todos os seus membros en paro. E non hai dúbida de que se non hai movemento económico, difícil resultará dinamizar o mercado laboral.

O paquete de medidas articulado polo Goberno de Rajoy, aínda cos sinsabores que conleva, principian a dar algún froito. O executivo, dende o primeiro minuto, está a actuar e esa inmediatez foi ben acollida polos mercados e institucións económicas; a subasta de débeda é unha boa proba delo. Que Europa e os mercados vaian recuperando a confianza no noso país, nos nosos gobernantes, é, pese a que estemos lonxe da victoria absoluta, unha batalla ganada.

Aínda que de xeito excepcional e transitorio, é certo que se estableceu un incremento do IRPF. Matizo, nembargantes, que son os impostos que menos dañan o crecemento económico e os máis equitativos e xustos en termos de repercusión lesiva; e (recalco este matiz) a decisión adoptouse case de xeito obrigado tras constatar a desviación dos obxectivos de déficit en dous puntos máis do previsto inicialmente.

A estas alturas a ninguén se lle escapa que cumprir o tope de déficit é un compromiso irrenunciable, non xa únicamente para recuperar a credibilidade do noso país no exterior, tamén para impedir o cuestionamento do noso Estado de Benestar e porque o custo de financiación derivado do incremento da débeda é imposible de asumir.

Controlar o déficit e a débeda é, de por si, un traballo de titanes, pero nelo está o Goberno, igual que está a traballar nas reformas estructurais, igualmente necesarias. Aí están, por exemplo, as propostas para reformar o mercado laboral, incidindo en conceptos básicos como estabilidade, empleabilidade, formación e flexibilidade; para loitar contra o fraude; ou mesmo as medidas para axudar ás Comunidades Autónomas a lograr a estabilidade financiera ampliando o plazo de devolución dos anticipos do Estado ou dándolles liquidez a través dos fondos ICO.

Esta claro que todas as medidas que se adopten, en aras de lograr os obxectivos ós que aludía ó comenzo, teñen un custo, implican un sacrificio, pero tamén un cometido, unha razón de ser.

Un estricto control do gasto; a aplicación dos principios de austeridade e eficiencia a todos os niveis; acometer as reformas estructurais necesarias… son pasos, pero requiren a implicación de todos, das administracións e dos propios cidadáns.

E quen non se implique ou quen non cumpla coa tarefa encomendada ten que responsabilizarse das consecuencias que elo implique. A Lei de Estabilidade Orzamentaria (da que en Galicia por certo sabemos moito) vai nesa dirección.

Todos estamos no mesmo barco; chegar a bo porto ou perdernos na tempestade tamén é cousa de todos.

El mismo barco para todos

Promover el crecimiento económico y, por encima de todo, crear empleo es el objetivo. Una necesidad perentoria está última teniendo presente los últimos datos de la EPA porque cerramos el año pasado superando ampliamente los cinco millones de desempleados y, lo que aún es peor, teniendo más de un millón y medio de familias con todos sus miembros en paro. Y no hay duda de que si no hay movimiento económico, difícil resultará dinamizar el mercado laboral.

El paquete de medidas articulado por el Gobierno de Rajoy, aunque con los sinsabores que conlleva, empiezan a dar algún fruto. El ejecutivo, desde el primer minuto, está actuando y esa inmediatez fue bien acogida por los mercados e instituciones económicas; la subasta de deuda es una buena prueba de ello. Que Europa y los mercados vayan recuperando la confianza en nuestro país, en nuestros gobernantes, es, pese a que estemos lejos de la victoria absoluta, una batalla ganada.

Aunque de modo excepcional y transitorio, es cierto que se estableció un incremento del IRPF. Matizo, sin embargo, que son los impuestos que menos dañan el crecimiento económico y los más equitativos y justos en términos de repercusión lesiva; y (recalco este matiz) la decisión se adoptó casi obligada tras constatar la desviación de los objetivos de déficit en dos puntos más de lo previsto inicialmente.

A estas alturas a nadie se le escapa que cumplir el tope de déficit y un compromiso irrenunciable, no ya únicamente para recuperar la credibilidad de nuestro país en el exterior, también para impedir el cuestionamiento de nuestro Estado de Bienestar y porque el coste de financiación derivado del incremento de deuda es imposible de asumir.

Controlar el déficit y la deuda es, de por sí, un trabajo de titanes, pero en ello está el Gobierno, igual que está trabajando en las reformas estructurales, igualmente necesarias. Ahí están, por ejemplo, las propuestas para reformar el mercado laboral, incidiendo en conceptos básicos como estabilidad, empleabilidad, formación y flexibilidad; para luchar contra el fraude; o mismo las medidas para ayudar a la Comunidades Autónomas a lograr la estabilidad financiera ampliando el plazo de devolución de los anticipos del Estado o dándoles liquidez a través de fondos ICO.

Está claro que todas las medidas que se adopten, en aras de lograr los objetivos a los que aludía al comienzo, tienen un coste, implican un sacrificio, pero también un cometido, una razón de ser.

Un estricto control del gasto; la aplicación de los principios de austeridad y eficiencia a todos los niveles; acometer las reformas estructurales necesarias… son pasos, pero requieren la implicación de todos, de las administraciones y de los propios ciudadanos.

Y quien no se implique o quien no cumpla con la faceta encomendada tiene que responsabilizarse de las consecuencias que ello implique. La Ley de Estabilidad Presupuestaria (de la que en Galicia por cierto sabemos mucho) va en esa dirección.

Todos estamos en el mismo barco; llegar a buen puerto o perdernos en la tempestad también es cosa de todos.

Unha gran perda

2012-01-23T03:48:00.000-08:00

Cando a alguén lle chega a morte a todos nos sae a vena xenerosa á hora de referenciar a súa experiencia vital. Parece que únicamente somos capaces de salientar as virtudes do finado. Ante un trance difícil coma ese, sabedores todos de que ninguén seremos quen de evitalo, é lóxico que flúa a empatía.

Pero, pese a esa solidariedade inicial e comprensible, hai casos de casos. E se a conmoción que xenera o recibimento de noticias desta índole pode empregarse como baremo da admiración, respeto ou afecto que calquer persoa xerou durante a súa vida, non cabe dúbida de que Isaac Díaz Pardo é unha desas (non sei se exemplo de excepcional excepción) que maior unanimidade provocou.

A súa perda conmocionou a Galicia enteira, ó mundo da política, da cultura, da empresa, a todos e cada un dos cidadáns, anónimos ou non tanto, do noso país e incluso máis aló das nosas fronteiras, porque moito máis aló chegou Isaac.

Esa turbación xeral dá idea da grandeza de Díaz Pardo, da súa dimensión polifacética, intelectualidade, esprito emprendedor, da súa bonhomía, da súa gran humildade. E, non hai que esquecer senón máis ben salientar, o seu ideario galeguista, o seu compromiso cultural, político e empresarial con esta terra. Sempre presente, sempre activo; na xuventude e na vellez; no exilio e no retorno.

Entre o seu amplo legado, gustaríame salientar, precisamente polo contexto de crise económica no que nos atopamos, a súa faceta emprendedora, un dos aspectos que mellor caracterizan ós galegos que, obrigada ou voluntariamente, percorreron o mundo. En tempos nos que é preciso incentivar a cultura emprendedora, Isaac Díaz Pardo é un dos mellores exemplos ós que se pode recurrir, e permítanme por elo que aluda a ela.

Que saliente a súa actividade empresarial, moi diversa, cargada ademais de matices, igual de relevantes, igual de significativos, e perfectamente ensamblados coa defensa e a divulgación da nosa identidade cultural como pobo diferenciado. Sargadelos é (ademais dun proxecto xerador de riqueza, confluente coa reafirmación cultural) unha seña de identidade artística, rica e única que todos os galegos interiorizamos como propia.

Isaac Díaz Pardo é un galego universal, comprometido coa súa terra e, por riba de todo, tremendamente querido. É unha gran perda e por eso Galicia enteira garda luto por el.

Una gran pérdida

Cuando a alguien le llega la muerte a todos nos sale la vena generosa a la hora de referenciar su experiencia vital. Parece que únicamente somos capaces de destacar las virtudes del finado. Ante un trance tan difícil como ese, sabedores todos de que nadie será capaz de evitarlo, es lógico que fluya la empatía.

Pero, pese a esa solidaridad inicial y comprensible, hay casos de casos. Y si la conmoción que genera el recibimiento de noticias de esta índole puede utilizarse como baremo de la admiración, respeto o afecto que cualquier persona generó durante su vida, no cabe duda de que Isaac Díaz Pardo es una de esas (no sé si ejemplo de excepcional excepción) que mayor unanimidad provocó.

Su pérdida conmocionó a toda Galicia, al mundo de la política, de la cultura, de la empresa, a todos y cada uno de los ciudadanos, anónimos o no, de nuestro país e incluso más allá de nuestras fronteras, porque mucho más allá llegó Isaac.

Esa turbación general da idea de la grandeza de Díaz Pardo, de su dimensión polifacética, intelectualidad, espíritu emprendedor, de su bonhomía, de su gran humildad. Y, no hay que olvidar, más bien destacar, su ideario galleguista, su compromiso cultural, político y empresarial con esta tierra. Siempre presente, siempre activo; en la juventud y en la vejez; en el exilio y en el retorno.

Entre su gran legado, me gustaría destacar, precisamente por el contexto de crisis económica en el que nos encontramos, su faceta emprendedora, uno de los aspectos que mejor caracterizan a los gallegos que, obligada o voluntariamente, recorrieron el mundo. En tiempos en los que es preciso incentivar la cultura emprendedora, Isaac Díaz Pardo es uno de los mejores ejemplos a los que se puede recurrir, y permítanme por ello que aluda a ella.

Que destaque su actividad empresarial, muy diversa, cargada además de matices, igual de relevantes, igual de significativos, y perfectamente ensamblados con la defensa y la divulgación de nuestra identidad cultural como pueblo diferenciado. Sargadelos es (además de un proyecto generador de riqueza, confluente con la reafirmación cultural) una seña de identidad artística, rica y única que todos los gallegos interiorizamos como propia.

Isaac Díaz Pardo es un gallego universal, comprometido con su tierra y, por encima de todo, tremendamente querido. Es una gran pérdida y por eso Galicia entera guarda luto por él.

Hombre de Estado, con mayúsculas

2012-01-18T06:31:00.000-08:00

Ni a sus defensores ni a sus detractores. A nadie ha dejado indiferente el fallecimiento de Manuel Fraga Iribarne.

No es para menos, porque no es halago sino justicia reconocer sus muchos méritos, empezando por su profundo sentido del deber, acorde con su recta e inquebrantable concepción de lo que implica y requiere ser un servidor público.

Una concepción que lo convirtió en el irrepetible hombre de Estado que fue y cuyo legado pervivirá siempre. Nos encargaremos de ello.
Motivos no nos han de faltar.

Don Manuel fue, además de una de las cabezas mejor amuebladas que dio España en el último siglo, un político decisivo en la historia de este país. Y, sin duda, uno de los sólidos pilares sobre los que se fundamentó la restauración y consolidación de nuestra democracia, empezando por su participación en la redacción de la Constitución y continuando, por poner solo dos ejemplos, con uno de sus grandes proyectos: convertirse en el aglutinador del centro-derecha español.

Se marcó ese objetivo y, con su tesón y vitalidad inagotable, donde otros fracasaron, él triunfó. Este es su gran legado, aunque, claro está, no es el único.

Porque Don Manuel fue, además, un gallego orgulloso de su origen; que vivió y trabajó con, por y para Galicia. Y no sería justo dejar de mencionar aquí que su personal visión del galleguismo permitió actualizar y modernizar este concepto.

Entendía, con muy buen criterio, que la defensa de lo propio no implica el ataque de lo ajeno. Más bien todo lo contrario, abogó por la suma como fuente de riqueza y evitó las estridencias y las exclusiones que no llevan a ninguna parte. Su etapa como presidente de la Xunta supuso, sin duda, un antes y un después en el desarrollo económico y social de la comunidad.

Su abultado y brillante curriculum no se restringe únicamente a su faceta pública, a sus seis décadas dedicadas en cuerpo y alma a la política, en las que el trabajo y la honradez fueron su marca diferencial. Y enfatizo en su capacidad inagotable de trabajo y en su arraigada e inquebrantable honradez porque su ejemplo debe servirnos de estimulo, precisamente en este tiempo en el que parece que hemos caído en una cierta crisis de valores y las virtudes de algunos políticos están en entredicho.

No menos prolífica y rica, digo, resulta su labor académica, su extensa bibliografía… Don Manuel era un maestro, en las aulas y fuera de ellas.

Somos muchos los que le debemos a él nuestro apego a la vocación política. Somos muchos los que aprendimos de él gran parte de lo que sabemos. Somos muchos los que le debemos mil agradecimientos por haber confiado en nosotros.

Ante la grandeza de don Manuel, un hombre de carácter, arraigados y claros principios, energía ilimitada y una capacidad intelectual envidiable, somos muchos los que hoy nos sentimos tristes.
Su experiencia vital, su legado, serán siempre nuestra principal fuente de inspiración.

Descanse en paz.

Grazas, don Manuel

2012-01-16T03:45:00.000-08:00

Hai pouco máis de tres meses, tras o anuncio de don Manuel de que abandoaba a primeira liña política, facía, dende esta mesma atalaia, unha somera semblanza da súa figura.

Hoxe, por motivos ben distintos, extremadamente máis tristes, principio esta reflexión como remataba aquela. Vaia por diante entón a miña admiración, respeto e agradecemento infinito a don Manuel Fraga. No político, pero sobre todo no persoal.

Non é esaxerado, senón xusto, dicir que foi un dos políticos máis importantes que deu este país no último século e un dos sólidos piares sobre os que se articulou a restauración e consolidación da nosa democracia.

Foi testigo de excepción, e tamén participante activo, dos acontecementos máis transcendentes da nosa historia recente. E creo innecesario relatar eiquí os seus abultados méritos curriculares e mesmo enumerar as diferentes responsabilidades que asumiu durante a súa dilatada actividade pública para avalalo.

Foi quen de concebir un proxecto político de centro dereita que se consolidou sobre a adición de sensibilidades distintas. Pretensión que non poucos anhelaron e mesmo intentaron pero que só el conqueriu. Ese é o seu gran legado, aínda que non o único.

Sumar foi sempre a súa premisa de partida, tan principal que non dubidou incluso en facerse a un lado para que o fin común prevalecera.

Un exemplo significativo da súa impronta, da súa aposta pola suma, quedou patente durante a súa etapa como presidente da Xunta (etapa, por certo, esencial para o desenvolvemento económico e social do noso país). Nunca durante os seus anos de mandato se atisbou sequera unha ráfaga de conflicto lingüístico, imperou dentro do seu arraigado amor pola terra, de profundo respeto e fomento da diversidade dentro da unidade, o que el denominaba bilingüismo armónico. Todo ten cabida, segundo demostrou, se se fuxe de extremismos e exclusións.

Coa súa concepción da nosa identidade como pobo, alonxado de aillamentos e consciente do papel que debe xogar Galicia non só no proxecto común que representa España senón tamén en Europa e mesmo no mundo, actualizou o pensamento galeguista, converteuse no precursor do galleguismo moderno.

Aínda que eclipsada pola súa proxección política, non foi menos prolífica a súa faceta de profesor universitario e de escritor. Tamén neste eido a súa traxectoria foi brilante, tanto pola súa precocidade como pola valía das reflexións que deixa na súa extensa bibliografía. A bo seguro que os seus alumnos séntense privilexiados por ter asistido as súa clases maxistrais.

Don Manuel, coa súa inagotable capacidade de traballo, coa súa valía intelectual, co seu elevado sentido do deber, coa súa intachable honestidade, é un home irrepetible.

E fago especial énfase na súa honestidade (un rasgo tan arraigado no seu carácter como a tenacidade) porque nun momento no que a percepción que a sociedade ten dos políticos non é precisamente para vanagloriarse, Fraga Iribarne é irreprochable. Foi, é e será o exemplo a seguir, a personificación do bo e do ben facer.

A súa perda non só enche de dor á familia popular (con maior agudeza se cabe e por motivos obvios ó Partido Popular de Lugo), tamén a todos aqueles que, superando as ideoloxías, aprecian a súa valía como o home de Estado que foi.

Non podo, no ámbito estrictamente persoal, deixar de facer constar eiqui o meu agradecemento, profundo e sentido, pola confianza que don Manuel depositou en min ó nomearme conselleiro e despois vicepresidente do seu goberno.

Tentei sempre estar á altura dos cometidos que me encomendou, e sempre, fose como integrante do seu gabinete e nas miñas posteriores responsabilidades políticas, sentín preto o seu xeneroso apoio, e confeso que resultou tremendamente enriquecedor poder traballar o seu carón.

Foi, en todos os sentidos, un excelente mestre. É irrefutable que de el había moito que aprender. As súas ensinanzas, o seu legado, pervivirán no tempo, terán continuidade. A súa experiencia vital, o seu traballo, as súas obras serán sempre fonte de inspiración.

Grazas, don Manuel.

Gracias, don Manuel

Hace poco más de tres meses, tras el anuncio de don Manuel de que abandonaba la primera línea política, hacía, desde esta misma atalaya, una somera semblanza de su figura.

Hoy, por motivos bien distintos, extremadamente más tristes, inicio esta reflexión como acababa aquella. Vaya por delante entonces mi admiración, respeto y agradecimiento infinito a don Manuel Fraga. En lo político, pero sobre todo en lo personal.

No es exagerado, sino justo, decir que fue uno de los políticos más importantes que dio este país en el último siglo y uno de los sólidos pilares sobre los que se articuló la restauración y consolidación de nuestra democracia.

Fue testigo de excepción, y también participante activo, de los acontecimientos más transcendentes de nuestra historia reciente. Y creo innecesario relatar aquí sus abultados méritos curriculares e incluso enumerar las diferentes responsabilidades que asumió durante su dilatada actividad pública para avalarlo.

Fue capaz de concebir un proyecto político de centro derecha que se consolidó sobre la adición de sensibilidades distintas. Pretensión que no pocos anhelaron e incluso intentaron pero que únicamente él consiguió. Ese es su gran legado, aunque no el único.

Sumar fue siempre su premisa de partida, tan principal que no dudó incluso en hacerse a un lado para que el fin común prevaleciera.

Un ejemplo significativo de su impronta, de su apuesta por la suma, quedó patente durante su etapa como presidente de la Xunta (etapa, por cierto, esencial para el desarrollo económico y social de nuestro país). Nunca durante sus años de mandato se atisbó siquiera una ráfaga de conflicto lingüístico, imperó dentro de su arraigado amor por la tierra, de profundo respeto y fomento de la diversidad dentro de la unidad, lo que él denominaba bilingüismo armónico. Todo tiene cabida, según demostró, si se huye de extremismos y exclusiones.

Con su concepción de nuestra identidad como pueblo, alejado de aislamientos y consciente del papel que debe jugar Galicia, no únicamente en el seno del proyecto común que representa España sino también en Europa y en el mundo, actualizó el pensamiento galleguista, se convirtió en el precursor del galleguismo moderno.

Aunque eclipsada por su proyección política, no fue menos prolífica su faceta de profesor universitario y de escritor. También en este ámbito su trayectoria fue brillante, tanto por su precocidad como por la valía de las reflexiones que deja en su extensa bibliografía. A buen seguro que sus alumnos se sienten privilegiados por haber asistido a sus clases magistrales.

Don Manuel, con su inagotable capacidad de trabajo, con su valía intelectual, con su elevado sentido del deber, con su intachable honestidad, es un hombre irrepetible.

Y hago especial énfasis en su honestidad (un rasgo tan arraigado en su carácter como la tenacidad) porque en un momento en el que la percepción que la sociedad tiene de los políticos no es precisamente para vanagloriarse, Fraga Iribarne es irreprochable. Fue, es y será el ejemplo a seguir, la personificación de lo bien y buen hacer.

Su pérdida no llena únicamente de dolor a la familia popular (con mayor agudeza si cabe y por motivos obvios al Partido Popular de Lugo), también a todos aquellos que, superando las ideologías, aprecian su valía como el hombre de Estado que fue.

No puedo, en el ámbito estrictamente personal, dejar de hacer constar aquí mi agradecimiento, profundo y sentido, por la confianza que don Manuel depositó en mí al nombrarme consejero y después vicepresidente de su Gobierno.

Intenté siempre estar a la altura de los cometidos que me encomendó, y siempre, tanto como integrante de su gabinete como en mis posteriores responsabilidades políticas, sentí cerca su generoso apoyo, y confieso que resultó tremendamente enriquecedor trabajar a su lado.

Fue, en todos los sentidos, un excelente maestro. Es irrefutable que de él había mucho que aprender. Sus enseñanzas, su legado, pervivirán en el tiempo, tendrán continuidad. Su experiencia vital, su trabajo, sus obras serán siempre fuente de inspiración.

Gracias, don Manuel.

Novo ano

2012-01-06T01:51:00.000-08:00

Mariano Rajoy debuxou no seu discurso de investidura as liñas maestras da súa acción de goberno sustentadas sobre catro grandes piares: a estabilidade orzamentaria, a reestructuración bancaria, o crecemento económico e as reformas estructurais. Todo encamiñado a acadar un obxectivo claro que non é outro que solventar o problema do desemprego.

E ó tempo que establecía as grandes liñas de actuación do novo goberno, sempre sustentadas sobre o sentido común, a eficiencia e a verdade, da que por cento tan escasos estivemos nos últimos anos, ofrecía diálogo.

O consenso, pese a ampla maioría que respalda ó executivo do Partido Popular, é imprescindible (ademais do máis axeitado) para levar a bo termino as profundas reformas que debemos acometer dentro deste proxecto global para a recuperación da nosa competitividade, do noso crecemento económico. O fin último, común en definitiva, que todos anhelamos.

Non negou Rajoy (non o fixo en campaña e menos aínda agora dende a súa responsabilidade coma presidente) que a senda que nos agarda será dura. Corroborouno recentemente o ministro de Economía e Competitividade Luis de Guindos que, coa verdade por diante e aínda sen coñecer en profundidade a realidade das contas deste país, augurou para a nosa economía neste ano que acabamos de encetar un novo período de desacelaración. No consello de ministros do pasado venres tamén se deron os primeiros pasos do paquete de medidas que terán que encamiñarnos hacia a senda da recuperación.

Os sacrificios son sempre ingratos pero, dadas as circunstancias, non hai alternativa se queremos remontar a penosa situación na que nos atopamos.

En definitiva, o goberno de Rajoy (exento por certo de todo tipo de cotas en aras de enfocar a súa acción única e directamente a solventar os problemas deste país, principiando polo paro), quédalle un amplo cometido que, sen demora, como así anunciara, empezou a aplicar.

Dende logo, dado que estamos estreando ano, non pretendo asustar a niguén, pero todos (creo que xa dende hai tempo) temos claro que veñen tempos que requiren apretar o cinto.

Algunhas das medidas adoptadas no consello de ministros do venres incididon na austeridade, unha austeridade que, para ser eficaz, non nos enganemos, debe aplicarse a todos os niveis. Tamén en eso o novo goberno deu exemplo, xa sabemos que medidas ailladas non contribúen, en si mesmas, a solucionar nada, incluso acaban por ser contraproducentes.

Retomo a idea, non estamos no contexto económico máis desexable pero estou convencido de que é posible cambiar a tendencia; e para asegurarnos o éxito é imprescindible que todos rememos na mesma dirección.

O 2012 é, en denitiva, un ano para recuperar a confianza, a ilusión e sobre todo para manter a esperanza. E creo que un bo punto de partida para deixarse levar polo optimismo e ter confiado en Mariano Rajoy.

Feliz ano a todos.

Nova andaina

2011-12-20T02:05:00.000-08:00

A maioritaria confianza que os lucenses, e o resto dos cidadáns do país, depositaron o pasado 20-N no Partido Popular obríganos, tras agradecer o seu apoio, a facernos merecedores dese respaldo. E no contexto actual, máis que nunca.

Temos, por tanto, dende o rigor e a responsabilidade, que devolver, multiplicadas, as expectativas que puxeron en nós para liderar a urxente recuperación económica que precisa España, para reactivar a creación de emprego, o principal problema que oprime ós españois e que, por conseguinte, centralizará as accións do futuro goberno que capitaneará Mariano Rajoy.

Sabiamos, antes incluso de que nos encomendaran a tarefa, das dificultades que entrañaba este cometido. Pero o Partido Popular, tanto dende os grupos parlamentarios nas Cortes como dende o propio Goberno, asume ese reto. E estará, estou convencido, á altura das circunstancias. Foi un compromiso asumido en campaña que, como non podería ser doutro xeito, cumpriremos, aínda que para acadalo, como xa adiantou o propio Rajoy, haxa que tomar medidas drásticas. A situación, creo que todos somos conscientes delo, así o requiren.

Nesta nova lexislatura tamén eu particularmente inicio unha nova etapa na miña traxectoria política. Supón unha gran honra para min asumir a dirección do noso grupo parlamentario no Senado, o máis numeroso de toda a nosa etapa democrática, e reitero o meu agradecemento ó presidente Rajoy pola confianza depositada en min para desenvolver esa tarefa.

Unha tarefa á que me adicarei a fondo porque a responsabilidade e os problemas ós que se enfronta o país así o demandan. Dende esa posición, recuperar a confianza e devolver o prestixio ós políticos, que creo que en xeral nos merecemos, será un dos obxectivos a conquerir. Os representantes directos dos cidadáns, díxeno xa en moitas ocasións, temos que ser parte determinante na aportación de solucións ás dificultades que xurden na nosa sociedade e non en fonte xeneradora deses problemas.

Darlle utilidade real ó Senado como cámara de representación territorial, desenvolvendo a reforma necesaria para elo, sempre aludida pero nunca acometida, é outro obxectivo ó que espero contribuir nesta nova andaina.

Non por elo, deixará de ser prioritario para min o compromiso asumido con esta provincia e cos seus habitantes como representante seu na Cámara Alta e mesmo cos meus compañeiros de partido. A defensa dos intereses de Lugo, por tanto, estará sempre presente no meu facer diario. Coa máxima que sempre aplico e requiro de traballo, traballo e traballo espero conseguilo.

Nueva andadura

La mayoritaria confianza que los lucenses, y el resto de los ciudadanos de este país, depositaron el pasado 20-N en el Partido Popular nos obliga, tras agradecer su apoyo, a hacernos merecedores de ese respaldo. Y en el contexto actual, más que nunca.

Tenemos, por tanto, desde el rigor y la responsabilidad, que devolver, multiplicadas, las expectativas que pusieron en nosotros para liderar la urgente recuperación económica que necesita España, para reactivar la creación de empleo, el principal problema que oprime a los españoles y que, por consiguiente, centralizará las acciones del futuro gobierno que capitaneará Mariano Rajoy.

Sabíamos, antes incluso de que nos encomendaran esta tarea, de las dificultades que entrañaba este cometido. Pero el Partido Popular, tanto desde los grupos parlamentarios en las Cortes como desde el propio Gobierno, asume este reto. Y estará, estou convencido, a la altura de las circunstancias. Fue un compromiso asumido en campaña que, como no podría ser de otro modo, cumpliremos, aunque para lograrlo, como ya adelantó el propio Mariano Rajoy, haya que tomar medidas drásticas. La situación, creo que todos somos conscientes de ello, así lo requieren.

En esta nuevo legislatura también yo particularmente inicio una nueva etapa en mi trayectoria política. Supone un gran honor para mi asumir la dirección de nuestro grupo parlamentario en el Senado, el más numeroso de toda nuestra etapa democrática, y reitero mi agradecimiento al presidente Rajoy por la confianza que depositó en mi para desarrollar esa labor.

Una labor a la que me dedicaré a fondo porque la responsabilidad y los problemas a los que se enfrenta el país así lo demandan. Desde esa posición, recuperar la confianza y devolver el prestigio a los políticos, que creo que en general nos merecemos, será uno de los objetivos a conseguir. Los representantes directos de los ciudadanos, lo dije ya en muchas ocasiones, tenemos que ser parte determinante en la aportación de soluciones a las dificultades que surgen en nuestra sociedad y no en fuente generadora de esos problemas.

Darle utilidad real al Senado como cámara de representación territorial, desarrollando la reforma necesaria para ello, siempre aludida pero nunca acometida, es otro objetivo al que espero contribuir en esta nueva etapa.

Non por ello dejará de ser prioritario para mi el compromiso asumido con esta provincia y con sus habitantes como su representante en la Cámara Alta e incluso con mis compañeros de partido. La defensa de los intereses de Lugo, por tanto, estará siempre presente en mi quehacer diario. Con la máxima que siempre aplico y requiero de trabajo, trabajo, trabajo espero conseguirlo.

Comparar e decidir

2011-11-09T10:27:00.000-08:00

Estamos xa inmersos nunha nova campaña electoral. E é entendible que, tendo presente o contexto económico no que nos atopamos, os cidadáns estén fartos de escoitar ós políticos.

Poden pensar, e non sin razón, que teñen problemas máis importantes nos que concentrase que o de decidir a opción política pola que decantarse. Permítanme que faga neste punto unha referencia directa ó feito de que case un millón e medio de fogares deste país teñan a todos os seus membros en paro.

Ese é, todos coincidimos nelo, o gran problema que temos neste intre en España. Pero ninguén de nós, como cidadáns, podemos obviar que, aínda que a capacidade última de xerar emprego corresponde básicamente ó sector empresarial, as administracións públicas, a través da súa xestión, poden poñer en marcha medidas encamiñandas a favorecer a súa dinamización.

Este é un feito contrastable con só facer un análise somero do comportamento do mercado laboral nestes últimos anos e buscar os factores que condicionaron esa evolución. E se o facemos, sacaremos a conclusión de que as políticas desenvolvidas polos gobernos, xunto coa propia conxuntura económica dese momento concreto, tiveron moito que ver coas fluctuacións rexistradas nas gráficas do paro.

O mercado laboral é só un exemplo do que botei man para argumentar que, pese a desidia compresible que pode provocar unha nova cita electoral, porque os grandes problemas do día a día xa somos concientes de que son outros, é necesario un esforzo engadido para analizar as diferentes opcións políticas que concurren as eleccións e, despois, decidir. Porque votar é un dereito, pero, neste intre, creo que tamén é un deber.

No momento no que estamos, un dos máis críticos da nosa historia recente, é perentorio que os políticos, ou as opcións políticas ás que representan, sexan capaces de ofrecer solucións ós problemas. E matizo: solucións tanxibles e realistas. Non estamos en condicións de perder o tempo en vaguedades ou futuribles máis ou menos utópicos, mais ou menos desexables. A realidade é a que é.

A principal preocupación do Partido Popular, ó igual que para o resto da población española, é o emprego, e o seu programa electoral recolle actuacións concretas encamiñadas a acadar ese obxectivo: simplificar a tipoloxía dos contratos laborais para reducir a temporalidade e dar expectativas de estabilidade ós traballadores, reformar a estructura e contidos da negociación colectiva; establecer bonificacións fiscais para incentivar as contratacións…

Ós cidadáns tócalles decidir se esta é ou non a mellor opción.

Reflexión

2011-10-25T01:29:00.000-07:00

Dúas lexislaturas, oito anos, e pouco ou nada a ensalzar do paso de Rodríguez Zapatero e o seu goberno pola Moncloa. E recalco a mención o seu equipo gubernamental porque compartindo mesa e decisións estaba o ministro José Blanco e aí estaba tamén Pérez Rubalca, disposto agora a tomar o relevo.

En Lugo, dende logo, non lembraremos como decisiva para o interese xeral da provincia esta etapa socialista. Nin sequera por moito que o titular de Fomento insista nelo, repetindo a retahíla de obras e investimentos que ía facer, un saco que parecía sen fondo pero que foi achicándose ó son de paralizacións ou aprazamentos.

Do que non teño dúbida é que os ó redor de 120.000 xubilados lucenses vanse acordar moito de Zapatero, eles e os do resto do país. Coma outras moitas cousas, a conxelación das pensións non ten precedentes na nosa historia, como tampouco a reducción salarial aplicada ós funcionarios.

Este goberno socialista, con oito anos plagados de erros e despilfarros (como doen agora os 13.500 millóns de euros sepultados no Plan E), de medidas insólitas, por non decir increíbles, contraproducentes ou directamente inútiles, palmeadas (non hai que esquecelo) por Alfredo Rubalcaba, provocou non xa un violento freazo no noso desenvolvemento económico senón un retroceso de consecuencias difíciles de cuantificar e, o máis preocupante, de remontar.

A constante perda do poder adquisitivo; o igualmente constante incremento da presión fiscal; a terrorífica destrucción de emprego por non falar xa doutros índices económicos dos que xa todos nos convertemos en expertos ou o desprestixio internacional no que irremediablemente caeu o noso país está aí, presente e innegable.

Estamos ás portas dunha nova campaña electoral e sei que os lucenses están fartos de escoitar promesas, pero convidoos a facer unha reflexión: estariamos agora a vivir unha situación diferente se quen tiña as rendas do país nos dixera a verdade?

Reflexión

Dos legislaturas, ocho años, y poco o nada a destacar del paso de Rodríguez Zapatero y su gobierno por Moncloa. Y recalco la mención a su equipo gubernamental porque compartiendo mesa y decisiones estaba el ministro José Blanco y ahí estaba también Pérez Rubalcaba, dispuesto ahora a tomar el relevo.

En Lugo, claramente, no recordaremos como decisiva para el interés general de la provincia esta etapa socialista. Ni siquiera por mucho que el titular de Fomento insista en ello, repitiendo la retahíla de obras e inversiones que pretendía hacer, un saco que parecía sin fondo pero que fue empequeñeciéndose al son de paralizaciones o aplazamientos.

De lo que no tengo duda es que los alrededor de 120.000 jubilados lucenses se van a acordar mucho de Zapatero, ellos y los del resto del país. Como otras muchas cosas, la congelación de las pensiones no tiene precedentes en nuestra historia, como tampoco la reducción salarial aplicada a los funcionarios.

Este gobierno socialista, con ocho años plagados de errores y despilfarros (cómo duelen ahora los 13.500 millones de euros sepultados en el Plan E), de medidas insólitas, por no decir increíbles, contraproducentes o directamente inútiles, palmeadas (no hay que olvidarlo) por Alfredo Rubalcaba, provocó no ya un violento frenazo en nuestro desarrollo económico sino un retroceso de consecuencias difíciles de cuantificar y, lo más preocupante, de remontar.

La constante pérdida de poder adquisitivo; el igualmente constante incremento de la presión fiscal; la terrorífica destrucción de empleo por no hablar ya de otros índices económicos de los que ya todos nos convertimos en expertos o el desprestigio internacional en el que irremediablemente cayó nuestro país está ahí, presente e innegable.

Estamos a las puertas de una campaña electoral y sé que los lucenses están hartos de escuchar promesas, pero los invito a hacer una reflexión: ¿estaríamos viviendo ahora una situación diferente si quien tenía las riendas del país nos hubiera dicho la verdad?

100 días

2011-10-11T02:12:00.000-07:00

Nova lexislatura pero idéntico proceder; remodelado equipo de goberno pero estilo semellante. A Deputación de Lugo mantén as maneiras insufladas polo himeneo entre socialistas e nacionalistas dos catro anos anteriores, que, fieis o seu estilo, amparan a bicefalia, porque para eso hai copresidentes flanqueados polos seus respectivos grupos e competencias e orzamentos consecuentemente repartidos; o sectarismo, sustentado sobre o principio de primeiro os meus e despois o resto, e, por riba de todo, o interese partidista, porque, se esa é a intención, a case todo se lle pode intentar sacar rédito electoral.

Polo demais, nada de nada. Nestes primeiros cen días aínda nin vislumbramos o decálogo de compromisos que esgrimiu con vehemencia José Ramón Gómez Besteiro durante a investidura.

Baste coma exemplos os dous primeiros puntos dese manual de intencións: a cooperación cos concellos e a loita contra o desemprego.

Os concellos, apremiados pola calamitosa situación económica e conscientes de que non se oteaba no horizonte ningún respaldo por parte da administración provincial, tomaron a iniciativa e, dun xeito ou outro, sopesan alternativas para, sobre a base da unión, optimizar recursos. Optimar é o obxectivo e, neste tempos, a receta pasa indiscutiblemente pola unión e colaboración institucional, aínda que algúns sean máis partidarios da confrontación constante.

E qué dicir do paro. Esa gran lacra.

Cando se presentou o plan Lugo Emprega, amén da aludida inxerencia na autonomía municipal, non tiven reparos en tachalo de inmoral por mercadear co drama persoal que supón querer traballar e non poder; e facelo, ademais, cun descarado interese electoral. Estaba claro que esa non era a solución e inevitablemente os feitos así o refrendaron. Dixen entón, e manteñoo agora, que só dende a constancia e a continuidade se pode activar o mercado laboral.

Cando o pasado mes de marzo o desemprego na nosa provincia experimentou un leve baixa, Gómez Besteiro non tivo reparos en vincular esa circunstancia á vixencia do Lugo Emprega. Foi unha apreciación dun mal gusto supino e dun cinismo sen precedentes. Nembargantes, non o escoitei agora, empregando a mesma reflexión simplista, asumir que o incremento do paro rexistrado o pasado mes de setembro fora consecuencia do finiquito dese plan, a pesares de que, botando números, case lle corresponde a metade redonda.

Tampouco se ruborizou cando no último pleno provincial recoñeceu sen remordemento que a Deputación non contemplaba retomar esta iniciativa nin sequera barallar outras cun fin semellante. Ese é o seu compromiso co emprego.

En fin, pouco cabe agardar dunha administración que, a falta de méritos, asume coma propios os que, en honor á verdade, debería cando menos compartir coa Xunta de Galicia, como é o caso da rede provincial de parques de bombeiros.

Nueva legislatura pero idéntico proceder; remodelado equipo de gobierno pero estilo semejante. La Diputación de Lugo mantiene las maneras insufladas por el himeneo entre socialistas y nacionalistas de los cuatro años anteriores, que, fieles a su estilo, amparan la bicefalia, porque para eso hay copresidentes flanqueados por sus respectivos grupos y competencias y presupuestos consecuentemente repartidos; el sectarismo, sustentado sobre el principio de primero los míos y después los demás, y, por encima de todo, el interés partidista, porque, si esa es la intención, a casi todo se puede sacar rédito electoral.

Por lo demás, nada de nada. En estos primeros cien días todavía no vislumbramos el decálogo de compromisos que esgrimió con vehemencia José Ramón Gómez Besteiro durante su investidura.

Baste como ejemplos los dos primeros puntos de ese manual de intenciones: la cooperación con los ayuntamientos y la lucha contra el desempleo.

Los ayuntamientos, apremiados por la calamitosa situación económica y conscientes de que no se oteaba en el horizonte ningún respaldo por parte de la administración provincial, tomaron la iniciativa y, de un modo u otro, sopesan alternativas para, sobre la base de la unión, optimizar recursos. Optimizar es el objetivo y, en estos tiempos, la receta pasa indiscutiblemente por la unión y colaboración institucional, aunque algunos sean más partidiarios de la confrontación constante.

Y qué decir del paro. Esa gran lacra.

Cuando se presento el plan Lugo Emprega, amén de la aludida ingerencia en la autonomía municipal, no tuve reparo en tacharlo de inmoral por mercadear con el drama personal que supone querer trabajar y no poder; y hacerlo, ademáis, con un descarado interés electoral. Estaba claro que esa no era la solución y inevitablemente los hechos así lo refrendaron. Dije entonces, y lo mantengo ahora, que únicamente desde la constancia y la continuidad se puede activar el mercado laboral.

Cuando el mes de marzo pasado el desempleo en nuestra provincia experimentó una leve bajada, Gómez Besteiro no tuvo reparos en vincular esa circunstancia a la vigencia del Lugo Emprega. Fue una apreciación de un mal gusto supino y de un cinismo sin precedentes.

Sin embargo, no lo escuche ahora, usando la misma reflexión simplista, asumir que el incremento del paro registrado el pasado mes de septiembre fuera consecuencia del finiquito de este plan, pese a que, echando números, casi le corresponden la mitad redonda.

Tampoco se sonrojó cuando en el último pleno provincial reconoció sin remordimiento que la Diputación no contemplaba retomar esta iniciativa ni siquiera barajaba otras con una finalidad semejante. Este es su compromiso con el empleo.

En fin, poco cabe esperar de una administración que, a falta de méritos, asume como propios los que, en honor a la verdad, debería por lo menos compartir con la Xunta de Galicia, como es el caso de la red provincial de parques de bomberos.

Comparar e decidir

2011-09-27T01:34:00.001-07:00

Hai actitudes e discursos que resultan sorprendentes por non dicir inconcebibles. Ó escoitalos, comprendo que haxa moitas persoas que non teñan moi boa imaxe dos políticos e cuestionen incluso a nosa labor. Hai cousas que son difíciles de dixerir. Nin buscándolle unha contextualización a medida é posible facelo. Hai que recoñecelo.

Pese a todos os pesares, como xa defendín en moitas ocasións dende esta fiestra de opinión, hai formas diferentes de entender e de actuar en política e, por conseguinte, hai marxe para a esperanza.

Explícome. Agora o discurso dos socialistas é, a grandes rasgos, o seguinte: a crise económica en España era pouco menos que inevitable como demostra o feito de que prácticamente todos os países desenvolvimos están tocados por ela. Todos eramos coñecedores dos efectos devastadores que ía provocar e o Goberno do Estado adoptou dende o primeiro momento medidas encamiñandas a paliar os seus efectos e a asegurar o mantemento do estado de benestar. E o Partido Popular, na vez de facer causa común, adicouse a dar unha mensaxe catastrofista da situación.

E este é o discurso dos socialistas? Pero non foron eles os que detectaron (e recoñeceron) a crise dous anos máis tarde que o resto, os que falaban dos brotes verdes? Non son eles os que se adicaron a dicir hoxe unha cousa e mañá (e incluso antes) a contraria; a poñer parches sobre parches que, dadas as circunstancias, demostrado queda que non evitaron que nos atopemos levitando no precipicio?

Pobre argumentación é esta que prentente acusar dos males propios, desa herdanza envenenada, ós que dende o primeiro intre dixeron a verdade e alertaron das consecuencias. E digo máis, o que avisa non é traidor, é avisador.

O Partido Popular entón (e o resto das forzas políticas), segundo a peculiar visión dos socialistas, tería que sumarse á mentira é dicir que todo ía estupendamente e ata aplaudir os despilfarros ós que se entregaba o Goberno central cando a situación xa requería establecer políticas de contención no gasto?

Porque crise mudial, si; pero tamén diferente comportamento das economías nacionais e dos gobernos e con resultados, evidentemente, moi distintos. O estado de benestar non se sostén con mentiras nin con promesas de imposible cumplimento. É imprescindible asegurar unha boa xestión que permita dispoñer dos fondos suficientes para poder facelo. Fóra de aí, todo é demagoxia e gañas de terxiversar, unha vez máis, a realidade.

Con este panorama, agora resulta que os socialistas din que cando vaiamos a votar o 20-N debemos pensar nas persoas que lideran as diferentes opcións políticas e ter moi presente os valores e principios que representan. Efectivamente, neste punto estou totalmente de acordo. É tempo de valorar a traxectoria dos discursos de uns e outros, do feito e o desfeito por uns e outros, comparar e, a partir de aí, decidir.

Don Manuel

2011-09-19T02:15:00.000-07:00

Manuel Fraga abandoa a política e, pese a que, por razóns obvias, non me sorprende, lamento a decisión.

E lamentoo porque, lonxe de defender militancias, este país, e en particular a nosa provincia, perde o que, o meu xuizo, é un dos POLÍTICOS máis importantes dende a segunda metade do século pasado. Pero tamén estou convencido de que esta retirada será sometes da primeira liña porque, coñecendo as inquedanzas de don Manuel e a súa inagotable capacidade de traballo, non teño dubidas de que na retaguardia seguirá teorizando sobre a cousa pública.

Don Manuel é un home de Estado (no máis amplo sentido do termo que poidamos concebir); cun sentido do deber sen parangón, que aínda que a primeira vista poida parecer arcaico, trasnoitado incluso, en intres como éste, no que a crise económica vai aparellada tamén a unha estrepitosa carencia de valores, o seu exemplo está (ou debería estalo alomenos) máis vixente que nunca. E non xa únicamente polas súas ilimitadas forzas e entrega ó quefacer diario (das que podo dar boa fe), senón pola honestidade pola que sempre se caracterizou, entre outras non menores virtudes.

Os seus méritos son tan abundantes como innegables, recoñecidos incluso máis aló das nosas fronteiras. Baste con botar unha ollada o seu abultado (e brilante) currículum para reafirmarlo. A maiores, foi, por riba de todo e sen pretender desmerecer a importancia dos moitos e diversos cargos e responsabilidades que asumiu na súa ampla faceta política, testigo directo e partícipe dos feitos máis transcendentes da historia recente, e non tan recente, deste país.

En tempos nos que a crise de principios á que antes aludía nos atenaza, reivindico, como valor non sempre recoñecido, a experiencia, a bagaxe e, en definitiva, a traxectoria vital e politica que, ó marxe de ideoloxías, representa Manuel Fraga.

Don Manuel é, ademais dunha das cabezas mellor amuebladas que deu España, un político decisivo na historia deste país. A súa leal e responsable concepción do Estado; o feito de que promovera a legalización de asociacións e partidos políticos; a abolición da censura previa; a construcción dos paradores, e mesmo a chegada dos primeiros turistas, que convertiron ó turismo na nosa principal fonte de riqueza, avalan esa importancia. Incluso, dada a actualidade, non podemos esquencer tampouco que é un dos pais da Constitución do 78.

Pero sendo todos estes bos exemplos da transcendencia da usa figura, para min a obra máis importante de Manuel Fraga é sen dubida o seu proxecto político, a gran obra colectiva do centro dereita en España, que contribuiu de xeito decisivo á consolidación da democracia española e á transformación económica e social do noso país.

O compromiso coa nosa terra levouno tamén a desenvolver en Galicia o seu proxecto; de tal xeito que don Manuel é o creador do galeguismo moderno, da defensa da nosa identidade como pobo, pero sen exclusións, tendo sempre presente o papel de Galicia na construcción de España e a nosa participación en Europa e no mundo. É, de feito, o precursor da concepción que neste século XXI temos do termo.

Non hai que esquecer que durante a súa etapa como presidente da Xunta (da que eu, en parte, tiven o privilexio de ser testigo directo) obtivo transferencias competenciais que puxeron a Galicia á altura doutras comunidades históricas moito máis bregadas na reivindicación autonómica.

Por eso dicía que a súa gran obra é, sen dúbida, a creación do proxecto político de centro-dereita que neste intre está chamado (outra vez) a liderar a sociedade española. Foi quen de aglutinar e consolidar baixo un mesmo teito moitas sensibilidades. Esta é a súa gran herdanza, un legado que, dende mediados do século pasado, ningún político foi capaz de deixar.

Ante a grandeza de don Manuel, un home de carácter, arraigados e claros principios, vitalidade inagotable e unha capacidade intelectual envexable, resultan escasas e ata pobres as palabras para tentar, aínda que só sexa aspirar, a facerlle unha semblanza que se axuste mínimamente á realidade.

Vaia por diante, e xa como remate, a miña admiración, respeto e agradecemento infinito.

Alfredo vs Rubalcaba

2011-08-30T02:03:00.001-07:00

Mal principia Alfredo a súa antaina como candidato. É lóxico (aínda que inalcanzable) que tente desfacerse da súa complicidade e participación no Goberno presidido por Rodríguez Zapatero porque, é obvio, o legado non é para envalentonarse. Pero a sombra é tan inmensamente longa que nin prescindindo do apelido logrará zafarse da herdanza socialista que tan decisivamente contribuiu a construir sendo Rubalcaba.

E digo que comenza mal porque, ademais do golpe que lle supuxo o acordo para a inclusión do teito de gasto no texto constitucional (dado que hai un ano opinaba todo o contrario), as súas primeiras propostas adolecen precisamente dos mesmos erros que caracterizaron a actuación do goberno socialista dende a incipiente manifestación da crise económica. É dicir, con improvisación e lixeireza.

Como, se non é de ocurrencia, se poden calificar as súas reflexións en alto (pouco pontederadas a tenor das matizacións posteriores) nas que avogaba pola eliminación das deputacións?

Promoveu un ficticio debate sobre as institucións provinciais absolutamente baldío. Con el, desvirtuou de feito a xustificada reformulación do papel e as competencias que deben asumir as administracións públicas no seu conxunto e que nestre intre, precisamente polo delicado contexto económico, faise máis necesaria que nunca en aras de otorgarlles a máxima eficacia posible. Trátase de modernizar, de adaptar ó contexto actual a estructura do Estado e, nese ámbito, fixar o papel que terán que xogar as administracións provinciais; pero dende a racionalidade, non dos impulsos.

Fixoo, ademais, nun intre no que era razoable entender a proposta coma unha infantil patatela tras o mal encaixado descalabro electoral do pasado mes de maio.

A improvisación da súa idea púxose de manifesto coas matizacións posteriores, obrigadas polo rexeitamento suscitado entre destacados membros do propio Partido Socialista, e que fixo que en cuestión de días a iniciativa pasara de defender a desaparición, á modificación competencial ata acabar convertindo a institución nunha asamblea de alcaldes. Quizáis ignora don Alfredo que as deputacións enténdense xa coma o concello de concellos?

Total, fume sen lume.

As deputacións, coma o resto das administracións, deben flexibilizar a súa estructura e atribucións para, evitando duplicidades, facelas máis operativas. E nesta reforma profunda e global hai que abordar, tamén con seriedade e rigor, un tema clave: a financiación das entidades locais.

Insisto tamén noutra idea: a relación entre institucións, pese a que algúns o entendan e o practiquen de xeito diferente, non pode sustentarse na confrontación senón na colaboración, máxime no contexto económico actual. E menos aínda poden utilizarse as institucións provinciais coma un instrumento ó servizo do partido ou do político de turno que asuma a responsabilidade de gobernar. Unha responsabilidade que no caso concreto de Lugo ostentan ademais dúas forzas políticas que, aínda xuntas, obtiveron 3.200 votos menos que o partido gañador.

As deputacións, é xa ben coñecida a miña opinión, son necesarias. O seu papel é fundamental para auspiciar a vertebración territorial e para apoiar ás concellos máis pequenos e, por conseguinte, de menos ingresos. O que temos que lograr entre todos é que sexan máis eficaces.

En fin, parece que o candidato Alfredo parécese cada vez máis a Rubalcaba. É, polo tanto, máis do mesmo.

Momento de responsabilidade

2011-08-17T01:26:00.000-07:00

O país non está para bromas. Con millóns de parados pese o tradicional repunte estacional; rescates acechantes; marcaxes inflexibles (e necesarios) de Bruselas; dúas semanas (e as que quedarán) de convulsión continúa nos mercados nas que o calificativo de récord histórico en case todo converteuse no pan noso de cada día; anuncios e aplicación de recortes por todos lados; facturas pendentes xerminando polos caixóns…, non é para menos.

Ante semellante panorama é momento non xa de apelar á responsabilidade senón de actuar con responsabilidade. Nun contexto como actual, no que é imposible atopar antecedentes similares, do que dende logo non é tempo é de buscar excusas para desviar a atención do que realmente importa: buscar e aplicar solucións. E facelo xa.

Cando a crise económica obriga a aplicar recortes drásticos e cuestiona o mantemento de servizos básicos ó nivel que o estado de benestar nos ten acostumados, non é tempo de crear plantaformas absurdas e sumarse ó dito de “a río revolto…”. O barco é de todos e todos estamos nel. Se se vai a pique, que ninguén o dubide, todos nos iremos con el, non hai marxe para os salvavidas.

Falamos de supervivencia, así de simple e así de primario. Os gobernos, os partidos políticos, os axentes sociais, os cidadáns…, todos, temos que actuar con responsabilidade, condura e sensatez, e quizáis deberiamos principar por observar o que está a pasar ó noso arredor.

Todos os países, a este e ó outro lado do Atlántico, incluso en outros mares, están en marcha, diseñando estratexias e poñendoas en práctica. Tentan conter a avalancha, manterse a flote, sumar esforzos; por qué nós non?

Por que nós estamos apagados ou fora de servizo (ou cobertura) mentres no resto de Europa, por exemplo, a actividade, pese ó estío, é frenética?

Nun contexto como a actual, un goberno ausente, en funcións, transitorio, amortizado, desganado ou como queira que o califiquemos, é, de por si, unha traxedia.

Decisión necesaria

2011-08-02T01:12:00.000-07:00

Adianto electoral. Por fin.

A delicada situación económica requería, obrigaba máis ben, a tomar esta decisión. As erróneas decisións, a negación da crise primeiro e o seu alcance despois, provocaron incertidume e moita desconfianza. Unha reacción tardía, inaxeitada e insuficiente a tal contexto encadeou unha serie de consecuencias que extremou aínda máis a delicada situación socioeconómica que, a estas alturas, resulta insostible.

A falta de seriedade, rigor e transparencia na xestión da que deron sobradas mostras os socialistas, unida a esa mentira inicial que foron agrandando e trasladando os diferentes escalafóns institucionais e que só agora, tras o relevo político derivado das eleccións de maio, comenza a coñercerse en toda a súa dimensión, levounos a onde estamos. E estamos mal, moi mal.

Neste contexto, non é de extrañar que a reunión do Consello de Política Fiscal e Financieira resultara un rotundo fracaso. O Goberno do Estado foi incapaz de dar unha solución razoable e consensuada a unha situación extrema que el contribuiu activamente a crear.

Desoiu a proposta da maioría das comunidades autónomas de aplazar o pago da débeda das liquidacións negativas correspondentes ós exercicios 2008 e 2009 sen dar solución alternativa. A posibilidade de financiar a través do ICO a metade do pago correspondente a este ano non é máis que un parche, un mal parche ademais porque a situación financieira, sabémolo todos, é a que é.

O goberno do Estado improvisou un remendo para as CCAA pero esqueceuse das demais administracións. Qué pasa coas deputacións e cos concellos que teñen unha situación económica aínda máis compricada? Só na provincia de Lugo as devolucións ás que as entidades locais terán que facer fronte superará folgadamente os 30 millóns de euros, e para elas non hai sequera unha mala cataplasma.

Así que Zapatero e os seus ministros, ademais de non ofrecer solucións e non contar co resto das administracións para arranxar os seus entortos, segue sen recoñecer que este problema é o efecto en cascada provocado pola súa pésima planificación, polos
erros nas súas previsións macroeconómicas e, en definitiva, a lóxica consecuencia da súa negativa a recoñecer a crise en tempo e forma.

E, por riba, como se esto non fora pouco, néganlle a Galicia o pago dos fondos de cooperación que lexítimamente lle corresponden, dificultando así, aínda un pouco máis, o mantemento dos servizos públicos básicos. E iso que Galicia fixo os seus deberes e foi unha das poucas que cumpriu os obxectivos de déficit nos últimos dous anos e a primeira en fixar por lei un teido de gasto.

Un innecesario novo conflicto, en definitiva, que, tamén unha vez máis, terá que dirimir o Tribunal Constitucional.

Zapatero non adianta as eleccións porque crea que estamos no bo camiño. Faino porque a situación económica o obriga.

Sen excusas

2011-06-20T01:37:00.000-07:00

Zapatero estase a quedar sen excusas para non facer uso da súa persoal potestade de convocar eleccións xerais. Pero empecínase, como fai sempre, en negar o evidente. E iso que ata Felipe González advirte e recoñece que a situación de España é de emerxencia.

O presidente do Goberno “en funcións”, solapado xa pola sombra do seu delfín Alfredo (máis preocupado e ocupado en tentar arranxar os tumultos da casa socialista que os do país como manifestamente quedou demostrado estes últimos días), constata e ata case recoñece que as reformas en profundidade, anunciadas e aplicadas cando menos en parte, para superar a crise económica na que estamos sumidos non resultan nin tan penetrantes nin tan reconstituintes como sería desexable. Non solucionan os graves problemas ós que nos enfrontamos e soliviantan aínda máis ós perxudicados que, non o esquezamos, son maioría.

A incertidume semella xa unha luva feita á medida, un compeñente máis da idiosincrasia da nosa economía. O risco do contaxio grego planea sobre os máis débiles e, non neguemos o obvio con eufemismos, nese pelotón dos rezagados europeos España ocupa a primeira fila.

Hai uns meses Rodríguez Zapatero comparaba a prima de risco cun marcapasos con capacidade para medir o nivel de efectividade das reformas económicas adoptadas para recompoñer a delicada situación que vive o país. Pois ben, o marcapasos bota fume. A prima de risco achégase ós 290 puntos básicos, rozando xa o máximo histórico acadado en novembro do pasado ano cando se situou nos 300 puntos.

O tipo de interese que hai que pagar polo bono español a 10 anos (pola nosa débeda pública en definitiva) aproxímase perigosamente ó seis por cento. E é pertinente ter moi presente que un punto máis suporía inevitablemente un rescate. Non son augurios de catástrofe apocalíptica improbable, que ninguén se equivoque. É unha posibilidade crudamente tanxible.

Cando un goberno nunha situación tan crítica como a actual amósase incapaz de aplicar unha política que reporte solucións non é momento de perder máis tempo senón de actuar, de recoñecer e asumir a realidade, de analizar sen dilación cómo e qué podemos salvar. E creo que o punto de partida pasa, sen máis demora, por un adianto electoral.

Gracias

2011-06-06T01:50:00.000-07:00

Moitas gracias a todos e cada un dos 105.171 lucenses que o pasado día 22 de maio votaron ó Partido Popular. O seu apoio, que supón o 47 por cento dos sufraxios emitidos (3.216 votos máis que PSOE e BNG xuntos) fixo que acadáramos o segundo mellor resultado de Galicia e mantennos como a formación política maioritaria nesta provincia, mellorando incluso nun cinco por cento os resultados de 2007.

Gracias por confiar nos candidatos e candidaturas coas que concurrimos ás eleccións municipais nos 67 concellos da provincia. Unha confianza que fixo posible que, con respecto ás anteriores municipais, o Partido Popular mellorara os seus resultados en 56 concellos e gañara en 50, por maioría absoluta en 40 e por maioría relativa nos outros 10.

Gracias a todos por converter ó Partido Popular na forza máis votada en cinco dos seis partidos xudiciais ó mellorar os resultados tanto porcentualmente coma en número de votos. Un respaldo que permitirá que o vindeiro día 11, cando se constitúan as corporación locais, tomen posesión da súa acta 385 concelleiros do PP e que, un par de semanas despois, fagan o propio os 12 deputados provinciais.

Gracias a todas e cada unha das 105.171 persoas que escolleron a papeleta do Partido Popular por respaldar as nosas propostas electorais; por crer que outro xeito de gobernar é posible e por confiar ese importante cometido ós homes e mulleres que conformamos o Partido Popular.

Gracias a todos os militantes e simpatizantes do Partido Popular por contribuir, co seu traballo, adicación e esforzo, a transmitir as ideas, mensaxes e propostas que defendemos durante a campaña.

Gracias, en definitiva, ós 227.479 lucenses que o pasado 22-M exerceron o seu dereito ó voto e colocaron á nosa provincia á cabeza de Galicia no que ó índice de participación se refire, dando así un exemplo de compromiso, responsabilidade e madurez democrática.

Recta final para o 22-M

2011-05-18T08:11:00.000-07:00

Entramos na recta final. O domingo despexaremos dúbidas e constataremos o acerto ou desacerto das enquisas que se foron publicando ó longo desta campaña electoral e, no caso concreto de Galicia, a que forza política encomendarán os galegos a responsabilidade de asumir a dirección de cada un dos 315 concellos que conforman o noso territorio durante os vindeiros catro anos.

As previsións pintan ben para o Partido Popular. Os que vivimos a campaña a pe de rúa, percibímolo día a día.

A xente está farta de que proliferen os problemas e escaseen as solucións; de que planee constantemente a ameaza de ter que asumir novos recortes sociais e outra subida de impostos con xa preto de cinco millóns de parados ás costas, e queren cambio. Un cambio que, hoxe por hoxe e vistos os resultados da nefasta xestión levada a cabo polo goberno central, só pode liderar o Partido Popular.

O obxectivo, non neguemos o obvio, é obrigar ós socialistas, e ós que os apoiaron, a marcharse. E para elo, cada voto importa e conta. Para elo é imprescindible ter nos concellos gobernos fortes, que teñan unha soa voz e unha única acción de goberno, e que concentren todos os esforzos en acadar a recuperación económica e en reactivar a creación de emprego. Esa é a prioridade.

No Partido Popular estamos convencidos de que a tan necesaria rexeneración política e económica de España é posible acometela de abaixo arriba, dende a administración que máis preto está dos cidadáns.

Pero o único xeito de facelo é, non nos enganemos, dende a austeridade, a planificación e a responsabilidade. A esa responsabilidade apelo eu para que o vindeiro 22 de maio os galegos continúen o cambio de ciclo iniciado hai dous anos nas eleccións autonómicas.

O valor dos “méritos” extra

2011-04-25T03:02:00.001-07:00

Cando se concurre a unhas oposición, como as recentemente convocadas pola Deputación de Lugo, presuponse que os principios de competencia, capacidade e mérito serán determinantes para acadar o obxectivo que perseguen todos os aspirantes, que non é outro que gañar á praza á que cada quen se presenta.

Trátase, lóxicamente, de garantir a equidade, de que todos os candidatos, cumpridos os requisitos de partida establecidos para poder optar a participar no proceso de selección, compitan en igualdade de condicións e que, finalmente, os que sumen máis méritos, e acrediten maior capacidade e competencia no ámbito da praza á que concurren, reciban tamén a puntuación máis alta.

Para evitar que estes procesos sexan obxecto dalgún tipo de “contaminación”, chamémoslle eufemísticamente así, por exemplo, á posibilidade de que as bases do proceso se fagan á carta ou que mesmo os integrantes dos tribunais poidan tendenciosamente decantarse por uns aspirantes en detrimento doutros, fíxanse algúns preceptos básicos a cumprir. Establécese, por exemplo, que os cargos políticos, por razóns obvias, non participen nestes procesos.

Pese a elo, no caso da Deputación de Lugo hai quen se salta as normas e agocha o manifesto incumprimento do procedemento amparándose en subterfuxios. Así, Luis Rodríguez Edrosa, secretario de organización do PSOE a nivel provincial e director do Inludes; José Carlos Ferreiro, alto cargo na executiva socialista en Lugo capital e asesor técnico no Inludes; e Miguel Ángel Fernández, alcalde de Triacastela e director da granxa Gaioso Castro, integran os tribunais dalgunhas das prazas que a dministración provincial sacou a concurso.

E coma poñer ó zorro a gardar as pitas, polo que o resultado desa selección vai acabar por ser bastante previsible. Tanto, que non resultaría moi difícil vaticinar qué aspirantes acabarán por facerse coas prazas que se sacan a oposición con só tomar coma referencia a súa vinculación política ou familiar.

Así as cousas, a verdade é que despois de que en non poucas ofertas de emprego convocadas pola Deputación as entrevistas persoais foran sobrevaloradas a costa de infravalorar os méritos académicos e que integrantes das candidaturas socialistas acabaran por ocupar moitas desas prazas, non sorprende que agora, a poucas semanas da celebración dunhas eleccións, se poña en marcha con premura otro proceso de selección de traballadores. Un proceso que, non hai que esquecer, estivo paralizado, vía xudicial e a instancias dos propios socialistas, durante catro anos. E non sorprende tampouco que os tribunais avaliadores estén integrados, como xa indiquei, por membros destacados dentro do organigrama do Partido Socialista, previamente colocados, polo mérito extra de ser quen son, en postos relevantes da propia institución.

Pero porque non sorprenda, dados os antecedentes, a situación non deixa de ser censurable. É rizar o rizo ata uns límites inaceptables, que, estou convencido, terán consecuencias moi graves.

Quen goberna España?

2011-04-11T02:59:00.000-07:00

O PSOE, preocupado pola súa supervivencia, decidiron xubilar ó líder, un lastre que resultaba demasiado pesado. Os socialistas son así, demostrao a súa trayectoria e así, optaron pola postura mercantilista, pola búsqueda do rédito electoral inmediato. Intranquilos pola súa supervivencia, achicaron a auga do seu barco e ó berro de salvese quen poida, despreocupáronse do verdadeiramente importante, de salvaguardar o destino do país.

Despexouse a incognita sobre o futuro político de Zapatero, sí. Pero agora a perturbadora pregunta é saber quen está ó mando do consello de ministros.

Sabemos que hai un capitán descabezado e varios mariñeiros que aguerridamente, aínda que oficialmente non toca referirse a elo, están dispostos a remplanzalo. Outros moitos están prestos a colocarse á sombra de quen máis conveña ou quen más posibilidades albergue de gañar o pulso.

Todos eles, uns e outros, son nembargantes partes do mesmo problema. Todos son responsables da acción de goberno que, baixo a batuta dun presidente que se vai pero que se queda, levou ó país a unha crise económica sen precedentes na nosa historia recente.

Nesta provisionalidade gubernamental; nesta prolongación de máis do mesmo, as consecuencias seguen a pagalas os mesmos: os millóns de traballadores sen emprego nin prestacións; os xubilados coas pensións conxeladas; os funcionarios ós que se lle reduciu o salario… En definitiva, todos os cidadáns que, residan onde residan, teñen que apandar coa desmedida carestía da vida e coa paulatina e inexorable falla de expectativas.

Coa vista inevitablemente posta en Portugal; co recoñecemento explícito, unha vez máis, de que a recuperación económica non é tan inminente como prevían as sempre optimistas previsións ministeriais (aínda fresca a anunciada marcha aprazada de Zapatero), insisto na pregunta: quen está a gobernar España?

Quen toma as decisións e, sobre todo, con que criterios e obxectivos se adoptan esas decisións?

Os socialistas, non hai dúbida, optaron por si mesmos. Pero e os demais, o conxunto dos cidadáns deste país, quen vela por eles e pola salvaguarda dos seus intereses?

Solucións

2011-03-28T00:55:00.000-07:00

A táctica socialista de negar a evidencia non convence. Débese, en parte, porque a realidade é tozuda e, por conseguinte, a verdade acaba sempre por impoñerse, máxime cando esa realidade estase a constatar cada día; e tamén (e esto é importante telo presente) porque abusaron tanto, terxiversaron tantas veces o que estaba a acontecer, que xa ninguén os cree.

É, en definitiva, un problema de credibilidade.

A delincuencia, por moito que nos gustaría poder dicir o contrario, disparouse. Un 5 por cento en Madrid; un 13% en Aragón; un 6% en Castela e León, un 8% en Galicia… Os roubos incrementáronse un 11 por cento; as estafas un 12%; as extorsións un 24%; as insolvencias punibles alzáronse ata o 33%; as fraudes no fluido eléctrico un 125 por cento, a compra de materiais procedentes de roubos un 45 por cento…

É preciso aportar máis datos? Pois convido ós escépticos, e mesmo a aqueles que sosteñen e practican aquilo de que unha mentira mil veces repetida convértese en verdade, a que lle boten unha ollada ós xornais ou segan puntualmente os servicios informativos de radios e televisións.

E despois deso, se alguén aínda continúa albergando algunha dúbida, que baixe á rúa e sondee a opinión dos viandantes que aleatoriamente se atope. Que se achegue ó Ceao, ou os bares de Acea de Olga ou a Fingoi, na capital lucense; que vaia ó barrio de O Casar en Monforte; ou ó concello de O Corgo, ou mesmo ó de Foz, A Pontenova ou a Ribadeo, e pregunte ós veciños qué impresión teñen sobre a grao de seguridade existente na nosa provincia.

Non se trata de ser alarmistas; trátase de poñer solución a un problema que vimos detectando nos últimos meses e que está a acadar proporcións preocupantes. Unha situación que as propias forzas de seguridade recoñecen, advertindo incluso de que a delincuencia estase a profesionalizar, organizar e, o que é peor, está a empregar a violencia, ás veces de xeito desproporcionado, con demasiada frecuencia.

A cidadanía, en definitiva, está amedrentada. E ten razóns obxectivas para estalo. A obrigación das administracións, e das forzas e corpos de seguridade do Estado, é garantir a súa seguridade, e despois, as súas propiedades.

E neste intre (e razonable e honesto recoñecelo), eses preceptos non se están a cumprir. E non por negar a evidencia, maquillar os datos ou directamente facelos desaparecer, o contexto no que nos atopamos vai cambiar.

Temos un problema. Solucionémolo.

En prol da igualdade real

2011-03-14T04:51:00.000-07:00

En tempos tan difíciles como os actuais, nos que moitas familias están a pasar por momentos compricados pola falla de recursos económicos mínimos para poder subsistir, podería caerse na tentación de que cuestións ligadas á necesaria igualdade entre homes e mulleres no ámbito laboral quedaran relegadas a un segundo plano.

É certo que a lacra do desemprego castiga por igual a homes e mulleres, que non discrimina por razón de sexo, pero tamén o é que as mulleres, neste contexto de crise pero tamén de bonanza económica, atópanse nunha situación de desigualdade real, que non legal.

O propio feito de que dende hai xa cen anos conmemoremos o Día internacional da muller leva aparellado o recoñecemento implícito desa desigualdade. E non se trata de negar os avances do camiño andado, senón de recoñecer o moito que aínda nos queda por percorrer.

A Constitución e o Estatuto de Autonomía de Galicia recoñece o principio de equidade, pero a realidade constata que as mulleres seguen a ser relegadass e non só xa porque, en computos globais, cobren ata un 30 por cento menos que os homes por desenvolver idéntico traballo, porque teñan unhas taxas de temporalidade e precariedade máis altas que as dos homes; ou mesmo porque a coantía das prestacións que perciben por desemprego ou as propias pensións sexan inferiores, ó igual que a súa taxa de actividade ou de ocupación; tamén porque atópanse con maiores atrancos para poder progresar nas súas carreiras profesionais.

Para trocar esa situación resulta ineludible a implicación de todos e dende todos os frentes. É preciso favorecer a conciliación de vida familiar e laboral e, o máis importante aínda, é imprescindible que as mulleres participen na toma de decisións que se adopten tanto dende o ámbito político como dende os propios sectores productivos.

E esa participación non será efectiva ata que as mulleres acaden as cotas de poder que lle corresponden, non xa únicamente por méritos propios senón porque non hai que esquecer que representan algo máis da metade da población.

Cen anos despois o carácter reivindicativo do Día internacional da muller continúa a estar vixente. Non podemos permitir que as mulleres, a pesar dos logros, continúen a ser relegadas a segunda fila.

Homes e mulleres, xuntos, temos que loitar porque o sistema de clasificación profesional recollido no Estatuto dos Traballadores e baseado na formación, as aptitudes e as tarefas asignadas as persoas se cumpla. Ese é o reto polo que traballar os 365 días do ano.

Falemos de Lugo

2011-03-01T01:04:00.000-08:00

Hai uns días escoiteille ó alcaldable socialista López Orozco e o seu segundo na lista, Gómez Besteiro, afirmar categóricamente que na próxima campaña electoral adicaríanse, en exclusiva, a falar de temas de Lugo. Eu recollo o guante, imos falar de Lugo.

Puntualizo, eso si, que falar de Lugo, salvando pequenas matizacións e as obvias diferencias derivadas da nosa idiosincrasia, non é moi diferente a falar doutras cidades de Galicia e mesmo do resto do Estado.

A cousa é clara, que a economía española se atope nunha das peores situacións posibles, afectanos por igual a todos os cidadáns, vivamos onde vivamos ou naceramos onde naceramos.

Porque en Lugo tamén repercuten os efectos do estancamento económico, o feito de que España fora un dos poucos países desenvolvidos que pechou 2010 cun retroceso económico do -0,2%; así como que teñamos unha porcentaxe de desemprego altísima, que en números absolutos equivale a dicir 4,7 millóns de parados, ou que o IPC se colocara en xaneiro no 3,3 por cento, a taxa máis alta dende outubro de 2008.

Os pensionistas de Lugo teñen conxelada a súa paga; moitos parados non peciben ningunha prestación e os funcionarios cobran un cinco por cento menos de media. Ós habitantes de Lugo tamén lles afecta que non teñan ningunha deducción fiscal por comprar unha vivenda, que a luz subira un 9,8%; o gas, un 3,9%; a bombona de butano, o 3,13%; os billetes de tren, o 3,1% e que o precio dos carburantes se disparara.

E cando falamos de Lugo tamén podemos reflexionar sobre qué motiva a algúns a devaluar aqueles aspectos sobre os que todos, obxectivamente, deberíamos sentirnos orgullosos. E refírome, en concreto, ó hospital universitario Lucus Augusti ou mesmo ó polígono industrial de As Gándaras.

Que o HULA é, hoxe por hoxe, o mellor hospital de Galicia e un dos mellores de España é indiscutible. E aínda que tal circunstancia non debe levarnos a autocompacencia, porque sempre queda camiño por andar, tampouco é razonable entregarse á crítica porque si.

O lóxico sería celebrar as boas noticias e buscar solucións para as malas. Algúns non o entenden así, pero alá eles.

Idas e voltas

2011-02-15T08:07:00.000-08:00

Deberiamos estar acostumados, pero hai rutinas ante as que un nin pode nin dede sucumbir. En calquera caso hai que recoñecer que, a estas alturas, a ninguén extraña que de un día para outro ou mesmo ó longo da mesma xornada, Zapatero e os seus ministros vaian improvisando medidas segundo a reacción que causen as súas ocurrencias. A esas medidas seguen contramedidas e a éstas, aclaracións que invalidan os rectificados previos. Entre tal maraña de idas e voltas é difícil saber cunha mínima certeza, qué quere facer, e qué está a facer en realidade, o goberno deste país.

Primeiro avogaron pola fusión das caixas e esixíronlles un plan de saneamento en función das directrices marcadas polo Banco de España. Despois, acometidos os procesos de fusión, cambian as regras do xogo e, sen pudor, apostan pola bancanización desas caixas recén reestructuradas. E establecen, como condición ineludible, que dispoñan dun capital básico do oito por cento; días máis tarde, increméntano ata o 10 por cento. Eso sí, mantendo para os bancos un trato diferencial.

E non contentos con eso, obrigan a que ese novo proceso esté rematado dentro de oito meses, pese a que o acordo internacional de Basilea 3 fixa ese requerimento no horizonte de 2013, establecendo ademais no oito por cento o capital básico. Decataríase Zapatero e o seu equipo de que as súas decisións van causar un conflicto coas directrices marcadas pola Unión Europea a este respecto?

Dou por feito que si o saben, pero que non lles importa.

O seu proceder nos últimos meses, incluso nos últimos anos, atestiguan que cando as circunstancias os obrigan a dar solución a un problema que a súa inacción magnificou, crean dous ou tres colaterales.

Fíxense no caso de Cataluña. Hai un mes, Zapatero acusaba ás comunidades autónomas de disparar o déficit e incluso ameazaba cunha intervención de non correxirse esa situación. Agora descubriuse que todo aquilo só era una cortina de fume para tapar os seus propios erros. Permitirlle a Cataluña emitir débeda para que poida refinanciarse, pese a incumplir os seus deberes no que atinxe á contención do déficit, perxudica ás autonomías, como é o caso de Galicia, que si cumpriron. Agora, como é imposible conter a lóxica (e fundada) protesta do resto das comunidades, Zapatero opta pola máxima (tan consustancial ós socialistas) de onde dixen digo, digo diego.

Chamo a atención tamén sobre a pretensión (igualmente unilateral) do goberno do Estado de incumplir o acordo de financiación autonómica e de retrasar ata o 2013 o pago dos 806 millóns de euros que lle corresponden a Galicia. Como Zapatero está acostumado a que non lle saian as contas, pretende, coas súas artimañas, que ós demais tampouco lle saian, a ver si dese xeito logra minimizar a súa incompetencia. Acaso non sabe que a Xunta inclúe nos seus ozamentos as transferencias que agarda recibir do Estado?

E que lles vou dicir sobre a intención de recurrir ante o Constitucional o catálogo de fármacos, que lle supón a Galicia un aforro diario de 300.000 euros, pese a que o propio goberno central está a traballar na aplicación dunha medida semellante.

En definitiva, analizar racionalmente as actuacións do goberno de Zapatero é unha misión imposible.

Outra vez as caixas

2011-02-08T04:38:00.000-08:00

Caixanova e Caixa Galicia principiaron a operar como Novacaixagalicia o pasado 1 de decembro. Fixoo tras acometer unha fusión na que, máis aló dos inconvintes lóxicos dun proceso desta envergadura, primou o interese xeral de Galicia e cumpríronse escrupulosamente os requisitos requeridos para ela, incluido claro está o da solvencia. Fixoo ademais con todas as bendicións pertinentes: a do propio Goberno do Estado, a do FROB e a do Banco de España.

Dous meses despois, nada serve. O Goberno de Zapatero rizou o rizo e, como fai sempre, os seus digodiegos desbarataron dun plumazo boa parte do traballo feito e, o que é peor, as esperanzas depositadas na nova caixa galega que, con non poucos esforzos, continúa a ser galega. Pese a todos os pesares, é de salientar (e valorar) que tanto os xestores da nova caixa como os responsables da Xunta, non renuncian ó mantemento e continuidade deste proxecto

E non hai que esquecer que os socialistas, e nomeadamente o executivo nacional, nunca quixo que este proxecto chegara a bo porto. Na lembranza está aquela decisión arbitraria de presentar un recurso contra o Constitucional, os desplantes contra o goberno galego cancelando reunións no último momento, os intentos por todos os medios posibles, en definitiva, de bloquear as lexítimas aspiracións de Galicia.

Agora, superados todos aqueles atrancos iniciais, impulsa un cambio de rumbo sen precedentes dentro das habituais autoenmendas coas que os socialistas están a impregnar a súa acción de goberno e que, de tan reiteradas, convertéronse xa en marca consustancial da casa.

Da noite para a mañá (e non é un eufemismo), Zapatero pretende (e obriga) a que as caixas de aforro cumpran en seis meses, de eiquí a setembro, as condicións pactadas nos propios procesos de fusión cun horizonte temporal de cinco anos. O que supón un ataque frontal á continuidade e supervivencia das caixas en xeral e, no caso concreto galego, tenta arrebatar a Galicia o mantemento dun peso específico propio no ámbito financieiro estatal.

A improvisación volta a ser a constante do goberno socialista, ó igual que a arbitrariedade no emprego de raseiros distintos según de que tipo de entidade se trate. Ademais, arrebátalle ó Banco de España autoridade e, por extensión, reputación. Resta por tanto credibilidade internacional o noso sistema financieiro e, por extensión, a nosa economía nun intre moi delicado no que non estamos precisamente para tirar foguetes.

Haberá que ver en que remata todo esto, porque seguro que a vicepresidenta e ministra de Economía sorprenderanos aínda con algún que outro cambio.

En calquera caso e pese a todos os pesares, é de salientar (e valorar) que tanto os xestores da nova caixa galega coma os responsables da Xunta non renuncian ó mantemento e continuidade deste proxecto (sentir que, creo, compartimos todos os galegos) e están xa a traballar para cumprir os novos requisitos impostos.

Os desfases de Zapatero

2011-01-31T09:17:00.000-08:00

Responsabilizar ás comunidades autónomas, ás administracións locais e ós cidadáns dos males económicos que asolan o país é unha máis das cruzadas nas que anda inmerso Rodríguez Zapatero nos últimos tempos.

Todo vale para tentar zafarse das miradas que o apremian a buscar solucións. Pero calquer estrataxema que empregue é en balde.
A realidade é que o 80 por cento do déficit do Estado é consecuencia directa das decisións inaxeitadas adoptadas polo seu goberno e os cidadáns son conscientes que son eles os que están a pagar as consecuencias dos erros cometidos por Zapatero e os seus ministros.

Son de sobra coñecidas as repercusións do incremento do IVE en todos os eidos, pero a elo hai que engadir que a luz subiu un 10 por cento; o gas case un catro; a bombona de butano máis dun tres, ó igual que os billetes de ferrocarril de media distancia e cercanías e non digamos xa ata onde chegan os carburantes… E eso sin contar que os funcionarios cobran de media un cinco por cento menos; que se conxelaron as pensións; que se eliminiou o cheque bebé; que os parados que agotaron as prestacións non teñen axudas… En fin, un comenzo de ano para esquecer.

E a todos estes males, que xan son moitos, hai que engadirlle os que se cirnen sobre as administracións locais como consecuencia dos erros cometidos polo goberno central á hora cuatificar o importe dos fondos a transferir ás comunidades autónomas, deputacións e concellos.

Esa mala planificación, reiterada ademais pese as ser advertidos de tal circunstancia, levará aparellado outros problemas de consecuencias desastrosas.

Fíxense que Galicia, pese a que o goberno de Feijoo cumpriu escrupulosamente os obxectivos de déficit que lle marcou o goberno central, terá que devolver 2.575 millóns de euros ó Estado a conta dos anticipos recibidos durante 2008 e 2009. Súmenlle ademais os 428 millóns que por este concepto terán que reembolsar os concellos e deputacións. E eso que aínda está por cuantificar a cánto ascende o desfase entre ingresos previstos e reais do 2010 e que haberá que sumar ós anteriores.

É dicir, que despois de todos os apretóns ós que obriga a subida xeralizada de impostos, os lucenses, por aludir ó caso que máis preto nos queda, teremos que rascarnos o bolsillo e devolver ó Estado 56 millóns de euros por culpa da incompetencia de Zapatero.

En fin, que por moito que dende a Xunta de Galicia se actúe con responsabilidade e se conteña o gasto (aí está o aforro de 300.000 euros diarios co catálogo de medicamentos que, aínda por riba, a ministra de Sanidade quere impugnar, ou o concienzuda reducción da administración paralela que se está a acometer e que xa permitiu rebaixar o seu custo en 13 millóns de euros), non poderá esquivar o golpe que suporá esta circunstancia.

Os desfases das contas da leiteira que fai Rodríguez Zapatero pasan factura día a día e cada vez con máis crudeza.

Austeridade: do dito ó feito

2011-01-19T02:39:00.000-08:00

Alberto Núñez Feijoo introduciu durante a súa toma de posesión como presidente da Xunta de Galicia o concepto de austeridade. Reducir o seu executivo, a propia estructura orgánica da administración autonómica, os gastos non productivos… foi o resultado de aplicar a súa máxima de facer máis con menos.

O que daquela foi unha proposta inédita, acabou por asentarse na filosofía política doutros gobernos. Hai, nembargantes, quen só fala dela, pero que está moi lonxe de aplicala.

Sin ir máis lonxe, na Deputación de Lugo, que conta cun orzamento que supón menos do un por cento do que manexará a Xunta este ano (pouco máis de 92 millóns de euros fronte a preto de 10.000 millóns), adícanse 638.000 euros a cubrir os salarios do seu equipo de goberno, xa que 12 dos seus 14 membros cobran da institución provincial. Feijoo e os seus 10 conselleiros, perciben 700.000 euros.

A primeira vista, está claro que, a tenor das competencias de uns e outros, existe unha desproporción notable. E resulta obvio concluir, por tanto, que o bipartito provincial saenos moi caro ós lucenses.

E non se trata de cuestionar o salario dos políticos. É lóxico e lexítimo que, como calquer outro traballador, teñan unha retribución digna e acorde coas súas responsabilidades. Pero cos tempos que corren, con moitas familias pasando por grandes dificultades derivadas da falta de emprego e da compricada situación económica na que nos atopamos, os cargos públicos e as administracións no seu conxunto deben dar exemplo.

E a Deputación de Lugo, non cabe dúbida, non é modelo de austeridade. Sin ir máis lonxe, os membros do goberno dispoñen de 27 asesores; 27 recoñecidos oficialmente como tales, porque hai otro grupo, bastante numeroso por certo, que son cargos orgánicos do PSOE e que tamén cobran da institución provincial. E fano, non porque foran elexidos para elo, senón porque os seus compañeiros, tamén socialistas, buscáronlle algún cometido á medida co que xustificar o seu soldo millonario. Pese a estas circunstancias, hai algún que ata se permite andar pedindo dimisións por aí.
En fin, que facendo números, a suma dos salarios que percibirán nesta lexislatura o goberno e os seus asesores “oficiais“ ascende a case seis millóns de euros.

Seis millóns cos que se arranxarían numerosas estradas, acondicionaríanse moitos metros de chan industrial e mesmo podería financiarse algunha que outra medida que contribuíra a dinamizar a actividade económica na nosa provincia e, por conseguinte, a afianzar empegos ou a xerar outros novos, estables e de calidade.

E se con estes cartos xa poderiamos financiar importantes actuacións, imaxínense o pulo que lle dariamos ós nosos sectores productivos básicos, ás infraestructuras ou mesmo o que avanzariamos no reequilibro territorial da nosa provincia se se adicaran a este fin os 16,3 millóns de euros dos que, baixo o ambiguo epígrafe de “gastos diversos”, dispuxo e disporá (a partida para este exercicio ascende a 4,1 millóns de euros), para o seu gasto discrecional e sen que dende a oposición poidamos fiscalizar o seu emprego, o Sr. Gómez Besteiro.

Estes son os datos (fácilmente contrastables, por certo). Agora que cada quen saque as súas propias conclusións.

Non estamos para parches

2011-01-04T05:05:00.000-08:00

Os socialistas teñen un xeito peculiar de entender a política, unha visión diferenciadora que, cando gobernan, fieis a eses particulares principios, non teñen ningún reparo en poñer en práctica.
O plantexamento é simple, ante unha situación complicada, optan pola saída máis rápida e fácil; e os problemas aparellados que elo conleve, que os resolvan outros. A filosofía, a grades rasgos, é esa. Práctica e cómoda, pero ineficaz á hora de atallar problemas.
Levamos meses constatando o progresivo deterioro económico do país; e mesmo a colocación de parches que, ou contribúen a deteriorar un punto máis a situación ou xeneran un novo conflicto á xa longa lista existente, pero que nada resolven.
Creo que non é preciso facer mención á retahíla de indicadores negativos que nos hostigan por todos os flancos. O que máis e o que menos ten preto o espello onde mirarse.
A lacra do paro é, sen dúbida, o peor de todos. A Deputación de Lugo, tras moitos meses inactiva nesta materia, coma noutras moitas, ven de aprobar un plan de emprego que, durante seis meses, xusto ata despois da celebración das vindeiras eleccións municipais, persegue dar un efímero resplandor ós que se atopan na desafortunada situación de non ter emprego.
Nin creo nin comparto este tipo de accións, que non dubido tampouco en calificar de oportunista, dada as circunstancias que creo que ninguén será tan inxenuo de obviar. E ata de inmoral, polo feito de tentar xogar cunha necesidade, que despois da saúde, é básica para todos e cada un de nós.
Feitas estas puntualizacións inciais, xustifico o rexeitamento deste plan con dous argumentos: polo xa mencionado oportunismo que desprende a medida, máxime tras rexeitar sistemáticamente durante meses todas as propostas que dende o PP fixemos tanto para promover o emprego como para dinamizar a actividade económica respaldando os nosos sectores productivos básicos; e porque a iniciativa non contribuirá a crear postos de traballo estables e de calidade.
En tempos de crise como os actuais, propiciar a xeración de emprego con futuro e impedir a destrucción dos existentes é prioritario. E pola coiuntura na que estamos, acadar ese obxectivo require a colaboración e coordinación de todas as institucións. Nembargantes, o apoio da Deputación brila pola súa ausencia no desenvolvemento do Plan Impulsa, por poñer un exemplo. E eso que ata o momento permitiu afianzar un par de centos de empregos.
Ó fin, o sector empresarial e a sociedade no seu conxunto están a apremiar ás administracións para que fagan a mellor xestión posible dos recursos existentes; que se faga máis con menos, e que ese “máis” redunde en beneficio de todos os cidadáns e non das persoas que dirixen as institucións.
De calquera xeito, non están os tempos para despreciar ningunha posibilidade, por moi limitada que esta sexa e mesmo aínda que o fin para o que foi diseñada responda a intereses ben distintos ó acotamento da lacra do paro. Por eso, os alcaldes do PP decidirán, en función das peculiaridades dos seus respectivos concellos, si consideran oportuno ou non sumarse á proposta feita dende a Deputación. Proposta, insisto, cargada dunha intencionalidade moi distinta á que sería desexable. Un inconsistente parche máis salido da factoría socialista co beneplácito dos seus socios de goberno.
En calquera caso, agardo, dado que encetamos ano, e en aras de impregnar o 2011 da prosperidade que todos desexamos e necesitamos, que o compromiso e a responsabilidade se impoñan no quefacer de cada unha das administracións.
Con esa esperanza, desexo un feliz ano para todos.

Chove sobre mollado

2010-12-20T02:21:00.001-08:00

A economía española segue a sufrir serios reveses. Colea aínda o perigo de contaxio pola crise de Irlanda. Moody’s dubida da capacidade do noso país para cumprir os compromisos asumidos e advirte de que se non se atalla o problema voltará a rebaixar a calificación da nosa débeda. E hai que ter presente a paulatina devaluación da que está a ser obxecto. En setembro contaba coa valoración máxima e agora podería estar a un paso (a tres meses vista) dunha nova rebaixa, co efecto negativo que esto está a provocar: cada día resulta más difícil e máis caro colocar a nosa débeda pública no mercado e o risco país atópase nos seus máximos históricos.

Para entender a delicada e perigosa situación na que nos atopamos, hai que tomar en consideración tres aspectos fundamentais.

En primeiro lugar, temos que recoñecer que os continuos bandazos en materia económica dados por España exemplifican o que o historiador económico Rober Higgs denomina “incertidume de réxime”. O que vén sendo que o Goberno, na vez de establecer un marco seguro, estable e axeitado no que os inversores se sientan confiados, adícase a crear incertidume sobre o marco regulatorio.

A maiores, a reforma laboral aprobada non aporta solucións ó problema fundamental: unha taxa de paro por riba do 20%. Tampouco se profundizou no proceso de reestructuración do sistema financieiro, imprescindible para que volte a fluir o crédito hacia empresas e familias. E o déficit público segue sen controlarse e se o crecemento esperado para o vindeiro ano é inferior ó estimado, producirase unha desviación sobre os obxectivos marcados que, por pequena que sexa, incrementará aínda máis a desconfianza internacional na nosa economía.

Para contextualizar a situación na que nos atopamos, é ineludible facer mención tamén ás medidas que aínda están pendentes de acometer. É urxente mellorar a competitividade da economía española e aumentar o seu potencial de crecemento. E para elo hai que garantir a unidade de mercado; reducir e simplificar os trámites burocráticos e efectuar unha reforma administrativa que elimine duplicidades entre administracións e aumente a súa eficiencia.

Todos estos elementos combinados entre si fan que a nosa economía sexa moi vulnerable a cualquer elemento de inestabilidade que xurda no noso entorno. E se non mudamos esta situación, os riscos son evidentes.

A Unión Europea apremia a España a que faga os deberes e Portugal tenta esquivar a intervención coa adopción dun novo paquete de medidas. Pero, dada a delicada situación na que nos atopamos, non podemos obviar o perigo que suporía para o noso país e para a propia viabilidade do sistema monetario europeo que finalmente houbera que rescatar ós nosos veciños lusos.

En definitiva, aínda que teñamos moi claro que España non é Irlanda, nin Grecia, nin sequera Portugal, é trascendental restaurar cuanto antes a credibilidade da nosa política económica para eliminar de raíz todos os risgos, que, non nos enganemos, son moitos. Porque o optimismo desbordante do que fai gala o Goberno Zapatero, dado que xa chove sobre mollado, máis que tranquilizar, inquieta.

O HULA, un orgullo

2010-12-09T08:54:00.001-08:00

O novo hospital de Lugo é xa unha realidade. Non cabe dúbida de que é unha das infraestructuras máis anheladas e que, dende logo, supón un salto cualitativo sen precedentes na prestación sanitaria pública na provincia de Lugo.

Os máis de 250 millóns de euros de investimento, 40 deles adicados exclusivamente a equipamento, convérteno nun referente non só para o resto de Galicia e España, tamén para Europa. A tecnoloxía punteira coa que está a ser dotado colocao na élite sanitaria e permitirá mantelo a ese nivel varias décadas máis.

Algúns, na vez de felicitarse por elo, adicáronse a boicotealo ata rozar o absurdo. Alá eles, a estas alturas, xa non hai dúbida de que este centro hospitalario, amplo, moderno e con vocación universitaria, supón un antes e un despois na sanidade pública da provincia de Lugo. Un antes e un despois no que, non hai que esquecelo, son parte fundamental todos e cada un dos seus traballadores, sexa cal sexa a súa responsabilidade, e que xa deron (e seguen a dar) excelente mostra do seu bo facer no vello Xeral.

A realidade, como acontece sempre, pon a cada quen no seu sitio e marca as diferencia entre os que empregan calquer excusa para facer demagoxia política e os que se adican a traballar, con seriedade e rigor, para conquerir o obxectivo de poñer a disposición de todos os lucenses os mellores servizos posibles.

O Lucus Augusti contempla a prestación dunha asistencia sanitaria mellor e máis ampla, garantindo, por exemplo, unha atención oncolóxica integral; e unha área de hospitalización máis confortable, non en vano triplica a superficie do Xeral Calde. Eso é, a estas alturas, xa absolutamente incuestionable.

Unhas instalacións, en definitiva, de alto nivel e á altura dos tempos e do que precisa e merece Lugo e os seus habitantes. E nesta liña hai que seguir, alleos ós que tozudamente negan as evidencias e queren entorpecer calquer progreso, sexa da índole que sexa, antepoñendo sempre o interese partidista ó benetar xeral.

Tolerancia cero, ¡ya!

2010-11-25T01:54:00.001-08:00

No podemos, no queremos y no debemos continuar pasivos ante la constante e intolerable violación de los derechos humanos que representa la violencia de género, una atroz lacra social, que avergüenza (y debe hacerlo además) a la sociedad en su conjunto.

No es suficiente que mostremos nuestro asombro y nuestro pesar por las víctimas, por la violencia ejercida directamente contra las mujeres y también, no hay que olvidarlo, contra los menores, contra los hijos de esas mujeres, ya sean testigos o receptores de ella. Debemos tener presente además que los hoy niños, tras educarse en ese contexto, pueden convertirse mañana en brazos ejecutores de esa violencia.

No es suficiente que los gobiernos, ya sean de ámbito local, regional o nacional, anuncien con relativa frecuencia medidas “innovadoras” con las que intensificar la cruzada en la que se ha convertido el profundo y sincero deseo de extirpar de raíz este verdadero terrorismo social.

La violencia de género se ha convertido en un mal endémico y horizontal, que no hace distinciones entre clases sociales, status económico o nivel cultural. Y lo peor de todo es que todavía no despierta en nosotros un rechazo suficientemente contundente y su erradicación no se visualiza como una de nuestras principales preocupaciones u objetivos.

Solo si conseguimos asimilar e interiorizar el término de tolerancia cero y ejercemos la labor conjunta de aislar socialmente y sin contemplaciones al agresor, podremos ganar esta batalla.

Aquí no valen excusas. Este es un problema de todos, que nos afecta a todos y que tenemos que solucionar entre todos. Concienciarnos de ello es el primer paso; actuar, el segundo.

Rematou a crise da débeda?

2010-11-23T03:14:00.001-08:00

O pasado 21 de setembro Rodríguez Zapatero aseguraba nunha entrevista concedida a The Wall Street Journal que “la crisis de deuda en Europa se ha terminado”. Tal categórica afirmación realizouna coincidindo cunha viaxe institucional a Estados Unidos que tiña como principal cometido restaurar a confianza dos inversores internacionais na economía española.

Ó día seguinte da publicación de tan rotundo diagnóstico, debatimos no Senado sobre a situación da débeda española. Na miña intervención fixen constar ó executivo que capitanea Zapatero o difícil que ía resultar cumplir os obxectivos marcroeconómicos que marcaba o Goberno cando, por establecer un punto de partida, unha das principais axencias de calificación, Moody's, acababa de advertir que, por primeira vez, ía rebaixar a clasificación de triple A a España, argumentando a decisión no incumprimento de obxectivos en termos de crecemento e de déficit e no alto custo da débeda española.

Preguntaba daquela á vicepresidenta Salgado, e baseándome nas advertencias de Moody’s, cómo era posible que Zapatero fixera esa categórica afirmación, sabendo como sabía, ademais, o que acababa de pasar en Irlanda, e a conseguinte repercusión en España e Portugal polo efecto arrastre; cando estabamos en torno ós 200 puntos básicos por riba do bono alemán; cuando estabamos nos momentos de intereses máis baixos e a débeda española continuaba pagándose cun enorme sobreprecio. Concluía entón a miña intervención salientando que todo ese compendio de circunstancias provocaban desconfianza e descrédito internacional para coas políticas económicas que estaba a aplicar o Goberno Zapatero. Insistía, de feito, en que o gran problema de España non estaba na capacidade do propio país para sair da situación de crise senón na incapacidade do Presidente do Goberno e do seu equipo para sacar ó país desa situación.

Case dous meses despois, e coa perspectiva que ofrece o tempo transcurrido, estamos en condicións de poder valorar quen realizou a análise económica máis axustada á realidade na que nos atopábamos e, por coseguinte, máis axeitada.

A crise da débeda pública voltou a estalar en Europa, afectando esta vez en maior medida a Irlanda e Portugal. A prima de risgo de ambos países disparouse, dificultando así as súas posibilidades de financiación, ata tal punto que xa se está a discutir en Europa os termos nos que levará a cabo o seu rescate económico. Os cálculos preliminares xa cifran o custo da intervención entre os 120.000 e 160.000 millóns de euros.

E non podemos obviar que España non é allea a esta dinámica. Hai só uns días a prima de risco española alcanzou o seu máximo histórico, 226 puntos básicos, superando incluso o nivel que tiña alcanzado en primavera durante a crise grega.

Como consecuencia, o tesouro viuse obrigado a vender un 30% máis cara a débeda do noso país, nunha emisión de letras a doce meses cunha rendabilidade do 2,45%, a mesma que no peor momento da crise de débeda soberana.

Entenderán, que con este panorama, a desconfianza na política económica do Goberno socialista segue vixente, máis que nunca se cabe. Numerosos medios de comunicación fixéronse eco das afirmacións de varios funcionarios da Comisión Europea que recoñecen abertamente que nos mercados hai "dúbidas" sobre se España vai ser capaz de respetar o compromiso de reducir o seu déficit ó 6 por cento do PIB en 2011, polo que xa están a reclamar ó executivo de Zapatero novas medidas de axuste.

E o Goberno socialista, na súa liña de negar a evidencia, descarta que España padeza risco de contaxio.

Repiten a estratexia defendida durante a crise de Grecia. Xa saben, aquela coletilla de que España non era Grecia, tradúcese agora pola de que España non é Irlanda, nin tampouco Portugal.

Fago constar que pouco despois da repetida insistencia de negar similitudes co caso grego, os socialistas aprobaron o decretazo que conlevou o recorte no salario dos funcionarios, a conxelación das pensións e a drástica reducción da inversión en materia de infraestructuras, a xa célebre “reprogramación” do ministro Blanco.

Previsiblemente (e ós antecedentes me remito) queda pouco antes de que o Goberno Zapatero, coma consecuencia da súa nefasta política económica, se vexa obrigado a anunciar novos recortes. O botón de mostra, de feito, xa o soltaron coa anuncio da reforma das pensións. Unha modificación que conlevaría retrasar a idade de xubilación e que, segundo as súas previsións, podería estar pechada a vindeira primavera.

Non cabe dúbida de que imos ter un inverno moi quente.

Semellanzas

2010-11-16T04:03:00.001-08:00

Os comicios norteamericanos supuxeron un severo castigo para Barack Obama. Os cidadáns opinaron e fixérono de xeito contundente. Dixéronlle, con rotundidade, non ó paro; non á suba de impostos; e non ó incremento do déficit.

O mesmo que lle están a dicir eiquí a Rodríguez Zapatero, aló a través do voto; eiquí, mediante as enquisas. E eso que o desemprego, unha das cuestións que máis rexeitamento e preocupación social supoñen para os norteamericanos, ó igual que para os españois, non chega ó 10 por cento nos EEUU, a metade da taxa que soporta España.

Ante semexante aviso, Obama (obrigado polas circunstancias) reaccionou de inmediato, recoñecendo erros e anunciando o seu propósito de enmenda. Implícitamente admitiu que os discursos ben modulados e perfectamente escenificados, aínda que inicialmente producen un efecto hipnótico e ata eufórico na audiencia, non son suficientes para manter a moral alta e o respaldo inalterable. Máxime cando toca lidiar coa crise económica máis dura dende aquela Gran Drepresión do século pasado

En momentos como éste, aínda que é importante ser capaz de transmitir ilusión á cidadanía, resulta aínda máis necesario ofrecerlle confianza e, por riba de todo, solucións. E cando non hai solucións, pérdese a confianza, a ilusión volatilízase e a decepción ocupa o vacío que deixa.

Os discursos desproporcionadamente optimistas, e quizais aderezados en exceso de arrogancia e ata pode incluso que dunha pinga de soberbia, acaban por chocar coa realidade, coa amarga e difícil realidade.

Zapatero debería aplicarse o conto. Negou a crise e tras admitir a súa existencia (non sin dificultades) e non facer nada para atallala (máis ben contribuir a agrandala coa suba de impostos, conxelación das pensións e demais ocurrencias), optou por un cambio de goberno (que non de políticas) cun maior componente “comunicativo”. Unha estratexia que precisamente Obama vén de recoñecer que foi un erro.

Nos momentos duros (demostrado queda), os cidadáns, en calquer lado do océano que se mire, non queren mitos senón xestores, actuacións solventes e de calado que, cando menos, manteñan o grao de benestar acadado.

Zapatero debería aplicarse o conto e, como recomenda o dito, poñer as súas barbas a remollar.

Sen cambios

2010-11-08T10:32:00.001-08:00

Cando Alfredo Pérez Rubalcaba se estrenou como sustituto de Fernández de la Vega dixo que o goberno que preside Rodríguez Zapatero tiña un presidente e 15 voceiros.

Daquela non fixo alusión algunha a que o discurso de cada un dos ministros-voceiros ou voceiros-ministros non terían necesariamente que ser coincidentes.

Fixo ben ó non mencionar tal homoxeneidade porque, transcurridos menos de quince días da remodelación gubernamental, voltamos as andadas e os discursos distan moito de ser concordantes, por non dicir directamente contradictorios.

Zapatero, eso si, fiel o seu optimismo, continua empecinado en asegurar que a recuperación económica, de tan próxima, case pode tocarse. Na apreciación coincidiu tamén Elena Salgado. O novo ministro de Traballo, nembargantes, desmarcabase do discurso oficial e recoñecía que esa esperada melloría non é tan inminente como para que poida concretarse na creación de emprego. Os datos, ó pouco, confirmaron o seu vaticinio.

A realidade, igual de terca que Zapatero, rebate, unha e outra vez, a confianza que intensamente esgrime o presidente coa ilusa ilusión de que alguén, a estas alturas, o crea.

Así que, desgraciadamente, a inflación medra por riba do dous por cento e confirmouse o estancamento da nosa economía no terceiro trimestre, consecuencia directa do incremento do IVE. Algo do que xa advertín eu, de xeito reiterado ademais, á ministra Salgado e que o propio Javier Vallés, xefe da oficina económica do presidente do goberno, recoñeceu abertamente, e ratificou despois o Banco de España.

O Fondo Monetario Internacional pronosticou que España non cumplirá co obxectivo de déficit fixado para 2013, o que implícitamente vén a dicir que o goberno, queira ou non, verase obrigado a implementar novas medidas de axuste.

As contas, polo tanto, que bota Zapatero chocan, unha e outra vez, co día a día. Mesmo resultará máis difícil, máis caro por tanto, colocar a débeda pública como consecuencia dun novo repunte da prima de risco. Rusia, por exemplo, xa se negou a comprar máis débeda española. A desconfianza dos mercados terá algunha razón de existir: non acabamos de xerar a confianza suficiente e as medidas adoptadas ata o momento tampouco serven para reactivar a actividade económica.

E mentres o deterioro xeral avanza, o novo gabinete gubernamental segue a senda improvisada e contradictoria iniciada polos seus antecesores.

Cando poñerán pé en terra e aportarán solucións?

Cambio de caras, non de política

2010-11-02T02:31:00.000-07:00

José Luis Rodríguez Zapatero fixo a súa terceira remodelación de goberno en tres anos. Pero non acometeu o cambio que se necesitaba e que non é outro que modificar a súa política, sobre todo económica. O urxente, non era o troco de caras, senón cambios estructurais, acabar coas constantes improvisacións, a desconfianza, o paro, a débeda e non seguir adentrándose na seda dos recortes sociais.

Todo apunta a que os novos ministros desenvolverán unha acción continuista, aínda que poñendo énfase na laboura comunicativa/explicativa, que vén a ser, máis autobombo e propaganda, dado o desplome que está a experimentar Zapatero nas enquisas e por aquilo de que principiou xa a conta atrás para a celebración de importantes citas electorais, autonómicas e mesmo tamén as municipais.

O certo é que os novos ministros “mediáticos” non contribuiron, de momento, a mellorar a imaxe do goberno, a situación interna e menos aínda a valoración exterior do noso país. De feito, España é o terceiro país da eurozona con peor situación económica pola taxa de desemprego, productividade e eficiencia. Explícase así que seis de cada dez familias cheguen a fin de mes con grandes dificultades (ou simplemente non cheguen).

En fin, máis do mesmo, máis de nada.

Dous xeitos de afrontar a crise

2010-10-27T08:03:00.000-07:00

Foi unha lástima que Elena Espinosa desaproveitara a súa derradeira visita a Lugo como ministra para protagonizar unha bronca co conselleiro Samuel Juárez na vez de traerlles, para variar, algunha boa nova a pescadores, gandeiros ou labregos.

Preferiu emular ó tamén galego, daquela compañeiro de goberno, José Blanco, quen tamén optou por blandir a súa verborrea, desta volta algo subida de tono, contra Agustín Hernández na vez de explicarlle ós lucenses, e de paso ó resto dos galegos, o pecado que cometeron para acabar pagando os erros cometidos polo goberno que lidera Rodríguez Zapatero e dos que, claro está, nin tomaron parte nin son responsables.

Quizais ambos consideraron que o ataque era a mellor defensa para tentar zafarse da reacción que estaban a provocar os orzamentos do Estado para a nosa comunidade e, particularmente, para a nosa provincia. Pero, cos datos na man e descontando o alto custo da compravenda de vontades políticas para gañar algo máis de tempo no goberno, e por moita e boa intención que se poña no intento, é imposible sacar conclusións positivas.

Pese a todo, temos que agradecerlle a José Blanco que contribuira a enriquecer o noso vocabulario colectivo. Se non fora por el, probablemente o de “reprogramar” non pasaría de ser un vocablo exclusivo da xerga informática. Agora universalizouse o seu uso e, dende logo, describe e resume á perfección a acción de goberno dos socialistas. Reprograman os avances e dereitos sociais que costou décadas conquerir; reprograman repetidamente o plan de infraestructuras; ata se reprograman a si mesmos nunha ampla remodelación ministerial co fin de resultar, cando menos, algo máis comunicativos…

Pero a falta de tino dun goberno, como moi ben recoñeceu o novo vicepresidente Alfredo Pérez Rubalcaba, repercute na casa de cada un dos cidadáns deste país. A mala previsión de todo o equipo Zapatero, naqueles tempos nos que rebosaban de optimismo e vían medrar brotes verdes polas paredes, vaille costar ós galegos 2.600 millóns de euros. E a súa nefasta política económica fai que este ano a Xunta conte, vía transferencias, con 1.500 millóns de euros menos para incorporar ós seus orzamentos e, polo tanto, para investir en Galicia. Tamén, por conseguinte, na provincia de Lugo.

Dende logo que as decisións que adopte un goberno, preocúpenos moito ou pouco a política, redúndanos directamente no bolsillo. No de todos.

Pese a todos os pesares, os efectos da crise económica xeral e esta inevitable interdependencia entre administracións, a Xunta foi capaz de identificar e fixar prioridades nas contas para o vindeiro ano. A obrigada contención do gasto non conlevará, ademais (e é un aspecto a ter moi presente), ningunha merma na prestación dos servizos sociais básicos.

Na provincia de Lugo, por exemplo, ningunha das grandes obras comprometidas foi obxecto de reprogramación algunha.

A diferencia é notoria. Uns cumplen; outros non.

Prohibido criticar

2010-10-18T01:53:00.000-07:00

A soberbia non é boa conselleira. Para ninguén, pero moito menos para un político, máxime se ten responsabilidades de goberno e, polo tanto, a obrigación de responder sobre o que fai (ou non fai) ese goberno.

Non lle gustou a José Blanco que Agustín Hernández lle reprochara a falta de garantías sobre os prazos de execución dalgunhas infraestructuras de competencia estatal, concretamente da “indultada” Autovía do Cantábrico. Pero por moito que o penso non sei qué foi o que puido molestar ó ministro. É ou non é verdade que pola A-8 tíñamos que estar xa circulando dende hai moito tempo e que, se o Sr. Blanco non dispensa algunha nova indulxencia, tardaremos cando menos catro anos máis en facelo?

Pode que Blanco, imbuido de arrogancia, perdera a perspectiva e esquecera que o deber dun representante político é defender os intereses dos cidadáns ós que representa. Como el non exerce tan cometido, nin no Congreso nin no consello de ministros, cree que o seu proceder ten que sentar cátedra e marcar tendencia. Coido, nembargantes, que está errado. As cousas ben feitas reciben parabéns; as que se fan mal, críticas. Así foi, así é e así será por moito que lle pese a el ou ós que pensen coma el.

Pretendenderá o Sr. Ministro e deputado por Lugo que cando poña o pe nesta provincia lle fagamos a ola pese a incumplir sistemáticamente os compromisos que, ó longo dos anos da súa dilatada carreira política, foi adquirindo por estes lares ou por calquer outro recuncho da xeografía galega ou mesmo nacional?

Xa me temo, tendo presente o mal que semella encaixar as críticas, que José Blanco, seguindo o exemplo de Rodríguez Zapatero, propoña a elaboración dun protocolo que fixe o proceder e o contido dos discursos durante os actos oficias nos que el participe.

Nin críticas nin abucheos. Prohibido por lei. Non vaia ser que o ego de alguén se vexa mancillado. E de paso, e xa que estamos inmersos na política do absurdo, os socialistas tamén poderían regular a manifestación pública de sentimentos. De entrada, nin aplausos nin pataleos. Non cabe dúbida que a expresión do cabreo xeral desluce moito as fotos.

O custo do sillón de Zapatero

2010-10-14T05:01:00.000-07:00

Os orzamentos do Estado para o vindeiro ano son xa papel mollado e eso que aínda non recibiron a luz verde do Congreso.

Rodríguez Zapatero asegurouse de antemán, cun cuestionado acordo co PNV, que as súas contas, aínda que novamente baseadas sobre previsións erróneas, superen o trámite necesario. Pouco lle importa que a compra dese respaldo abrira unha profunda fenda entre comunidades autónomas. O obxectivo é, custe o que custe, manterse na Moncloa algo máis de tempo.

Non se trata de pormenorizar eiquí as razóns polas que ese proxecto de orzamentos resultará lesivo para o interese xeral do país e non só xa pola obrigada rebaixa da inversión productiva dada a situación económica actual, a altísima taxa de desemprego ou a inexcusable necesidade de controlar o déficit, senón porque non contribuirá a paliar e menos aínda a arranxar a grave situación na que nos atopamos.

O problema de fondo é que os datos macroeconómicos sobre os que o Goberno socialista sustenta as súas previsións non se axustan á realidade. E chove sobre mollado. A repercusión desas malas contas conleva consecuencias moi graves. Concellos, deputacións e comunidades autónomas saben ben o alto custe que lles suporá eses erros de cálculo e eso que, polo momento, só están cuantificados os fondos a devolver correspondentes ó ano 2008 (a nosa provincia suporalle directamente 14 millóns de euros e inevitablemente tamén teremos que aportar a parte que nos corresponda dos 2.600 millóns que terá que pagar a Xunta polo 2008 e 2009). E pronto sumarase a esta xa nada desdeñable cifra as correspondentes ós exercicios posteriores, porque tamén nestes o Goberno de Zapatero botou as contas da leiteira.

Agora, para o 2011, pretenden continuar pola mesma senda. E non é só o Partido Popular o que insiste en que un crecemento do PIB do 1,3 por cento é, dadas as circunstancias, imposible. Expertos e organismos nacionais e internacionais auguran que o dinamismo económico de España, no mellor dos casos, non chegará ó 0,6 por cento. O desfase, por tanto, é notorio.

E por si fora pouco, o propio gobernador do Banco de España recomenda a Rodríguez Zapatero (deixando patente a súa desconfianza sobre as previsións gubernamentais) que prepare un “plan B” para, no probable caso de que erre nas súas estimacións, poda reaccionar coa rapidez debida e necesaria nun contexto económico que non está para alharacas. Unha petición á que tamén se sumou o Fondo Monetario Internacional.

Dados os precedentes, principiando porque o Goberno ZP tardou máis de dous anos en recoñecer a existencia da crise, non lles falta razón e acerto na súa petición a Miguel Ángel Fernández Ordóñez e José Viñals. Mellor é pedir con antelación suficiente as vendas para coidar a ferida.

Todos, en definitiva, consideramos irreais as previsións do Goberno. Rodríguez Zapatero non transmite seguridade e o seu orzamento xenera unha inmensa desconfianza.

Está claro que, recoñecendo de partida que a recente reforma laboral imposta non vai a acadar ningún dos resultados para os que foi diseñada, que a débeda medra como a espuma e que as previsións de crecemento son incumplibles, pouco se pode agardar dos números que barallan os socialistas. E en Lugo, moito menos, porque en 2011 recibiremos case a metade do orzamento co que contamos no presente exercicio, colocando a nosa provincia como a máis perxudicada polos recortes de Galicia e a sexta no conxunto do Estado.

Non apacigua os ánimos, ou máis ben contribúe a exaltalos máis, que unha peza clave do Goberno Zapatero como é José Blanco ironice sobre as súas dotes fogueteiras. En Lugo coñecemos ben ó historial de digodiegos que ten o ministro de Fomento e as consecuencias que para o desenvolvemento e vertebración da nosa provincia teñen as continuas reprogramacións das que son obxecto infraestructuras básicas. A cruda realidade é que a estas alturas o Sr. Blanco, dados os seus continuos incumplimentos, carece de credibilidade. É o precio que debe pagar por non covertir nunca en feitos as súas palabras.

Imposicións

2010-10-11T01:03:00.001-07:00

Os orzamentos do goberno central para o vindeiro ano non van encamiñados a sacar a España da crise, máis ben ó contrario: conlevarán máis paro, máis impostos, máis desigualdade, menos competitividade e menos protección social. Estragarán aínda máis unha situación xa de por si moi mala.

Mentres o resto dos países do noso entorno están a medrar, aínda que sexa levemente, o Goberno de Zapatero resignase, por exemplo, a que a taxa de paro, o noso maior problema, continúe dobrando a media europea. Recoñece, por tanto, que a imposta reforma laboral non servirá para reconducir os condicionantes que impiden que a nosa economía sexa capaz de xerar emprego.

Rodríguez Zapatero e os seus ministros seguen a botar as contas da leiteira e repiten o erro de exercicios anteriores, obviando as consecuencias nefastas que eso ten para o propio goberno central, e para o resto das institucións. Prevén un crecemento económico que, tamén desta vez, todos os organismos nacionais e internacionais advirten de que non se axusta á realidade.

Parece que os socialistas xa adoptaron coma norma innata facerlle pagar a outros os seus erros: que comunidades autónomas, deputacións e concellos apanden coas consecuencias duns cálculos mal feitos e que todos os cidadáns, vía impostos, asuman a culpa (e o pago) do seu despilfarro.

Así, por exemplo, reduciranse drásticamente ou directamente esfumaranse as partidas para gasto productivo, e medrará alarmantemente a consignación para facer fronte ó pago da débeda contraída (vanse adicar a este fin nada menos que 27.000 millóns de euros). Unha débeda que, por certo, está a perder valoración (e consecuentemente garantía) nos mercados internacionais.

A irresponsabilidade de Zapatero parece non ter tope. Impón recortes, impón reformas e imponse a si mesmo coa suscripción dun acordo co PNV (baseado na discriminación entre comunidades autónomas) que lle permitirá aprobar uns orzamentos irreais e moi lesivos para o país.

Nas antípodas deste proceder está a Xunta de Feijóo que, pese á reducción orzamentaria á que obriga a crise económica, blindou a execución de infraestructuras fundamentais para a vertebración de Galicia. Todos os contratos asinados en materia de infraestruturas e todas as obras xa iniciadas seguirán adiante conforme ós prazos previstos. Non hai titubeos, non hai bandazos. Non haberá, por tanto, necesidade de anunciar indultos ficticios.

Feijoo impuxo austeridade na súa xestión dende o intre mesmo de facerse cargo do goberno galego. As súas palabras, refrendadas con feitos, cotizan á alza; as de Zapatero, ó igual que a súa credibilidade, levas o vento.

En caída libre

2010-10-06T03:22:00.001-07:00

A folga xeral do pasado 29 de setembro foi, cando menos, atípica.

Pasando por alto o habitual debate sobre a prevalencia do dereito á folga ou ó traballo e mesmo a actuación dos denominados piquetes informativos; pasando tamén por alto a desigual e discrepante valoración do seguemento acadado en función de quen faga o balanzo, todo nesta movilización rompe os cánones que poderían considerarse normais neste tipo de situación, aínda que facendo constar, claro está, que unha folga xeral é, de por si, exponente irrefutable da anormalidade que vive un país.

Principiando polo feito de que o anuncio da convocatoria fíxose dous meses e medio antes da súa celebración, pese a levar arrastrando máis de dous anos os efectos da crise e da nefasta, atolondrada e zigzagueante política económica do Goberno Zapatero que, entre outras consecuencias, situou a taxa de paro por riba do 20 por cento, o dobre da media da Unión Europea; e que desenvolveuse despois de que entrara en vigor a reforma laboral, aprobada por decreto, e que, en teoría, foi o detonante do enfado sindical; e continuando co tamén innegable feito de que os reconvertidos en brazo executor do malestar cidadán foron cómplices necesarios e silenciosos do malfacer dun goberno e dun partido, que se autopresenta como garante dos dereitos sociais pero que se erixiu como o que máis atentou contra eles durante a etapa democrática, a cousa xa pinta rara.

Pero máis incongruente e inaudito resultan as valoracións que, a toro pasado, fixeron dende ambas bancadas e nas que flotaba un evidente tufillo a pacto tácito de non agresión. Nin para ti nin para min, e así, ambas partes, momentáneamente menos amigas para salvar as apariencias, creen que nadaron e gardaron a roupa en lugar seco e seguro. E continuando neste marco inverosímil e paradóxico, Zapatero perxura que non dará marcha atrás nunha reforma laboral que non contenta a ninguén e a ministra Salgado recoñece que os cambios introducidos nesta materia non se traducirán nunha mellora sustancial na nosa situación económica na que o control do déficit é prioritario e moito menos unha rebaixa da taxa de desemprego senón que, moi ó contrario, agarda un incremento.

A folga xeral, como xa advertíamos dende o Partido Popular, non vai cambiar nin mellorar nada. Máis ben suporá unha pedra máis no xa tortuoso camiño no que estamos inmersos porque, non nos enganemos, esta movilización costou moitos cartos. E non estamos para permitirnos despilfarros.

A actuación de Zapatero e o seu goberno é un disparate. Case ninguén ten dubida sobre elo a estas alturas. É, á vista do efecto das medidas adoptadas (suba de impostos, reforma laboral…) queda demostrado que os seus pretendidos remedios, lonxe de arranxar nada, agravan a situación. Frenar esta caída libre é imprescindible e, sobre todo, tremendamente urxente.

Racionalizar e optimizar

2010-09-30T01:13:00.001-07:00

Unha boa cantidade de empresas implantaron como elemento básico para optimizar a súa xestión un plan de calidade. Un bo método non só para controlar a súa productividade senón para mellorar os seus resultados. Permite identificar casi de xeito inmediato onde se producen os fallos é, por conseguinte, é moito máis doado, rápido e tamén rendible, solventar o problema con igual inmediatez. Trátase, en definitiva, de buscar a denominada excelencia empresarial.

Nos tempos que corren, como ben sabemos todos, é imprescindible, por non dicir directamente que é unha cuestión de supervivencia, facer cábalas milimétricas para que cadren as contas a fin de mes. Ás veces (demasiadas, máxime se non se ten traballo), é unha arte malabarista digna de estudio.

A adaptación é inaplazable e a realidade innegable. Neste contexto, difícil, o presidente da Xunta anunciou un recorte importante nos orzamentos do vindeiro ano. Abrir a boca e caerlle enriba sapos e culebras, foi todo unha.

Ante tal reacción, róndanme un sinfín de preguntas: Vivirán estes que se rasgan as vestiduras con tanta vehemencia noutro país? Ignorarán que a economía española marca mínimos históricos e capitanea o vagón de cola da Unión Europea, amén doutras listas igual de inquietantes coma a do desemprego?

Descoñecerán, en definitiva, a repercusión de propoñer unhas contas fantasiosas e, polo tanto, incumpribles? Non saberán a razón pola que os galegos teremos que devolver ó Estado nada máis e nada menos que 2.600 millóns de euros? Non palparán na rúa a inquedanza que provoca unha suba de impostos xeralizada ou a conxelación de case calquera cousa que ata non fai moito parecíannos intocables? A preocupación masiva que producen os constantes cambios de criterio e actuación que non só non resolven nada senón que agravan aínda máis a situación?

En tempos difíciles a racionalización do gasto é obrigada. Facer a mellor planificación económica posible, vital. Feijoo fixoo nada máis tomar as rendas do goberno co obxectivo último de garantir a estabilidade orzamentaria da Xunta. E nesa senda segue.

Outros, mantéñense na improvisación, no continúo cambio de criterio, na rectificación sobre a rectificación. En propoñer e impoñer como solución máis cómoda a suba de impostos, que outros (todos) paguen a súa desfeita, ou directamente ameazan, por exemplo, con apropiarse de 243 millóns de euros do fondo de cooperación.

Nos fogares de todos os galegos imponse unha premisa: os ingresos marcan inexorablemente a capacidade de gasto. Na Xunta, unha casa na que todos tempos parte, acontece o mesmo. Cunha reducida capacide de endebedamente (imposta como consecuencia da lixeireza coa que outros xestionaron os fondos), unha reducción nada desdeñable das transferencias procedentes do goberno do Estado, imponse buscar alternativas para evitar o colapso, a quebra económica.

Reducción si, pero blindando servizos básicos. Qué agardaban os que agora e eiquí tanto vociferan pero que non hai tanto tempo malgastaron con gran xúbilo os recursos que non tiñan en aras de arañar rendabilidade electoral, que o Goberno de Feijoo adoptara, amparándose nos malos tempos, decisións erráticas, improvisadas e inxustas?

Sentímolo señores e señoras. Temos en Madrid, e no Goberno que preside Zapatero, un bo espello no que mirarnos. Facer todo o contrario do que fan os socialistas é, a priori, unha garantía de acerto.

Consecuencias previsibles

2010-09-22T10:52:00.000-07:00

Os efectos negativos do incremento do IVE non lle causaron sorpresa a ningúen. Agás, quizais, ós integrantes do Goberno de Rodríguez Zapatero que, contra vento e marea e desoindo todas as recomendacións feitas non xa polo Partido Popular senón por institucións económicas, empresariais e as propias asociacións de consumidores, seguiron adiante coa aplicación desta medida.

As consecuencias, como digo, non se fixeron agardar. O INE confirmou o previsible, en xullo, no mesmo mes que principiou a aplicarse o incremento impositivo, as ventas do comercio minorísta reducíronse un 2,2 por cento en comparaza co mesmo mes do pasado ano. E eso só é a punta do iceberg dos efectos colaterais: a inflación incrementouse tres décimas en agosto, colocando a taxa interanual no 1,8; neste mesmo mes a matriculación de coches descendeu, con respecto ó 2009, un 24 por cento…

A decisión é contraproducente e así se está a demostrar. Xa o advertiamos daquela. O remedio ía agravar a enfemidade: subida xeralizada dos precios, contracción do consumo, maior dificultade para empresas e autónomos e, por extensión, menor recaudación para o Estado e incremento da xa abultadísima taxa de desemprego.

Diversos organismo advirten, ademais, que provocará unha segunda recesión da nosa economía (como si a primeira, aínda non superada, non fora dabondo). A Comisión Europea sopesaba recentemente o seu efecto no noso PIB, estimando que no terceiro trimestre experimentaría unha contracción do 0,1 por cento. Unha previsión que xa calcularan tempo atrás dende a Funcas.

En definitiva, a medida, atolondrada e contraproducente como case todas as que está a adoptar o Goberno ZP en materia económica, traerá moita cola. A ramificación das consecuencias será amplísima.

Custo elevado, pouca rendabilidade

2010-09-14T02:24:00.000-07:00

Case dous tercios dos concellos da provincia de Lugo tiveron en 2009 un orzamento anual inferior ós algo máis de 2,1 millóns de euros que a Deputación de Lugo adica este ano a cubrir os gastos derivados das “adicacións” de 13 dos 14 integrantes do equipo de goberno (boa parte deles con coche oficial) e os seus 27 asesores (sen incluir aquí ese abultado número de acólitos ós que se lle buscou un cómodo acomodo, excelentemente remunerado ademais, en outros organismos dependentes da administración provincial).

Se a estes salarios lle sumamos os 5,4 millóns de euros consignados a gastos diversos, únicamente sete dos 67 concellos lucenses dispuxeron de máis cartos para afrontar a execución de obras, o mantemento de servizos ou o pago de salarios dos traballadores municipais.

As cifras, creo, son, por si mesmas, suficientemente elocuentes. E eso que fago a comparación cos orzamentos municipais de 2009! Imaxinen cal sería o balanzo si poñemos o punto de mira nas contas do 2010 que, por mor da crise económica na que nos atopamos, todas as administracións locais, incluida a provincial, vironse obrigadas a rebaixar nunha porcentaxe salientable o seu nivel de ingresos e, polo tanto, tamén de gastos.

Ante esto, pode alguén seguir argumentando cun mínimo de coherencia e obxectividade que o bipartito provincial, que por riba emprega a institución con claros fins partidistas, non nos sae carísimo a todos os lucenses?

Pois, por inconcebible que pareza, hai quen tercamente se empeña en negar a aplastante evidencia de que a dirección política da actual Deputación é a máis cara da historia desta institución, máxime se se ten presente a pouca rendabilidade que se pode extraer da súa acción de goberno.

Aínda que, como resulta habitual, o que máis fala e precisamente quen máis razóns ten para estar calado. É incongruente que os que avogan pola súa desaparición, sexan tamén os que con máis ahínco e ardor defendan a “rendabilidade” dun custo tan desmesurado. É incompatible defender dúas posturas frontalmente contrapostas.

Unha das conclusións que se poden sacar tras reflexionar sobre este asunto, e sin necesidade de facelo con excesiva profundidade, é que no desenvolvemento da lexítima actividade política hai quen tenta sacarlle un lucro engadido que non parece demasiado acertado nin convinte nos tempos que corren, cunha taxa de desemprego por riba do 20 por cento e cunhas previsións de crecemento económico que non invitan a euforia.

De reprogramacións e repescas

2010-08-23T00:51:00.000-07:00

As reflexións en alto dalgúns ministros de Rodríguez Zapatero provocan tempestades. A falla de consenso ou de criterio compartido, estupor, máxime porque, dadas as circunstancias, a improvisación, segundo quedou sobradamente desmostrado, non resulta a mellor alidada. Os bandazos, aínda que, por moito que nos pese, xa se convertiron na marca da casa socialista, non deixan de sorprender e ata petrificar ó máis sosegado dos cidadáns deste país.

José Blanco, que cando non era ministro mandaba tanto como se o fora e agora que o é aspira a gobernar varios ministerios, é un experto en esto das mudanzas de opinión. Aínda non nos adentraramos no estío cando afirmou aquilo de que a dotación de infraestructuras era un exceso, que se programaba demasiada obra pública e que había que racionalizar o gasto agora que o fiasco económico ó que nos avocou o goberno do que forma parte deixara temblando as arcas do Estado. Case chegou a dicir que España tiña demasiados quilómetros de autopistas e menos mal que non tivo a ocurrencia de poñerse a picar asfalto e a reciclar vías do tren para compensar ese “exceso” de dotacións.

A cousa, mesmo no intre exacto de dicila, non tiña moito xeito, porque se alguén agotou a capacidade de prometer obras e poñer prazos foi el.

De calquera xeito e pese a todo, anunciou drásticos recortes e acuñou como propio o vocablo, tantas veces pronunciado dende entón, de reprogramación. E os camións e as grúas e con eles os operarios principiaron a recoller os seus bártulos das estradas, dos túneles, das pontes nas que estaban a traballar. E o colapso e sobre todo as consecuencias que toda esa axitación ou, para ser máis exactos, a ausencia total de movemento nas obras que antes foran prioritarias e despois xa non o eran tanto, levou o pronunciamento doutra interesante palabra: repesca.

Desta volta o responsable da posta de moda da palabra foi o presidente Zapatero. Constatouse que o goberno socialistas non sopesara, cando menos axeitadamente, os danos colaterais que ía causar a reprogramación iniciada polo Ministerio de Fomento. Xa avisou ó momento a ministra Salgado, por si alguén se levaba a engano, que a reconsideración dos recortes en marcha non ía mellorar a situación do déficit, aínda que o seu homólogo Blanco xa se subira ó carro e admitira que pasárase de freada coas restriccións impostas.

E xa metidos de cheo nos calores do verán, dando largas sobre cándo daría a coñecer a letra pequena da reprogramación que ía volverse a reprogramar, foinos dando pequenas doses de recortes e desrecortes: a autovía Lugo-Santiago, por exemplo, deslicítase nos dous tramos adxudicados e anunciase que A-8 será reactivada, lástima que o anuncio non chegara a tempo para evitar que persoal e maquinaria abandoaran o emprazamento.

Todo a pequenas doses para que non sucumbamos ó empacho, tan frecuente por outra parte nestas datas con tanta proliferación de festas gastronómicas.

Quedamos, en definitiva e á espera de nova orde, emprazados a consultar os orzamentos de 2011 para sair de dúbidas e saber exactamente en que queda a cousa e que obras recibirán o indulto ou verán rebaixada a súa pena.

Malos tempos

2010-08-10T01:38:00.001-07:00

Son malos tempos. E desgraciadamente as malas noticias para a nosa provincia sucédense. Recortes, sobre recortes; restas sobre restas que suman unha abultadísima amputación ás inversións que tiñan como destino Lugo.

Aínda imbuidos pola conmoción provocada pola “reprogramación” que está a pergeñar o ministro José Blanco, da que informa dosificadamente, intercalando novos compromisos para gañar algo de tempo, coa vana esperanza de que así se vai disipando a impresión xeralizada de que as súas promesas son flor dun día, chegou un novo mazazo.

Deputación e concellos atopanse, como a Xunta, na obriga de devolver as arcas do Estado os adiantos por transferencias percibidos no ano 2008. Algo máis de sete millóns a administración provincial, cinco máis os concellos e máis de 2.600 millóns a Xunta (incluindo neste caso as dúas anualidades), ó que haberá que engadir o que teñan que restituir a administración provincial e as locais polo ano 2009, e tendo presente que foi o exercicio no que o déficit alcanzou as cotas máis altas, será aínda unha cantidade máis abultada.

E a cousa non queda aí, porque a esta magna resta hai que sumar tamén a reducción do importe das transferencias do presente exercicio e que só para Lugo supuxeron a perda directa de outros 12 millóns de euros…

E pese a dificultade e os graves perxuizos que a devolución deste cartos, máxime neste contexto de crise, suporá para todos, nomeadamente para os concellos, cuns recursos xa de por si moi reducidos e coa capacidade de endebedamento bloqueada, o Estado persiste na súa negativa a aplazar a devolución da débeda. Unha débeda, por certo, xerada polo propio goberno central polos seus clamorosos erros nos cálculos estimativos de crecemento. Xa saben, consecuencia daquela ofuscación por negar a evidencia de que España tamén estaba baixo os efectos da alongada sombra da crise. En definitiva, serán os concellos, sen responsabilidade ningunha no asunto, os que teñan que pagar as súas equivocacións.

Zapatero e o seu goberno adícase a trasladar escalonada e inexorablemente as consecuencias da súa errónea e ineficaz política económica a todas as administracións. Os efectos vanse palpando día a día. E o último eslabón, o cidadán de a pé, que constata como se reduce o seu salario (se ten a sorte de telo) e lle suben os impostos, intúe con preocupación que as estreiteces vanse ir ampliando con máis belixerancia en todos os eidos da prestación de servizos públicos. Os concellos, a administración máis próxima ós veciños, ó que se recurre en primeira instancia ante calquer problema, están non xa en risco de afogamento senón de KO técnico inminente.

Pero os socialistas, tras gastar o que tiñan e o que non, precisan máis cartos. Pouco lles importa o clamor case xeral que as súas esixencias están a provocar e as consecuencias que delas se derivarán. A súa postura intransixente e insolidaria alonxaos aínda máis da realidade, do pulso da rúa, dos cidadáns ós que representan e polos que deberían de velar. A Zapatero e os seus ministros pouco que lles importa a ruina á que están avocando ós lucenses e ó resto de habitantes do país.

O seu apego ó sillón vainos sair moi caro a todos.

Optimizar a xestión

2010-08-02T01:02:00.001-07:00

A mala situación económica, agravada pola pésima xestión do bipartito e do Goberno de Zapatero, seguirá a pasar factura ós orzamentos da Xunta para o vindeiro ano e nomeadamente a súa capacidade inversora. Recorte si, pero asumindo un compromiso esencial para asegurar o mantemento do estado de benestar. Unha folla de ruta que pasa por garantir a educación, a sanidade e os servizos sociais e priorizar a inversión nos sectores productivos, decisivos á hora de reavivar o mercado e xerar emprego.

Hai que ter presente neste contexto varios condicionamentos negativos. Por unha banda, están os máis de 2.500 millóns de euros que Galicia terá que devolver ó Estado por mor dos anticipos recibidos no 2008 e 2009 con arreglo ó sistema de financiación autonómica. O Goberno de Zapatero xa rexeitou a sensata proposta do presidente Feijoo de solicitar o aplazamento dese pago ata que a economía galega retornara á vía do crecemento e medrara por riba do dous por cento anual.

Por outro lado, hai que ter en consideración que, con respecto a este 2010, a capacidade de endebedamento da nosa comunidade autónoma verase reducida en máis dun 52 por cento. Consecuencia das políticas económicas impostas pola Unión Europea e que provocan, lóxicamente, unha reacción en cadea.

Hai outro argumento a ter moi presente na liña fixada pola Xunta, en contraposicións ás políticas desenvolvidas polo goberno do Estado: eludir o incremento da presión fiscal que, seguindo as teses defendidas polo Partido Popular, non só está moi lonxe de mellorar a situación actual, senón que contribúe a agravarlas.

Continuarase, por tanto, coa senda iniciada o pasado ano coa política de austeridade e control do gasto imposta polo goberno de Núñez Feijoo, no mesmo momento de tomar as rendas do goberno galego, en consonancia coa conxuntura existente daquela e que se manten agora, aínda que coa entrada en xogo de novos elementos xa aludidos que, sen dúbida, condicionarán a xa de por si dura restricción orzamentaria, cifrada en máis de mil millóns de euros con respecto ó presente exercicio.

A Xunta inexorablemente verase obrigada a revisar íntegramente a súa política pública, a política de gasto de todos os seus departamentos, co fin último de erradicar a ineficacia e asegurar, aínda máis, unha xestión co maior grao de eficiencia posible para optimizar ó máximo os recursos disponibles. Tratase, en definitiva, como ben resumiu o propio Feijoo, de facer máis con menos, de gastar o máximo posible nos cidadáns e o mínimo imprescindible no propio goberno.

A austeridade e sobre todo a responsabilidade son ineludibles na delicada tesitura actual. E non cabe dúbida de que en Galicia, ó contrario que no Estado, hai un xeito ben distinto de gobernar e, ó máis importante, de xestionar os recursos de todos.

Temores que xa son feitos

2010-07-26T00:35:00.000-07:00

Hai xeitos moi distintos de gobernar e hai maneiras frontalmente opostas de asumir as responsabilidades que conlleva o exercicio desa acción de goberno. Díxeno xa en numerosas ocasións, así que principio pola conclusión: o ministro de Fomento e deputado por Lugo José Blanco non cumple a súa palabra, non cumple os seus compromisos con esta a súa provincia; o presidente da Xunta Alberto Núñez Feijoo si o fai. Estamos en crise e o control do gasto convétense en obrigado, pero cal é a razón entón de que a Xunta de Feijoo esté a acometer as obras comprometidas e Fomento ou o goberno de Zapatero, non?

Ós feitos me remito. Lugo é a única provincia galega na que o Ministerio de Fomento, anula obras xa adxudicadas, e a máis perxudicada polos recortes aplicados.

Hai un par de semanas, neste mesmo foro, amosaba as miñas dúbidas sobre a credibilidade das promesas do noso conveciño. A verdade é que os precedentes xogaban na súa contra e os feitos, unha vez máis, desacreditan o valor das súas promesas. Confirmados os peores presaxios, desvelouse agora a razón do seu inusitado silencio: eran malas as noticias que tiña que comunicar ós veciños que o elexiron para representalos (e defendelos) no Congreso.

E resulta que a cancelación dos dous tramos adxudicados da autovía Lugo-Ourense non é máis que o botón de mostra. Se desgranamos o resto das obras que ten pendentes Fomento, a situación é igual de preocupante. Haberá novos retrasos, a superpoñer ás demoras que xa acumulan. Xa saben, o AVE no chegará a Lugo, polo menos nun tempo próximo no que o uso dun tren de alta velocidade supoña unha mellora reseñable; nada hai da autovía Ponferrada-Monforte; nada da autovía Monforte-Chantada; retrasos, xa a día de hoxe, de entre tres e catro anos, na autovía Lugo-Santiago e na propia Lugo-Ourense, á que tras este parón é difícil poñerlle data de inauguración; nada no tramo estatal do corredor da Costa, que, por certo, si se está a executar na parte que lle corresponde executar á Xunta.

E neste oposto proceder radica a diferencia. O hospital de Lugo, por exemplo, será realidade pese a que o bipartito deixou o edificio baleiro e nin un só euro para dotalo da equipación precisa. Está licitado o proxecto de desdobramento do tramo do corredor Nadela-Sarria e a moi bo ritmo as obras do tramo Sarria-Monforte. Aí está a actuación desenvolvida no polígono de As Gándaras, o encauzamento do vello proxecto do auditorio…

As malas novas comunicadas esta semana polo ministro Blanco levarán aparelladas outras consecuencias negativas a maiores do perxuizo que para o desenvolvemento socioeconómico da nosa provincia suporá demorar a concreción de infraestructuras básicas para a súa vertebración. O emprego, xa moi castigado pola actual conxuntura económica, tamén se resintirá destas decisións.

É preciso, por tanto, que todos, dende todos os frentes, político, social e económico, reivindiquemos, cunha soa voz, o trato Lugo merece. E dende logo a nosa provincia non pode consentir unha discriminación desta magnitude.

Decisión arbitraria

2010-07-19T01:03:00.000-07:00

O recurso ante o Tribunal Constitucional presentado polo goberno que preside Rodríguez Zapatero contra a Lei de caixas galegas só pretendía poñer outro atranco, un máis dos moitos que plantexaron os socialistas, ó proceso de fusión de Caixa Galicia e Caixanova.

A resolución do alto tribunal evidencia, como argumentaba dende o primeiro momento o Partido Popular e o propio goberno da Xunta, que as súas reticencias non se fundamentaban sobre ningunha base xurídica nin sequera sobre o lexítimo dereito a discrepar. E moito menos respondían o que podía entenderse coma un loable desexo de introducir algunha mellora na norma.

O recurso de inconstitucionalidade respondía única e exclusivamente a intereses partiditas que, neste caso concreto ademais, eran contrarios ó interese xeral de Galicia. O goberno socialista excedeuse na súa prerrogativa de considerar unha lei autonómica coma un acto de goberno. Abusou, para entendernos, do seu poder e atentou frontalmente contra o dereito de todos os galegos de autogobernarse. Foi, en definitiva, unha decisión estrictamente política e, como queda agora demostrado, arbitraria.

A maniobra saiulle mal. E os que a promoveron e ampararon, dende Madrid ou dende Galicia, terán que responder sobre o seu proceder, sobre o grave perxuizo que quixeron causar á fusión que, non o esquezamos, era un deses asuntos de país, que tamén contribúen, decisivamente ademais, a facer país.

Non hai que pasar por alto tampouco que a Lei de caixas foi impulsada por unanimidade das forzas parlamentarias galegas (incluido o PSOE) e aprobada por dous terzos da cámara. E hai que ter presente asimesmo que o proceso de negociación posterior estivo caracterizado pola reiterada vulneración do respeto institucional que se presupón debe imperar, por riba de todo, nas relacións entre administracións.

Dende o primeiro momento, en definitiva, o proceder dos socialistas, tanto en Galicia como en Madrid, denotou que non había vontade negociadora e moito menos o máis mínimo desexo de acadar acordos. Tratábase de castigar, do xeito e ó precio que fora, a Galicia. Fallou o fondo e as formas.

O sentido común, como desgraciadamente resulta habitual nos socialistas, non se exerceu.

Resolto o conflicto e co proceso de fusión moi avanzado, é tempo de mirar ó futuro, aínda que non hai que obviar que a treta socialista foi un acto de traición a Galicia. Haberá que estar atentos.

As promesas que leva o tempo

2010-07-13T01:00:00.001-07:00

O tempo transcurre e nada cambia, as promesas de José Blanco seguen sen concretarse. Dá igual que as fixera cando aínda non era ministro pero, segundo el, mandaba tanto coma si o fora (lembranse do que dicía en setembro de 2005 de que as autovías de Lugo ían ter prioridade nos orzamentos?) ou que as faga ostentando o cargo.

Agora a excusa vai ser a crise económica, o plan de reaxuste, o que condeará a novas dilación ás infraestructuras básicas para a vertebración da provincia de Lugo que, hai que suliñalo, xa acumulan moitos retrasos. E eso pese a que tozudamente o noso conveciño aseguraba que Lugo, por aquelo da súa orixe, ía quedar exenta dos recortes. Pero vaise vislumbrando unha realidade ben distinta. Os silencios, ás veces, resultan moi significativos, e, claramente, esta é unha desas ocasións.

Así, facendo unha somera memoria sobre a planificación prevista, a autovía do Cantábrico tería que estar rematada hai dous anos. A data que se baraxaba ata hai uns días situaba o remate a finais do vindeiro ano, pero xa vai ser, como mínimo, para o 2012.

As autovías de Lugo a Santiago e a Ourense tiñan que estar operativas este ano, pero a primeira, á espera da nova temporalización, prevíase xa para o 2013 e, un ano máis tarde, para a segunda.

E qué dicir da A-76, Ponferrada-Monforte, que aínda está en estudio informativo e carece de prazo de execución a pesares de que José Blanco, incluso antes de ser ministro, dicía que estaría aberta xa este ano; ou da A-72, Chantada-Monforte, que tamén tiña que estar operativa, pero para a que non hai nin proxecto nin orzamento; ou da nova ponte de Lugo, xa un clásico na renovación de prazos á que acostuma o noso conveciño cada vez que hai unhas eleccións e que se remontan ata maio do 2004, e que, de consumarse desta volta, sumará cinco anos de retraso sobre a promesa inicial.

E podería continuar coa recente polémica na que andamos inmersos na capital a conta da estación intermodal coa que o ano pasado o ministro Blanco amenizou o San Froilan. Estaba daquela, segundo anunciou á sombra da muralla, a redactarse o proxecto; aínda que agora resulta, nove meses depois, que o que se está a facer realmente é un estudo.

O innovador componente deste caso é a aparición do alcalde López Orozco, cuan fiel e dilixente escudeiro, propoñendo a recalificación urbanística dos terreos que actualmente ocupa a estación de autobuses para, coa ganancia resultante de tan proveitosa operación (coa conseguinte desmantelación da terminal), contribuir a financiar a moderna estación intermodal prometida polo número dous do socialistas no ámbito nacional.

Preténdese que Lugo acepte ser discriminada con respecto a outras cidadades e asuma boa parte do investimento dunha obra proxectada, ademais, a moi longo prazo porque non hai que esquecer que antes debe chegar o AVE. E, por agora e antes de que o alcalde Orozco ou o ministro Blanco ou calquer outro voceiro ou representante do goberno socialista diga o contrario, ese feliz acontecemento tardará en chegar unha década.

E eso, ademais, aínda estará por ver, dado que pouquiño a pouco, e a pesares das evasivas do noso conveciño, vaise desvelando que nada se vai cumprir en prazo e neste intre, a chegada da alta velocidade a Lugo e a Ferrol, por exemplo, está en entredito.

Así as cousas, estamos baixo a sombra da dúbida como case sempre cando do que se trata e de comprobar a veracidade e o grado de cumprimento das promesas dos gobernos socialitas. E soprendentemente e pese a gravidade dos feitos, non xurden voces discrepantes nin ningunha plataforma reivindicativa, pese a proliferación coa que xurden nos últimos meses ó longo e ancho da nosa provincia. Non hai preocupación porque reiteradamente os prazos de infraestructuras básicas se retrasen e as promesas sistemáticamente se incumplan?

Parece desprenderse desta peculiar circunstancia que a movilización parte sempre do mesmo bando e tamén sempre dirixe as balas na mesma dirección. Pero o tempo pon a cada un no seu sitio e non hai dúbida de que os socialistas, e nomeadamente José Blanco, custalle cumplir o que prometen e o que PP, por exemplo, pese a que non houbera consignado nin un só euro para o equipamento, porá en marcha un dos mellores hospitais de España.

A diferencia entre a política das promesas e a dos feitos é notoria.

Pobre imaxe, peores resultados

2010-06-28T04:23:00.000-07:00

Rematou a presidencia española da Unión Europea e o balanzo non pode ser máis pobre e desilusionante a pesares das altas expectativas creadas e fomentadas básicamente polo propio executivo, que adolecía de desbordadas ansias (e necesidade) de lograr no exterior o prestixio e recoñecemento que o seu malfacer lle negaba na casa.
Foi deslucida e, sobre todo, desaproveitada. A crise, tantas veces negada de portas para adentro, planeou sen tregua durante estes seis meses e condicionou (ou máis ben acaparou) a axenda política desenvolvida.
A evidencia da grave situación económica na que estaban sumidos varios estados membros da Unión Europea, con Grecia como máximo exponente, foi contaxiando ó medo e a desconfianza ó resto de estados e mantivo a España baixo unha permanente sombra de dúbida, que chegou ó extremo de que a propia Europa tomara as rendas e impuxera os criterios na política económica do noso país. A falta de credibilidade do goberno de Rodríguez Zapatero foi, por tanto, patente e manifesta tamén no marco da Europa común.
O balanzo é que Galicia, ó igual que o resto de España, non acadou ningún beneficio desta presidencia de turno. Non se logrou, pese o acordo únanime do parlamento galego neste senso, impulsar políticas de cohesión ou mesmo a refinanciación das políticas pesqueiras e agrogandeiras, con énfase especial, por exemplo, no mantemento das cuotas leiteiras que quedarán sen validez o vindeiro 2015 e que causarán un grave perxuizo as explotacións gandeiras galegas, con especial incidencia, polo seu peso específico no noso sector productivo, en Lugo.
A pegada española na presidencia da UE tampouco se notou na promoción e difusión do Xacobeo. Nin Zapatero nin os ministros galegos do seu gabinete fixeron forza para que Galicia albergara, cando menos, algunha das xuntanzas ó máis alto nivel celebradas durante o pasado semestre. É máis, nin sequera chegou a celebrarse eiquí o cumio de ministros de Cultura e Turismo que comprometera o agora ex titular de Cultura Cesar Antonio Molina.
Galicia, tamén neste caso, non mereceu o respaldo do goberno de España, que, á vista do seu proceder, parece esquecer que, aínda que Santiago é o final do Camiño, éste discurre por outras terras de diversa condición e cor político.
Como tantas outras veces, Zapatero perdeu o tempo e a oportunidade. E o grave non é xa que non deixara ningunha pegada nin arañara ningún beneficio para o noso país senón que o seu proceder deteriorou notablemente a imaxe de España no contexto internacional, e reparar ese dano non será doado.
Ante este pobre balanzo non podo máis que sumarme a valoración feita ó respecto por Alberto Núñez Feijoo de que este non foi o semestre da presidencia española de Europa senón da presidencia europea en España.

Aposta polo futuro

2010-06-21T06:31:00.000-07:00

O goberno que preside Alberto Núñez Feijoo é coherente e consecuente coa realidade que estamos a vivir.
Principiou a súa andaina ó fronte da Xunta fixándose un plan de austeridade que permitiu colocar a Galicia nunha posición relativamente aventaxa con respecto a outras comunidades autónomas e o propio Estado no seu conxunto, mantendo o déficit no un por cento e sen que ese axuste conlevara unha drástica rebaixa na capacidade inversora da administración e moito menos un recorte no gasto social. De feito, permitiu aforrar 144 millóns no gasto corrente que permitiron financiar inversións productivas e reforzar o gasto social xenerador de emprego.
Agora, en consoancia coa traxectoria iniciada, vén de presentar un plan estratéxico que, coa vista posta no futuro a corto e medio prazo, márcase como principal obxectivo contrarrestar os efectos da crise.
Serán 46 mil millóns de euros encamiñados a fomentar a creación de emprego de calidade e a aumentar a cohesión social, económica e territorial de Galicia, que permita acometer a segunda modernización da nosa comunidade autónoma.
Tenta ademais sentar as bases dun propósito moito máis ambicioso: converxer con Europa. E para elo, fixa prazos e metas concretas. Acadar en 2014 o 95 por cento da renta media europea (agora estamos por debaixo do 90%) e en 2020 chegar ó cen por cen.
Como xa teño dito en moitas ocasións, hai maneiras moi distintas de gobernar. O estilo Zapatero basease na improvisación, a imposición e sobre todo en actuar sempre a destempo. O proceder de Feijoo é, pola contra, consecuente e sobre todo responsable. Fuxe, pese ó control do gasto que practica, de atentar contra o estado de benestar ó que con tanto esforzo nos costou chegar.
Ese é o camiño, poñer as bases e asumir o compromiso político de converter a flaqueza de hoxe en fortaleza mañá. De prepararse para que, cando a economía repunte, estemos situados no pelotón de cabeza e cos deberes feitos.

Claridade

2010-06-14T01:59:00.000-07:00

José Blanco, antes de ser ministro, proclamábase garante das obras que Fomento estaba a acometer ou tiña aínda pendente de executar na provincia de Lugo, a verdade sin moito éxito pola súa parte. Cando se fixo cargo do ministerio, non só mantivo os compromisos no que atinxe ás grandes actuacións en infraestructuras como autovías e a propia chegada do AVE senón que asumiu algúns outros.

Pero chegou o día no que o Sr. Blanco subiuse á palestra do parlamento para anunciar que o seu ministerio ía acometer un drástico recorte inversor que conlevaría tamén un retraso na execución das obras, incluso das xa iniciadas.

Non se trata de dubidar da palabra dada do noso conveciño, o propio presidente da Xunta Alberto Núñez Feijoo dixo confiar nela en todo o que atinxe ó denominado Pacto do Obradoiro. Pero, aínda así, o certo é que o ministro Blanco segue a prodigarse moito por esta a súa provincia pero onde antes había moitísimas verbas, agora hai excesivo silencio. Evita agora dar detalles sobre o cumprimento de prazos e orzamentos e a repercusión que na nosa provincia terá ese plan de racionalización e reaxuste que vai acometer no seu ministerio.

No concello de Lugo e na propia Deputación, entre outras administracións locais, adoptouse por unanimidade o acordo de instalo a que nin os recortes nin os retrasos afecten ás actuacións previstas na provincia. Lugo non pode permitirse máis retrasos nunhas obras imprescindibles para a súa vertebración e moitas das cales, hai que telo presente, xa tiñan que estar operativas ou a piques de entrar en servicio. A preocupación é evidente e lóxica.

Non estaría de máis, para tranquilidade de todos, que José Blanco nunha das súa continuas visitas á provincia abandoara o seu mutismo é nos clarexara o antes posible en qué medida nos vai afectar ós lucenses os recortes previstos. Que explicite, para que non haxa ningún xénero de dúbidas e argumentos que conviden á especulación, cales son, neste intre e dadas as novas circunstancias, as prioridades do seu ministerio.

A falla de información sobre o alcance da reducción orzamentaria denota certa improvisación. Esta imprecisión suscita, ademais, alarma na cidadanía en xeral, nas administracións, que directa ou indirectamente se verán afectadas, e incluso nas empresas adxudicatarias que, en función dos detalles que se desprendan dese plan de axuste, veranse máis o menos perxudicadas.

A ninguén se lle escapa que a cancelación ou demora destas obras, pola súa magnitude e cuantía orzamentaria, repercutirá nas previsións económicas das adxudicatarias ou aspirantes a selo e, por extensión, na dimensión das súas plantillas.

A claridade, en definitiva, será ben recibida por todos.

Contradiccións

2010-06-07T03:39:00.000-07:00

A Deus rogando e co mazo dando. Esta é a máxima que está a aplicar o BNG. Avogan pola desaparición das Deputacións pero teñen representación nelas e cogobernan en dúas.

En Lugo, o outro día, durante o tratamento do asunto en sesión plenaria, xustificaban a súa postura aludindo á coherencia. Pero non é en si mesmo incoherente cuestionar a pervivencia dunha institución, amparada ademais pola Constitución, e formar parte do equipo de goberno que a dirixe?

Os malabarismo dos nacionalistas resultan ás veces incomprensibles. Abren artificialmente e por iniciativa propia un debate a estas alturas absurdo e despois, como era previsible, non cualla nin no debate político nin entre a opinión pública a inútil pretensión de nadar e gardar a roupa.

Como cabería agardar, acaban non xa salpicados senón mollados coma pitos neste tanteo imposible de desgranar unha argumentación na que ten igual peso o si e o non. E iluso pretender, por riba, que esa rara pirueta non teña ningunha consecuencia para eles e tamén para os socialistas. Pode manterse, coma si tal cousa, a necesaria colaboración entre ambas formacións pese a que unha delas poña en cuestión a propia función das administracións provinciais?
Eiquí tamén o PSOE incurre nunha incongruencia difícil de explicar. A non ser que uns e outros antepoñan ás súas “coherencias” ó beneficio político e económico que leva implícito dirixir unha institución. Non gobernan xuntos (básicamente porque non existe un programa de actuación conxunto e consensuado) senón que se reparten competencias e fondos. Trátase de sacar tallada, sen importar que o que se dí e o que se fai sexa incompatible.

Soidade

2010-05-31T02:09:00.001-07:00

A aprobación in extremis do decreto lei sobre o recorte do gasto, o xa coñecido coma decretazo, deixou claro que ninguén cree en José Luís Rodríguez Zapatero.

A abstención dalgunhas forzas políticas, que antepuxeron o interese propio ó común (actitude que deberán explicar ós seus militantes e á cidadanía en xeral pola incompatibilidade de defender e acusadar a un tempo), permitiralle seguir adiante co seu recorte de dereitos sociais, pero xa non cabe dúbida de que Zapatero está aillado e solo.

Ata algún socialista de relevancia atrévese a dicir en público o que moitos recoñecen en privado: as súas decisións (impostas, improvisadas e inxustas) están o causar un dano irreparable para o país (e para o seu propio partido).

O que principiou sendo un ruxe ruxe, defendido en solitario polo Partido Popular, é un clamor xeralizado: O presidente do goberno é o principal problema da economía española e un lastre moi pesado para sequera otear unha nimia recuperación a corto prazo. A convocatoria de eleccións xerais non é xa unha discusión acotada á lexítima disputa partidista, é unha necesidade, unha saída (creo que a única) a este pozo negro que non ten fondo.

Esa soidade e esa debilidade parlamentaria é tan inmensa que ata difumina esa penosa imaxe á que asistimos atónitos nestes últimos días: as continuas contradiccións nas que incurrían os vicepresidentes, as rectificacións drásticas nun puñadiño de horas, as versións paralelas e antagónicas sobre esas rectificacións que se facían no discurrir polos pasillos…

E acecha sombría outra batalla, a amenaza de (tentar) aprobar, tamén vía decreto, a necesaria reforma laboral.

Ninguén está contento e eso que os efectos do decretazo e da suba de impostos aínda non se fixeron notar.
Os partidos políticos dixéronlle moi clariño a Rodríguez Zapatero que, se realmente quere axudar, recolla o seus bártulos e se vaia. Agardo que entenda a mensaxe e non espere a que llo esixan na rúa.

Equilibrio

2010-05-25T01:44:00.000-07:00

Equilibrio entre galego e castelán, incorporación paulatina dunha terceira lingua e máxima participación posible das familias á hora de elexir o idioma no que van a ser instruidos os seus fillos.

O decreto aprobado o xoves polo Consello da Xunta toma en consideración ademais a recomendación do Consello Consultivo que advertía de que non había cobertura legal suficiente para plantexar a consulta sobre a asignación lingúística das materias troncais en educación primaria e secundaria e supedita esta cuestión a aprobación dunha lei que dé cobertura legal á consulta ós país.

A estas alturas está claro que os diferentes extremos do espectro ideolóxico sobre o galego non van a dar por pechado o debate sobre a lingua. Sempre hai matices, sempre hai pegas, para uns quédase corto para outros vai moi lonxe.

Sego a manter que o galego, a nosa lingua propia, nunca debeu ser fonte de debate e menos de enfrontamento.

En primeiro lugar porque ese conflicto non existía no día a día dos galegos, pero fíxose todo o posible por trasladalo dos foros de debate parlamentarios á rúa e despois á escola, onde os principios que deben imperar, ademais do coñecemento, son a tolerancia e a equidade. Non debemos esquecelo. E en segundo lugar porque precisamente unha das características que nos distinguen como galegos é precisamante a nosa lingua propia e eso debía de ser motivo de orgullo común e sobre todo de unión.

A defensa e promoción do uso do galego é un dos piares fundamentais e irrenunciables do Partido Popular dende sempre. Eso é incuestionable. Ningunha forza política nin ninguén debería autoproclamarse propietario ou garante magnánimo da súa defensa e promoción. Ademais dun erro, supón usurparlle o seu posto a quen verdadeiramente lle corresponde que non son outros que cada un dos galegos (ou non galegos) que difunden a nosa lingua polo mundo enteiro.

Avogo pola sentadez e a concordia e sobre todo apelo ó sentido común para acabar con este histerismo que a nada nos leva pero que perxudica moito ó noso idioma, ó que no fondo todos queremos defender.

Zapatero, un engano

2010-05-21T01:53:00.000-07:00

A estas alturas, despois de que Rodríguez Zapatero dera a coñecer o radical, improvisado e imposto plan de axuste económico, só uns días despois de que asegura ante Rajoy que non era o momento de afrontar unha reducción drástica do déficit, a retahíla de negacións sobre a gravidade e o alcance da crise dos últimos dous anos deben estar a martillar os miolos do goberno socialista ó completo.

É de agardar que cando menos certo rubor apoderarase de Zapatero cando lle reprochen todo o que dixo. Así, por exemplo, confirmada a recesión, mantiña que era “opinable” que España entrara en crise ou aseguraba que non había “atisbo de recesión económica” ou incluso que o sistema económico español “era un modelo internacional de solvencia e eficiencia”. Eso diciao a finais de 2007 e a principios de 2008 insistía en que a crise era “unha falacia, puro catastrofismo” e enarbolaba eslóganes “polo pleno emprego” e prometía a creación de dos millóns de novos postos de traballo.

Non foi ata xullo de hai dous anos cando pronunciou (e recoñeceu) por primeira vez a existencia da crise. E foi a partir de aí cando periódica e tercamente auguraba un fin inmediato da sangría do desemprego e atisbaba unha próxima mellora económica que nunca chegaba a producirse. En abril de 2009, segundo dicia, o peor da crise xa pasara e as cifras do paro ían ter “outro color” nos próximos meses; en xuño xa “tocaramos fondo”; en xaneiro deste ano “obxectivamente o peor da crise xa pasara” e incluso a finais do pasado mes de abril afirmaba que a reducción do paro era inminente.

Pero nada foi como dixo que sería. Temos máis de cinco millóns de parados e un déficit do once por cento e a súa encadenación de erros, a presión dos mercados e o mandato da Unión Europea fixo que Zapatero se vira obrigado a contradecirse a si mesmo e imaxino que a arrepentirse de repetir tantas veces que “mientras yo sea presidente, las políticas sociales no tendrán recortes”.

As medidas de axuste que plantexa supoñen, de feito, a maior rebaixa no gasto social da democracia. Este cambio de visión e mesmo de acción, parido da noite para a mañá, merece ser obxecto de estudo porque posiblemente non existan precedentes dun cambio de ideario político tan radical coma este. E aínda menos que esta transformación extrema se leve a cabo cunha precipitación de tal envergadura que ata se prescinda de aderezar a súa presentación cun gran feixe de explicacións que tenten, cando menos, poñerlle pes e cabeza a semellante revirivolta, ó inicio dun máis que probable novo espiral de enganos.

Zapatero e o seu goberno mantiveronse impasibles durante meses ante as alarmas que se ían disparando e agora, nin sequera por vontade propia senón obrigado pala presión internacional e polo medo non a contaxiarnos da situación grega senón a converternos noutra Grecia, arremete contra todo e contra todos (especialmente contra os que menos teñen) cun paquete de medidas que ninguén comparte e que todos consideran que non serán as máis axeitadas para arranxar a grave situación á que nos levou e que probablemente non sexan nin sequera suficientes para amañar a desfeita.

Agárdannos meses moi difíciles. En eso si que ten razón Zapatero.

Puido terse evitado

2010-05-18T02:06:00.000-07:00

Si Zapatero tomara en consideración as recomendacións do Partido Popular ou dos expertos en materia económica quizais poderiamos ter evitado chegar a situación na que nos atopamos neste intre. Só era preciso que escoitara un pouquiño pero de nada serviron as advertencias e as evidencias que durante meses facían vislumbrar que a situación económica de España ía en picado e non había paracaídas que a frenara. Nin os informes de técnicos e organismos internacionais, nin as recomendacións do resto das forzas políticas fixeron entrar en razón a José Luis Rodríguez Zapatero.

Nin sequera un Nobel de Economía como Paul Krugman o convenceu cando dixo, xa en marzo de 2009, que as perspectivas económicas do noso país eran aterradoras, e vaticinaba que os vindeiros anos serían moi difíciles para os españois e que o camiño para saír da crise sería doroso ou extremadamente doloroso. De feito, Zapatero continuaba daquela (o 29 de abril do pasado ano para ser exactos) coa súa cantinela de que “es probable que lo peor de la crisis haya pasado ya”. E o que pasou neste último ano xa o temos presente todos.

Total, que tivo que ser a presión da Unión Europea e o tirón de orellas telefónico de Obama o que o obrigara a cambiar radicalmente o discurso e a adoptar medidas drásticas. A primeira consecuencia delo é que España perdeu a súa soberanía en materia económica. A Comisión Europea mirará con lupa a partir de agora calquer movemento porque dubidan de que o noso país ou, para ser máis exactos, o Goberno sexa capaz de cumplir cos axustes impostos. A segunda consecuencia é que Zapatero, dun día para outro, pasou de ser o (en apariencia) maior defensor dos dereitos sociais a converterse no promotor do maior recorte no gasto social da democracia.

O Goberno socialista non fixo os deberes cando e como debía e agora verase obrigado a recuperar o tempo perdido. O malo é que o castigo teremos que pagalo todos e cada un dos cidadáns deste país, especialmente os pensionistas, os máis desfavorecidos .

Non había crise, non ía haber recortes sociais, non se ían adoptar medidas radicais para reducir o déficit. Unhas medidas que hai uns poucos días ó presidente do goberno de España lle resultaban catastróficas, agora parécenlle imprescindibles.

Zapatero pasou dun optimismo patolóxico a ter que asumir, ó fin, que a súa nefasta xestión económica levou ó país á maior recesión da etapa democrática (cun déficit do once por cento e unha taxa de paro que supera o 20 por cento) e a ser o precursor dunha suba de impostos sen precedentes.

A maiores, na vez de empezar a apretar o cinto onde se debe e acometer reformas de calado, opta por un novo recorte da inversión pública; conxelarlle as pensións a seis millóns de xubilados, desentendéndose dun plumazo do Pacto de Toledo; baixarlle o sueldo a tres millóns de funcionarios, o que non ten precedentes e pon en perigo o diálogo social; retirar o cheque bebé do que tanto se vanagloriaba; e negar a retroactividade á lei da dependencia, que pese a nacer xa con carencia de fondos para a súa aplicación, era o único garante co que contaban os que tiñan dereito a esta prestación.

Os sindicatos, como antes fixeran a totalidade dos partidos políticos con representación no Congreso, xa amosaron a súa oposición a semellante paquete de accións e instaron a Zapatero a aforrar a costa de aplicar medidas fiscais, por exemplo, ó tempo que lle advertiron que o que pretende, loxe de controlar o desemprego, provocará un incremento, consecuencia da máis que previsible contención no consumo pola perda de poder adquisitivo. Anunciaron, de feito, movilizacións inminentes e non descartan a convocatoria dunha folga xeral.

E se as arroutadas de Zapatero despitan os seus propios compañeiros nas tarefas de (des)goberno, qué fará no resto dos mortais? Cómo é posible que mentres a vicepresidenta segunda di que polo momento non se prevé revisar a fiscalidade das rentas máis altas, o vicepresidente terceiro asegure que a corto prazo farase que os que máis teñen paguen máis?
Rodríguez Zapatero pasará a historia, non cabe dúbida. Está a facer méritos sobrados para elo. E non só porque sexa capaz de dicir e facer cousas contradictorias en un lapsus de tempo ínfimo, senón por impulsar a perda de dereitos sociais que ninguén antes se atrevera siquera a imaxinar. Triste epitafio e desoladora herdanza a que deixará tras de si.

Xacobeo

2010-05-07T06:48:00.000-07:00

O 2010 é un ano importante para Galicia. A celebración do Xacobeo é un fito histórico para promocionar a nosa terra en todo o mundo e unha oportunidade económica nada desdeñable nun intre no que calquer axuda é boa para tentar empurrar os datos hacia valores positivos.

Pero como case sempre acontece, tamén con motivo do Ano Santo hai quen prefire atrancar o carro na vez de empurrar del. O Goberno de Rodríguez Zapatero adícase a torpedear a festa á que debería sumarse con efusión e entrega.

Négase a transferir fondos e racanea a celebración de calquer acto ou actividade que ben poidera contribuir a promocionar no exterior tan sinalada data, obviando que o Xacobeo non é só de Galicia ou de Santiago, é de toda España, porque moitos son os camiños que levan ós peregrinos a Compostela ó pé do Apóstolo.

Esta actitude dos socialistas non resulta novedosa é desgraciadamente non se restrinxe únicamente a este asunto, simplemente amplifica o proceder dos seus compañeiros en Galicia que centran o seu discurso crítico en minimizar a programación cultural diseñada pola Xunta, esquecendo, porque a súa memoria política é moi fráxil, que a súa propia contribución, xunto cos daquela socios de goberno na Xunta, foi totalmente nula. Así, todas e cantas actuacións de mellora e conservación das distintas rutas parécenlle insuficientes e ata lle restan mérito á anunciada visita papal.

A relevancia do Xacobeo, coma outros asuntos candentes neste intre na nosa cumunidade, son, ou debería selo alomentos, asunto de país e, polo tanto, como tal deberían ser tratados.
Poñerse en contra de todo e boicotear canto sea posible este acontecemento pon de manifesto a pouca altura de miras dos socialistas e sobre todo deixa patente que non escatiman ningunha oportunidade para castigar a Galicia por retirarlle o seu apoio nas urnas, primando, en consecuencia, o interese partidista sobre o xeral. Proceder que, ó meu entender, é totalmente errado. O seu desmarque, nembargantes, non empañará o brillo do acontecemento.

Á deriva

2010-05-03T00:24:00.000-07:00

Cantas alarmas máis teñen que saltar para que Rodríguez Zapatero reaccione? Ata onde ten que subir a taxa do desemprego, xa por riba do 20 por cento (4.612.700 de parados), para que deixe de anunciar unha reactivación económica que non chega e para a que nin sequera é capaz de artellar medidas que troquen, aínda que sexa sutilmente, a tendencia?

A situación de Grecia foi un aviso que todo o mundo entendeu menos o Goberno que lidera Zapatero, que optou por facer alarde de solidariedade na vez de poñer as súas barbas a remollar. Séguelle agora, aínda por resolver definitivamente o problema heleno, Portugal, e a pregunta que está a revolotear nos miolos de todos, agás quizais na masa gris dos que en España teñen a obriga de aportar solucións, é si o noso país seguirá esta perigosa senda.

Hai pouco máis de dous meses unha delegación gubernamental viuse obrigada a facer ronda de contactos para devolver ós mercados a confianza sobre a nosa economía. Dicían daquela que España non era Grecia, argumento que seguen a empregar neste intre. Certo é que diferencias hainas. Prometéronse daquela, e como consecuencia dese momento de pánico, reformas pero todo, pasada a tempestade, quedou quieto. Non se concretou o plan de austeridade, e paralizouse os cambios nas pensións ou a tan manida reforma laboral.

Xurde, a tenor da rebaixa da calificación da débeda española por parte de S&P, unha nova tormenta, pese a que dende o Goberno Zapatero manteñen a cantinela de que se observan datos positivos que denotan síntomas de recuperación. O pánico nos mercados, en calquera caso, non se fixo agardar. E hai que ter presente tamén, por exemplo, que dentro dun par de meses vencerá a débeda pública española e haberá que refinanciar (facendo uso das cifras máis optimistas) nada máis e nada menos que 25.000 millóns de euros nunhas condicións, ademais, distintas, máis gravosas, das existentes cando se tramitou o crédito. É dicir, unha nova hipoteca, por obra e gracia do goberno socialista, á que teremos que facer fronte todos os españois.

A situación vivida esta semana fíxome lembrar a interpelación que lle fixen á vicepresidenta económica Elena Salgado a principios do pasado mes de novembro sobre as repercusión do aumento do déficit no incremento da débeda pública e a valoración que dela farían os mercados internacionais.

Advertíalle xa daquela, hai seis meses, que o cadro macroeconómico que acompañaba ós orzamentos do Estado non se axustaba á realidade e que, por elo, a situación que se ía derivar da súa aplicación empeoraría aínda máis a crise económica no noso país. Apelaba entón a Sra. Salgado, para xustificar as súas cifras, a que España mantiña a máxima calificación das axencias de rating sobre a débeda pública e eu facíalle constar que algunha desas axencias xa nos rebaixara a nota e outra advertía da posibilidade de facelo. Aludín incluso ó caso de Grecia, indicándolle que o noso país non estaba exento de seguir o mesmo camiño.

E o que pasou sabeo todo o mundo. As previsións, as estimacións, as advertencias que eu fixen daquela desgraciadamente cumpríronse. Pero para o goberno socialista segue sen pasar nada, mantense na súa liña de negar a evidencia, de mirar para outro lado, de seguir coas súas ensoñacións sobre brotes verdes.

Que máis ten que pasar, que outros detonantes precisa Zapatero para reaccionar e poñer coto a esta situación? Chegar ós seis millóns de parados? Que a bolsa se desplome? Que os mercados internacionais nos retiren a súa confianza? Que a calificación da débeda pública se sitúe no moi deficiente…?

Imos á deriva. E o peor é que o capitán do barco non se dá por aludido nin por enterado.

Mentres o país estase a desangrar, os socialistas non dan visos de querer falar e menos aínda afrontar o asunto. Prefiren centrar os seus esforzos e interese en cuestións tan absurdas a estas alturas (máxime cando a penuria económica obriga a aplicar criterios de austeridade) como que os senadores empreguen na Cámara Alta a lingua que mellor lles pareza (o custo da idea vai rondar o millón de euros) ou reixeitar, por poñer un exemplo máis próximo, o traslado das consultas de especialidades ó novo hospital de Lugo. Son contrarios a unha mudanza, á que, por certo, non lle puxeron ningunha pega en dez anos, pese a que as instalacións coas que contarán pacientes e profesionais serán infinitamente mellores que as actuais.

Son as contradiccións dos socialistas, especialistas en crear problemas onde non os hai e de non resolver os que hai.

Honestidade

2010-04-22T00:38:00.000-07:00

Son consciente do malestar, recelo, disgusto e ata cabreo que está a provocar na cidadanía as constantes vinculacións entre política e corrupción. Con maior ou menor razón, vehemencia ou intención, os medios de comunicación constantemente están a relacionar representantes políticos ou persoas do seu entorno cun enriquecemento ílicito e comparto o cabreo social xeralizado que elo está a provocar. E entendo o recelo, a desconfianza incluso, que estes comportamentos xeneran hacia toda a clase política, sen excepción.

Pero ó tempo que o comprendo, creo que poñer no mesmo saco a “todos” os políticos é inxusto. Xa coñezo esa incontestable teoría da mazá podre que contamina sin piedade e que moitos están a empregar como argumento de peso. De calquera xeito, ante infeccións desta índole, é tamén universalmente coñecido o remedio: a eliminación da froita infectada.

A corrupción é inxustificable e imperdoable en calquera ámbito pero aínda máis, se cabe, no exercicio da política, dado que os fondos que se manexan dende as institucións, polo seu carácter público, pertencen a todos. E cos cartos de todos hai que ser máis cuidadosos e meticuloso que cos propios.

É tarefa inaplazable para os que nos adicamos á política recuperar a confianza da sociedade que nunca debemos perder, pero tamén é preciso que a sociedade crea nos seus políticos porque, ó fin, non somos máis que o seu reflexo.

É tan grave o desprestixio no que nos atopamos que non é intre de discutir e menos aínda de contar as excepcionais mazás corrompidas xurdidas en cada fila senón de actuar e sobre todo demostrar que esa mala fama non se corresponde coa realidade, que os políticos, por regla xeral, somos xente comprometida e honrada e boto man no noso caso do presidente fundador Manuel Fraga que é, sen dúbida, pola súa longa traxectoria adicada á vida pública, o mellor espello onde mirarse.

A xente do Partido Popular, por moitos ataques e descalificacións das que sexamos obxecto, non temos que sentirnos acobardados. Non podemos deixar que paguen xustos por pecadores, nin resignarnos a encaixar os ataques, debemos dicir con contundencia que quen non sexa merecedor de confianza non ten cabida no Partido Popular, así de simple e así de claro.

E voume permitir citar textualmente unha frase do líder dos populares vascos, o meu bo amigo Antonio Basagoiti que ilustra perfectamente esta idea: “no hay pajines ni pepiños que sean capaces de aguantar la mirada de un concejal del PP vasco, que se juega la vida por cero euros, y decirle que este partido es corrupto”.

Hipotecas na vez de pan

2010-04-18T07:03:00.000-07:00

Zapatero pretende castigar a Galicia porque é popular ou, dito doutro xeito, porque non é socialista.

É unha das moitas cruzadas absurdas nas que anda inmerso últimamente: que si recurre ó Tribunal Constitucional para atrancar a lei de caixas (animado polo lucense José Blanco, quen despois do seu “patriotismo de hojalata” deixou claro cal é a súa postura neste asunto), que si boicot ó Xacobeo negándolle fondos e ata un sorte de lotería ou a celebración dalgunha das xuntanzas previstas por mor da presidencia de turno española da Unión Europea, que si racanea a entrega da financiación que lexítimamente lle corresponde a nosa comunidade… En fin, a lista de agravios é cuantiosa e non só contra os intereses de Galicia senón de todo o Estado por culpa da nefasta política económica que está a practicar o executivo central.

Pero a realidade é tozuda e desdice as mentiras e sobre todo pon de manifesto a boa ou mala praxis que se aplica á hora de gobernar.

Na era Zapatero os nenos nos veñen, como tradicionalmente se dicía, cun pan baixo o brazo, nin sequera, nunha versión moderna o máis típico estilo socialista, co prometido cheque bebé. Non. Veñen cos dúas hipotecas, a que lles impón Zapatero nada máis nacer e a que, andando o tempo, asumirán si queren (ou poden) adquirir unha vivenda.

Os datos, ó igual que a realidade, son incontestables. O PSOE, con Felipe González á cabeza, elevou a taxa de paro ata o 23 por cento; o PP, en oito anos, rebaixouna a máis da metade, pero chegou Zapatero e voltaron a duplicala ata o 20 por cento. Conclusión evidente: Os socialistas son especialistas en destruir emprego e o PP é a única forza política que crea postos de traballo neste país.

No que atinxe ó déficit público, máis do mesmo. En 1995 estaba preto do sete por cento; o goberno de Aznar deixouno en cero, pero chegou a nova remesa socialista e xa superamos un (negativo) once por cento.

E que lles vou dicir da débeda pública… As previsións para este ano do propio goberno de Rodríguez Zapatero é de case o 66 por cento, e rondará dentro dun par de anos, segundo as súas propias estimacións, ó 75 por cento. E veremos en qué medida afecta a este parámetro o plan de axuda a Grecia que o Goberno de España, como presidente de turno da Unión Europea, está a impulsar e que suporá para as arcas nacionais o desembolso de 3.650 millóns de euros.

Non dubido de que sexa preciso dende as institucións europeas acudir ó rescate económico de un dos seus membros, pero é igualmente necesario ter presente a situación interna do noso país para sopesar serenamente ata onde pode chegar a solidariedade española. O Goberno de Zapatero debería explicarlle os cidadáns deste país o custo que se derivará desta actuación.

Puntualizo sobre a débeda pública que no 96, cunha taxa de partida do 68,1 por cento, o Partido Popular aplicou medidas que permitiron rebaixala no 2003 ata o 50,8 por cento. Un dato que creo é tamén importante ter en consideración para facer unha comparativa entre a xestión realizada polos gobernos populares e os socialistas,

En resumo, a historia económica recente deste país amosa claramente dúas conclusións: os socialistas destrúen postos de traballo a un ritmo frenético e hipotecan o futuro das próximas xeracións con igual ardor.

Todo ten un límite e, chegados ó extremo no que nos atopamos, o cambio, ademais de necesario, é ineludible por máis tempo.

Un paso importante

2010-04-09T03:00:00.000-07:00

A fusión das caixas galegas é, pola súa transcendencia, un asunto de país. E ó final impúxose a responsabilidade e imperou o que, dende o principio, era do que se trataba: de abrir a negociación para garantir a galeguidade e a solvencia da caixa resultante.

Avanzar no proceso de reestructuración do sector bancario, especialmente no que afecta ás caixas de aforros, era algo do que ninguén dubidaba e que todos os expertos e organismos competentes, incluido o Banco de España, recomendaban.

Era unha cuestión non xa necesaria senón obrigada para asegurar, ademais dunha reducción no número de entidades, que éstas sexan máis fortes e que, deste xeito, poidan contribuir a reactivar o crédito e a recuperación económica, que é, non hai que esquecelo, a prioridade para todos neste intre, tanto para as administracións como para o conxunto dos cidadáns.

Non cabe dúbida de que este proceso inicial fíxose moi longo e non precisamente porque se demorara en exceso no tempo senón porque deu moito, demasiado, que falar. A fusión das caixas galegas converteuse nun embrollo de envergadura case dende o principio porque a letra pequena tivo máis transcendencia do que a priori podería agardarse e indiscutiblemente marcou o ritmo e a dirección da sucesión de acontecementos posteriores.

A crónica dende logo foi intesa dende o mesmo intre no que o Parlamento galego lle deu o visto bo á lei de caixas. Unha cuestión que está aínda pendente da decisión que adopte o Tribunal Constitucional ante a cando menos sorprendente maniobra do Goberno que lidera Rodríguez Zapatero de presentar un moi cuestionado recurso de incostitucionalidade.

Os intereses contrapostos e os conflictos xurdidos no seo dalgunha forza política tamén contribuiron a dilatar e a enrarecer o proceso. Unha cuestión sobre a que terán que rendir contas os seus responsables.

En calquera caso e á marxe das idas e vidas de algúns e das bravuconadas fóra de lugar e tempo de outros, que as dúas caixas aceptasen sentarse a negociar a fusión é unha boa noticia para Galicia e responde á defensa do interese xeral que é, o fin, o que verdadeiramente importa e o que sempre defendeu e promoveu dende a Xunta o seu presidente Alberto Núñez Feijoo. Agora é momento de obviar localismos e liortas partidistas; é momento de facer país e loitar por acadar o mellor resultado posible para todos. O primeiro paso, o máis importante, xa se deu.

Unha provincia, moitas visións

2010-04-05T01:02:00.000-07:00

Lugo é unha provincia chea de posibilidades, de arraigadas tradicións, de grandes riquezas naturais, patrimoniais, culturais e gastronómicas.

Son cada día máis consciente desa exuberancia de cores, olores e sabores, que non por repetidos deixan de ter encanto, máis ben ó contrario, cada día ofrecen un matiz novo, unha visión distinta.
Xunto con esa provincia cun amplísimo abanico de paisaxes excepcionais, de monumentos únicos, de viños e viandas excelentes, hai outra provincia cunha cara menos amable e moito menos atractiva.

Lugo é unha provincia de contrastes, de praias e montañas, de vals e de espacios agrestes, pero tamén de desigualdades, de diferencias case que insalvables.

É unha provincia onde abundan as estradas mordidas pola vexetación circundante, nas que é imposible sortear os baches ou ignorar a gravilla solta; de polígonos industrias case deshabitados, con infraestructuras deficientes e con empresas que afrontan graves dificultades económicas que fan poñer en cuestións a súa continuidade; de pobos case fantasmas nos que a mengua de servicios vai parella á perda de despoboación porque o tan aludido reequilibro territorial non se dá materializado.

Falo dunha situación ben coñecida, son testigo dela nos meus continuos percorridos polas comarcas e concellos desta provincia nosa. Son conscientes de que as deficiencias ou as melloras precisas non se poden manterializar dun día para outro. Nin en tempos de bonanza é posible acometer a un tempo todas as necesidades nin dar resposta a todas as demandas, hai que priorizar actuacións. Nos tempos que corren, cuns recursos aínda máis contados por mor da crise económica, hai que fiar moi fino para seguir avanzando, paseniño, pero avanzando.

Sorpréndeme, a pesares do que estou relatando, das deficiencias que se detectan a primeira vista, sen necesidade de profundizar nas peculiaridades específicas de cada concello ou bisbarra, que dende a Deputación se malgasten alegremente os cartos de todos en actuacións que en nada repercuten na mellora da calidade de vida dos cidadáns.

Abundan nos orzamentos provincias as partidas para gastos diversos, sobre os que resulta difícil exercer unha laboura fiscalizadora; multiplícanse as consignacións para gastos protocolarios ou para accións diseñadas específicamente para a maior gloria dos máximos responsables provincias, xa pertenzan á área socialista ou nacionalista, que para eso non hai diferencias entre os integrantes do goberno.

Onde está a sensibilidade e o respaldo do gabinete que preside Gómez Besteiro para cos sectores productivos que máis o precisan? Onde está o seu apoio ós concellos máis aillados e máis deficientes en infraestructuras básicas? Por que premeditadamente se retrasa a execución de obras aprobadas antes da chegada do bipartito á Deputación cando está fora de discusión a súa importancia? Por que se fan diferencias ostensibles entre uns concellos e outros en función non das súas necesidades senón da súa cor política?

Convido ós lucenses a reflexionar sobre todo esto e reclamo ós máximos responsables da administración provincial que, á hora de fixar as súas directrices políticas, prime o interese xeral sobre o partidista.

Galicia ten “un” presidente

2010-03-25T05:01:00.000-07:00

Creo que non hai precedentes na historia política deste país sobre o feito de que a oposición vexa coma un desmérito dar cumprimento ó programa electoral. É algo insólito que implícitamente saca a relucir o pouco peso que para algúns partidos políticos terá o proxecto co que concurren ás eleccións no caso de que cheguen a acadar responsabilidades de goberno.

A conclusión explica algunhas posicións ou máis ben os inexplicables cambios de criterio dos que estamos a ser sorprendidos testigos no que levamos andado desta oitava lexislatura no Parlamento galego, e dende logo invita a unha reflexión profunda e sobre todo necesaria sobre o compromiso e a credibilidade que ofrecen á cidadanía algunhas formacións políticas e, máis concretamente, algúns dos seus líderes.

Non cabe dúbida de que, como en case todo, sobre o primeiro debate do Estado da Autonomía con Feijoo coma presidente da Xunta cada quen falará da feira segundo lle fora nela, pero hai algúns aspectos que considero incuestionables.

O primeiro que quero suliñar resúmese cunha frase do propio Núñez Feijoo: o goberno di o que vai facer e fai o que dixo que ía facer. E esto enlaza coa idea coa que principiaba este artigo: os compromisos son para cumprilos e exemplo claro de que a palabra dada é firme é o propio borrador do decreto plurilingüe co que se pretende correxir a desfeita deixada por outros, que coa súa política impositiva, ademais de pretender apropiarse dun patrimonio que pertence a todos os galegos, racharon a paz social existente arredor do noso principal sinal de identidade. O galego, coma lingua propia, debe ser nexo de unión, nunca de confrontación, e o seu uso e promoción debe facerse en armónica convivencia coa outra lingua cooficial.

O goberno que lidera Feijoo, dado que non ten ataduras, non ten que renunciar ó seu ideario nin abdicar ante os intereses partidistas de outros, máis preocupados, coma os feitos demostran, por sacar rédito partidista que por facer e defender país.

Superada a bicefalia, a Xunta pode concentrar esforzos en afrontar e superar a crise económica, o asunto que nestes intres verdadeiramente importa e preocupa a todos os galegos.

Negar a evidencia, ademais de absurdo, resta capacidade de resposta e agora, dadas as circunstancias, o que toca é paliar os seus efectos e tentar saír dela o máis reforzado posible. Aí están os resultados obtidos polo plan de choque, o propio principio de austeridade aplicado a todos os ámbitos da administración autonómica e ó propio organigrama da Xunta, e aí está a planificación a catro anos vista dunha estratexia para ir superando estes intres difíciles, porque en momentos coma o actual non hai cabida para a improvisación.

Hai que reorientar e potenciar os nosos sectores productivos e estratéxicos; apoiar ás empresas, ós emprendedores e ós autónomos; mellorar e ampliar as infraestructuras; apostar polas novas tecnoloxías; asegurar e incrementar a atención social… Hai, en definitiva, moitos frentes abertos ós que atender pero sempre baixo unha premisa básica que perfectamente resumiu o presidente Feijoo cando dixo que os gobernos deben gastar o mínimo necesario en si mesmos e investir o máximo posible nos cidadáns.

Núñez Feijoo tamén avogou por acadar o consenso naquelas cuestións que, en aras do ben común, do interese xeral, deben manterse á marxe das liortas políticas. Un aspecto ó que fago mención no último lugar pero non por elo é menos importante.

Puxo sobre a mesa cuestións vitais como a propia loita contra a crise, a ordenación do territorio, o futuro financieiro e a revitalización demográfica. Aspectos todos eles de gran trascendencia no que temos que ser capaces de chegar a acordos nos que se antempoña sempre o beneficio de Galicia porque, como moi ben apuntou Feijoo, os gobernos e as oposicións pasan, o país permanece.

Equilibrio e liberdade

2010-03-22T02:20:00.000-07:00

O galego, a nosa lingua propia, é o noso principal sinal de identidade e a súa defensa non é, nin tampouco debe pretender ser, patrimonio exclusivo de ningún partido político, sexa cal sexa. O galego é de todos os galegos e as galegas e todos temos e debemos defendelo.

O equilibrio e a liberdade son (como ó meu entender deben ser) as premisas básicas sobre as que se sustenta o borrador do proxecto de decreto plurilingüe presentado recentemente polo goberno galego.

A Xunta de Galicia escoitou (e esto hai que telo moi presente) as opinións de todos a este respecto e, en base a elas, decidiu. E a súa decisión, ese borrador que xa está a disposición de todos, cumpre varios preceptos salientables.

En primeiro lugar, dá resposta a unha promesa electoral asumida directamente polo presidente Feijoo. Ademais, salvagarda os dereitos e deberes constitucionais e estatutarios referidos á lingua e garante non só o fomento da nosa lingua propia, o galego, senón que establece o punto de partida para promover a aprendizaxe dunha lingua estranxeira, que contribuirá a mellorar a capacitación lingüística dos alumnos nos primeiros tramos educativos, dende infantil ata a secundaria obrigatoria, da que, segundo os datos existentes, carecían.

Galicia, como ben saben todos os galegos, é bilingüe e por esa razón dase liberdade de elección ós alumnos para que se decanten polo uso dunha ou outra tanto no que respecta á expresión oral durante o desenvolvemento das clases como á hora de facer os exames.

En definitiva, este borrador de decreto garante o máximo equilibrio entre as dúas linguas oficiais en todas as etapas educativas, aínda que sin obviar o compromiso de fomentar o uso do galego, e introduce, a maiores, unha aposta decidida e sobre todo efectiva pola inclusión dunha terceira lingua estranxeira, priorizando o inglés.

Non hai que esquecer tampouco o papel relevante que en todo este proceso asumirán os pais e as nais, que por primeira vez pudieron opinar sobre a educación que van a recibir os seus fillos e que, segundo garante o propio decreto, seguirán a facelo no futuro.

O Goberno da Xunta puxo sobre a mesa unha proposta sensata, consensuada e con proxección de futuro. Agora tócalle a outros opinar e decidir si se suman a ela ou non, aínda que para poder facelo implícitamente terán que recoñecer que a imposición, como sobradamente quedou demostrado, non foi e tampouco será o mellor camiño para a armonía e a cordialidade lingüitica pola que avogan a maioría dos galegos.

Desnortados

2010-03-15T11:51:00.000-07:00

As propostas presentadas polo goberno na comisión anticrise revelan dous feitos salientables. O primeiro é que o goberno segue desnortado á hora de aplicar medidas eficaces en política económica para loitar contra a crise. Só así se explica que plantexara únicamente dúas medidas relevantes, pero totalmente insuficientes, como son a concesión directa de créditos do ICO ás Pemes e autónomos e a rebaixa no tipo de IVE para obras de rehabilitación de vivendas. Esta última ademais é unha copia dunha enmenda ós PXE 2010 que presentou o Partido Popular e que foi vetada polo goberno sen dar sequera opción a debatila.

O executivo central segue sen abordar temas fundamentais para a reactivación económica como son a consolidación das contas públicas, a reestructuración do sistema financiero ou a reforma laboral.

O segundo feito que se deriva deste documento é que o goberno está tentando gañar tempo coa esperanza de que a recuperación económica internacional empurre a reactivación económica española e realice o traballo que os socialistas non son quen de facer. De feito, as medidas que propón non requiren dous meses para implementarse senón que se poden adoptar inmediatamente.

Esa ilusa esperanza do goberno de que sexan os demais os que nos saquen da burato é un tremendo erro. Hai razóns de peso para facer esa afirmación. A recuperación internacional, aínda que si se empezou a manifestar noutros países (a diferencia do noso) é demasiado feble como para reactivar a economía nacional. Ademais os desequilibrios do noso sistema productivo derivados da falta de competitividade e da ausencia de reformas estructurais como a do mercado laboral situarán a España cunha seria desvantaxe internacional que nos fará perder cuota de mercado aínda que a recuperación se acelerase.

Ademais, os problemas de credibilidade e as medidas desacertadas do noso goberno seguirán lastrando as nosas posibilidades de recuperación. Como exemplo temos o último informe da axencia Standard & Poor`s que desconfía da capacidade do executivo para reducir o déficit por debaixo do 3 por cento no 2013 ou o aviso da Comisión Europea de que a próxima suba do IVE perxudicará a economía española.

En definitiva, o goberno debe rectificar a súa política, aplicando un plan máis crible de reducción do déficit público, deixar de poñer trabas á reestructuración do sistema financiero como fai coa fusión das caixas galegas, e esquecer a súa antisocial e inapropiada subida de impostos que perxudicará ós máis febles e contraerá aínda máis a actividade económica.

Dez meses

2010-03-11T09:27:00.000-08:00

Pasaron dez meses. Moito tempo para algúns, pouco para outros. Xa saben, cada quen fai balanzo e pon nota segundo lle conveña. É lóxico, xa dí o refrán que nunca chove ó gusto de todos.

Pero pasou o 1 de marzo deste ano 10 e é inevitable botar a vista a ese outro primeiro de marzo do 2009. Eu son sempre máis partidario de dicir que o mellor está por chegar que caer na nostalxia, en ocasións algo terxiversada pola propia memoria, de que todo tempo pasado foi mellor. Non se trata de facer un exercicio de optimismo exacerbado, que os excesos polo alto ou polo baixo, sempre son malos, pero si de ter confianza, ou fe (se así o prefiren) no futuro.

Non quero tampouco neste somero análise do ano transcurrido dende o triunfo electoral do Partido Popular e dos pouco máis de dez meses dende que o equipo que lidera Alberto Núñez Feijoo asumiu a sempre difícil tarefa de gobernar, e máis nos tempos que corren, pecar de triunfalista. Recoñezo que ás veces, e menos no caso que nos ocupa, non resulta doado ser imparcial.

O Partido Popular presentou en campaña un programa electoral que agora, non debe esquecelo ninguén, é guión de goberno. Prometeu austeridade, e cumpriuna. Ahí están, sin ir máis lonxe, a reducción de consellerias, altos cargos e asesores e o sustancial adelgazamento da estructura nas delegacións provinciais. O recorte nos gastos superfluos, que se fan máis obrigados que nunca en época de grave crise económica, son máis que evidentes. Outros retos, tamén transcendentais, están riba da mesa, falemos do galego, da lei de caixas…

Pero non hai que negar que o principal problema é o paro. Cambiar a tendencia é vital. Quero suliñar que durante o bipartito perdíanse en Galicia 140 empregos diarios, agora o número reduciuse a 40. Por suposto que non é para tirar foguetes. Non podemos permitirnos que esta sangría continúe. Pero estase a traballar con plans de choque e con políticas activas de emprego para lograr mudar a situación.

Estanse apoiando os sectores productivos básicos. Na nosa provincia son destacadas as iniciativas postas en marcha pola consellería de Medio Rural para respaldar ó sector agro-gandeiro. Non é suficiente aínda, é certo, pero a acción política estase a levar polo camiño axeitado.

Falando de Lugo non podo deixar de salientar tamén o plan Impulsa. Hai poucos días o conselleiro de Economía e Industria dicía que hai 25 iniciativas, da máis diversa índole, xa a punto de percibir as axudas económicas, por importe duns 30 millóns de euros, para poñerse en marcha o seus proxectos.

En fin, imos a modo, pero as cousas están a cambiar. Feijoo demostrou que hai un xeito distinto de gobernar. Non podemos obviar que a situación actual e a herdanza recibida non foi precisamente a mellor posible. Pode que vaiamos a un peso máis corto de que todos desexaríamos, pero é un paso seguro e na boa dirección. E aínda quedan 38 meses.

Zapatero, contra Galicia

2010-03-08T01:12:00.000-08:00

Había poucas dúbidas ó respecto, pero, por si aínda se atisbaba algunha sombra, quedou xa completamente despexada: O Goberno de Rodríguez Zapatero non quere a fusión das caixas galegas. Así de sinxelo.

O recurso ante o Tribunal Constitucional da lei de caixas, que foi impulsada por unanimidade do Parlamento galego e aprobada por dous terzos da cámara (non hai que esquecelo), era unha cortina de fume, unha excusa para gañar tempo e seguir a poñer atrancos á alianza entre Caixa Galicia e Caixanova, que as levaría a convertirse na quinta entidade financieira do Estado. A estrataxema responde exclusivamente ós intereses do PSOE e pode incluso que a súa orixe esté nalgún ministerio, non precisamente da área económica, con clara vinculación con Galicia.

O espectáculo dantesco de hai uns días, cando o Goberno central unilateralmente decidiu cancelar unha das xuntanzas previstas, incumplido as máis mínimas regras de decoro e educación social, pero sobre todo vulnerando o respeto que debe imperar nas relacións entre institucións, é incalificable e, sobre todo, inaceptable. Idénticos calificativos merece o feito de que algún alcalde que concurriu baixo as siglas do PSOE dispuxera de información privilexiada e fixera ostentanción dela antes incluso de que lle fora comunicada os responsables da propia institución agraviada.

O executivo que lidera Núñez Feijoo representa a Galicia, a todos os galegos, en definitiva, e o desplante do Goberno central denota, por tanto, unha total falla de respeto a Galicia e a todos os galegos.

Revela asimesmo, agora xa con absoluta nitidez, que Rodríguez Zapatero e os seus ministros non queren chegar a ningún acordo, que só anhelan sacar rédito político bloqueando as lexítimas aspiracións de Galicia de seguir a ter presenza destacada no mapa financieiro español. Sen esquecer tampouco que o seu proceder atenta contra a propia autonomía de Galicia.

Os socialistas non tiñan argumentos xurídicos para seguir a xustificar a presentación dun recurso de inconstitucionalidade. Foi unha decisión arbitraria e os feitos así o demostran. Non había tampouco vontade negociadora, porque si a houbera, ese recurso non se tería presentado antes incluso do inicio das conversas.

Non hai que obviar tampouco os variables e contrapostos discursos dos socialistas sobre este asunto. É imposible estar na misa e replicar e, máis pronto que tarde, Zapatero e o PSOE terán que responder das consecuencias que a súa irresponsabilidade está a provocar.

Pacto si, pero non cheque en branco

2010-02-26T01:12:00.000-08:00

Zapatero reclama un gran consenso, un pacto de Estado para superar a crise económica na que está sumido o noso país. A gravidade da situación así o require e así o demanda a sociedade no seu conxunto, non só xa o resto dos partidos políticos ou as propias centrais sindicais que hai uns días saíron á rúa para esixir un cambio.

Ese necesario pacto de Estado non pode, sin embargo, entenderse nin sequera platexarse coma un cheque en branco. A obrigación dun Goberno é gobernar e cando un Presidente de Goberno apela ó consenso, obrigado precisamente pola situación límite na que se atopa o país, consecuencia, non hai que esquecelo, dunha errática e desacertada política económica, a actitude debe ser outra.

A culpa da situación extremadamente delicada na que se atopa España, cunha taxa de paro desorbitada e con todos os parámetros de crecemento económico negativos, non é do Partido Popular. Tampouco o Partido Popular é o responsable das contradiccións, improvisacións, vaguedades e barullos provocados polas medidas adoptadas polo executivo que lidera Zapatero e cuxos efectos de sobra son coñecidos por todos.

O PP sabe estar a altura das circunstancias e proba cercana de que a súa disposición para alcanzar acordos está fora de toda dúbida é a lei de caixas de Galicia. Houbo entendemento co BNG pero os socialistas, tamén eiquí, non defenderon os intereses do país.

Que o PP no ámbito estatal asume a responsabilidade que lle toca como principal partido da oposición é igualmente innegable. Propostas fixo dabondo. Ningunha, desafortunadamente, foi aceptada polo Goberno socialista, que na vez de sopesalas, cando menos, centrou todo o seu discurso en desacreditalas.
Mariano Rajoy amosouse disposto a tender a man pero é difícil dicir si a un acordo cando nin sequera se explicitaron os puntos básicos de partida. Zapatero apela a que ésta é unha cuestión de Estado, pero el, coa súa negativa a recoñecer erros pretende que o pacto sexa unha cortina de fume que tape a súa responsabilidade, non se comporta, por tanto, coma un home de Estado.

Maneira e maneiras

2010-02-22T03:42:00.000-08:00

Galicia, pese a crise, acabou o ano 2009 cun déficit do un por cento sobre o PIB, por debaixo, por tanto, do obxectivo do 2,2% de media que se fixara para o conxunto das comunidades autónomas. Ademais, a economía galega rematou o pasado exercicio cunha contracción do tres por cento, seis décimas menos que a media española. Non é para tirar foguetes porque a situación segue a ser complicada, pero si para suliñar que hai maneiras e maneiras de enfrontarse a unha situación adversa. E a actuación contra ela, a aplicación dun plan de austeridade eficaz, á vista está, dá os seus froitos.

O Partido Popular demostra na Xunta, como xa o fixo durante a súa etapa ó fronte do goberno do Estado, que xestiona ben e que sabe facelo ademais ou a pesar da penuria e pese a mala herdanza recibida de socialistas e nacionalistas.

Así, a Xunta axustou os seus gastos e ingresos ó orzamento inicial, gracias a que as deficiencias nas estimacións realizadas polo bipartito foron compensadas con recursos adicionais e unha mellora sustancial na xestión dos fondos europeos, así como o xa mencionado Plan de Austeridade aplicado polo Goberno de Feijoo.

Un plan que permitiu un aforro de 144 millóns de euros, que se adicaron a financiar investimentos productivos e gasto social dirixido en boa parte a xerar emprego a través do Plan de dinamización contra a crise.

Esta situación contrasta claramente coa que presenta o Goberno central. O déficit do conxunto das administracións públicas supón o 11,4% do PIB, preto de 120 mil millóns de euros, dos que case 100 mil millóns de euros son responsabilidade directa do executivo de Zapatero.

Ante esta situación, o Goberno de ZP, tamé plantexou un plan de austeridade (que o PP, por certo, levaba moito tempo reclamándolle) co que pretende reducir o gasto en 50.000 millóns de eiquí ó 2013.

Pero este plan, como toda a súa política económica, non é creíble. As súas previsións macroeconómicas voltan a pecar de excesivo optimismo e contrastan, outra vez, coas previsións da maioría de organismos e institucións económicas.

Non se teñen suficientemente en conta, ademais, a probable subida dos tipos de interese que o BCE estableza este ano, nin o encarecemento da rendabilidade que haxa que ofrecer para colocar a altísima débeda pública. Ambas circunstancias invalidan xa, de por si, os cálculos realizados polo Goberno central.

Por outro banda, tampouco se especifica onde se realizarán os recortes de gasto, ni en qué cuantías, o que converte este plan en pouco máis que unha declaración de intencións que teñen pouco peso, máxime co historial derrochador que presenta o Goberno socialista e do que temos boa mostra na propia Deputación de Lugo.

En definitiva, hai maneiras e maneiras e as que representa Rodríguez Zapatero, e o socialistas en xeral, seguen sen ser as axeitadas. O Partido Popular é un referente en materia económica, un exemplo a seguir, demostrouno no seu momento en España e en tan só dez meses tamén o está a demostrar en Galicia.

Ocurrencias

2010-02-15T05:20:00.000-08:00

Dar confianza nos malos momentos é indispensable para chegar a superar o atranco que nos toca vivir. Pero ante un espectáculo tan esperpéntico como o protagonizado polo Goberno de Zapatero nestes últimos días co anuncio do retraso da idade de xubilación e demais ocurrencias é imposible, por moita fe que o asista a un, ter sequera esperanza en que mañá volte a sair o sol.

O dos 67 anos abriu a caixa dos tronos. Pode que haxa que revisar o sistema de pensións, pero dende logo a poucos convenceu a maneiras empregadas polo Goberno para introducir no debate o alongamento da vida laboral coma unha medida para garantir o futuro das pensións.

A explicación de porqué estamos onde estamos, ou parte dela cando menos, hai que buscala en que dende mediados de 2007 este país perdeu 1,5 millóns de contizantes, polo que neste intre o ratio entre traballadores en activo e pensionistas é de 2,5; en que pecháramos o pasado mes de xaneiro con máis de catro millóns de parados recoñecidos oficialmente; en que o superávit da Seguridade Social se esté a dilapidar en tempo récord; en que o 44 por cento dos xóvenes que queren traballar non atopan onde ou que máis da metade dos que teñen a fortuna de ter emprego teñen un contrato temporal… A lista de razóns sería tan longa que ocuparía todas as páxinas deste xornal.

E si a cousa xa era de por si grotesca, con ese conto de que a idea en cuestión é só unha proposta a valorar e negociar con vistas ó futuro, o clímax do entreacto (porque aínda queda moita obra por didiante) foi o anuncio do alongamento do cómputo para fixar a cuantía das pensións de 15 a 25 anos que tivo unha vixencia de catro horas.

Foi sen dúbida a medida máis efímera adoptada por un Goberno na historia deste país, pode que na historia da Humanidade. Valle Inclán estaría abraiado con este episodio que, hai que recoñecelo, tivo en vilo a todos, pensionistas, traballadores, parados e ata os integrantes da xeración Ni-Ni.
Todo esto podería ser o argumento dunha película con tintes cómicos, pero desgraciadamente a realidade, unha vez máis, supera a ficción. E o triste e que o conto aínda non acaba eiquí.

Convulsa semana

2010-02-11T01:22:00.000-08:00

Foi unha semana convulsa, intensa e clarificadora.

E principio polo final. O baremo do Centro de Investigacións Sociolóxicas reflexa de xeito palmario o desgaste que está a sufrir o Goberno de Zapatero pola súa incapacidade para reencauzar a grave situación económica pola que está a pasar o noso país e a punta do iceberg que neste contexto supón a evolución das listas do paro. O 83 por cento dos enquisados indica que a súa maior preocupación son os máis de catro millóns de desempregados recoñecidos oficialmente e eso que cando se realizaron as entrevistas aínda non se fixeran públicos estes datos.

Tapouco aconteceran outros feitos significativos que centraron o interese e a preocupación dos españois durante estes últimos días.

Aínda non estaba en boca de todos a frase tan demoledora pero, ó tempo, tan clarificadora de que ninguén fixo tanto dano en tan pouco tempo; o Presidente de Castela-A Mancha non animara ó Presidente Zapatero a remodelar o seu goberno; o comisario de Asuntos Económicos da Unión Europea, o insigne socialista Joaquín Almunia, non fixera esa comparanza entre Grecia e España e a desnortada actuación do goberno socialista aínda non se puxera novamente de manifesto co xa bautizado coma pensionazo. Xa saben, agora din unha cousa, despois matizan e rematan desdecíndose de case todo, pero a alarma e a inquedanza que todo eso provocou está moi lonxe de ser un asunto pechado.

Non sabían tampouco que Obama ía deixar plantado a Zapatero ou, como prefiren matizar os socialistas, á Unión Europea, ou que como consolación a ese problema de axenda do presidente norteamericano, un laico confeso ía marcharse a rezar a Washington apelando ó Quixote, a persoaxe literaria española máis universal.

A pesares de que todo esto pasou despois, a enquisa do CIS indica que o PSOE perdeu dende as últimas eleccións xerais, hai pouco máis de dous anos, perto de oito puntos en intención de voto, a maior caída experimentada por un goberno dende a desintegración da UCD. José Luis Rodríguez Zapatero, ó igual que todos os seus ministros, non convence nin inspira confianza.
As razóns están na rúa, en boca de todos, ata entre os máis leais acérrimos: os socialistas, area a area e sin descanso, están a fundir España.

Un partido, moitas opinións

2010-02-08T00:56:00.000-08:00

Os socialistas sosteñen un discurso distinto en función da latitude na que se atope cada un dos seus dirixentes. Esta patente incoherencia, esta diversidade de criterios fai concluir que o PSOE ten tantas opinións como concellos ou comunidades autónomas hai. Responde, claro está, a intereses de partido que, polo que se ve, son contrapostos segundo o punto do mapa do que se trate. O interese xeral, a defensa do país, pasa a un segundo plano.

Exemplos hainos, e moitos. A fusión das caixas galegas é o que nos pilla máis preto. Así, mentres na Coruña están encantados co resultado da auditoría externa que avala a fusión das entidades galegas, en Vigo convocan unha manifestación para rexeitar a unión.

Se miramos hacia Madrid, o posicionamento do Goberno de Zapatero tamén emprega raseiros distintos. O reto é contundente: recurrirá a Lei de Caixas galega, que contou (non hai que esquecelo) co respaldo de dous tercios do Parlamento de Galicia, por unha suposta inconstitucionalidade dalgúns dos seus artigos.

O perxuizo que se lle ocasionará a Galicia con esta decisión é innegable. En primeiro lugar porque este atranco imposibilitaría xa, independentemente da decisión que adopte o Tribunal Constitucional, unha hipotética fusión entre as caixas galegas ó non ter acceso as axudas do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria.

Tamén hai que ter presente que o uso desta argucia, antes incluso de que se abra a negociación entre Xunta e executivo central, pon de manifesto o distinto raseiro e discurso do Goberno Zapatero tamén, como os seus compañeiros de partido en Galicia, segundo de que comunidade autónoma se trate. En Andalucia e Cataluña non se puxeron trabas ás alianzas entre as caixas autóctonas. No caso de Galicia parece que se decantan por facilitar as alianzas coas foráneas.
Galicia precisa, e máis na actual coxuntura económica, unha caixa forte, viable, solvente e galega. Os que se opoñen a esta necesidade deberán explicar as verdadeiras razóns que teñen para facelo.

Malos tempos para os concellos

2010-02-01T01:05:00.000-08:00

Son malos tempos. Especialmente para os concellos, que comproban como as reduccións orzamentarias doutras administración de máis grao como a estatal, que non aplica a austeridade en gastos superfluos pero que si fai uso da tixeira á hora de fixar o montante a transferir ás administración locais, os obriga tamén a eles a menguar a súa capacidade inversora.

O conxunto dos concellos de Galicia perderán este ano, en comparanza co 2009, algo máis de 27 millóns de euros, un 9,7 por cento. Eso sen contar as reduccións que afectarán as sete grandes cidades galegas, ás deputacións provinciais e a propia administración autonómica. O Goberno do Estado reduce este ano en dez mil millóns á súa aportación ós gobernos autonómicos. As previsións do propio executivo central cuantifica a rebaixa ás comunidades autónomas e as entidades locais en máis dun 19 por cento.

Sumando e sumando ou máis ben restando e restando, auguranse malos tempos para a administración máis próxima ós cidadáns. Aquela que, precisamente por esa cercanía, ademais de asumir a prestación de servizos que ás veces nin sequera lle son propios, é a primeira en recibir as queixas pola carencia ou polas deficiencias que se produzan nesa atención e a que, dun xeito ou outro, debe dar resposta, o máis inmediata posible ademais, ós problemas que xurdan.

Son de sobra coñecidos os problemas de liquidez que están a ter os concellos para facer fronte incluso o seu propio funcionamento, o pago das nóminas dos traballadores sin ir máis lonxe. As alertas principiaron a sonar antes incluso de que houbera un recoñecemento máis ou menos oficial do Goberno de Zapatero de que estabamos en crise, cando os ingresos derivados da actividade inmobiliaria íanse paulatinamente esvaecendo e, polo tanto, a inquietude, con maior ou menor ímpetu, facíase patente ó longo e ancho de Galicia.

A esta situación xa de por si grave, hai que sumarlle outro elemento negativo: o feito de que a Xunta de Galicia véxase obrigada, por unha mala planificación do executivo que lidera José Luis Rodríguez Zapatero, que optou por facer unhas previsións económicas irreais nas que pesou máis o intento por acadar un redito electoral que por defender o interese xeral, a devolver ás arcas nacionais 1.900 millóns de euros polas liquidacións negativas correspondentes ós anos 2008 e 2009.
A falta de rigor e de responsabilidade do goberno socialista e a súa incapacidade para atallar os efectos negativos da crise traslándanse agora ás administracións locais. Os concellos terán que pagar os erros da administración central, o despilfarro de Zapatero. Aveciñanse, polo tanto, malos tempos para todos cando a ferida da financiación autonómica aínda permanece aberta.

Gasto descontrolado

2010-01-25T03:49:00.000-08:00

Non están os temos para moitas alharacas. Os recursos económicos son escasos e todos, tamén as administracións, temos que facer contas e fuxir daquelas especulacións ensoñadoras da leiteira. Claro está que, coma en todo, hai quen sen aplica o conto e quen non.

A austeridade non foi nunca unha virtude da que pudieran facer gala os socialistas. Exemplos hainos, e moitos, que seguro aínda están moi presentes na lembranza de todos. Tampouco se atopa entre as cualidades dos socialistas, cando menos os que gobernan na Deputación de Lugo en colaboración cos nacionalistas, facerlle moito caso ás recomendacións dos técnicos.

E digo esto porque na administración provincial bipartita estase a establecer a norma, entre outros malos hábitos, de aprobar vía xunta de goberno e máis recentemente vía decreto da Presidencia, quizais nun afán por aforrar tempo e aínda máis contido as xa de por si exiguas ordes do día das xuntanzas semanais dos membros do equipo de goberno, o pago de facturas que non teñen consignación orzamentaria. É dicir, que non responden ó compromiso derivado dun contrato previo e que, como consecuencia, tampouco estaban contempladas nos presupostos xerais da Deputación.

Durante o pasado ano, pese a elo, autorizouse o abono por este método, que podemos calificar eufemísticamente de alternativo, máis de dous millóns de euros, o que ben sendo o dous por cento do orzamento previsto pola Deputación. Os informes de intervención amosaban reparos sobre esta práctica ó entender que calquer gasto que se faga debe contar coa súa consignación correpondente, cunha previsión, para entendernos.

Certo é que nas administracións, como en calquera casa, xurden imprevistos ós que hai que darlles solución. Pero coma en calquera casa o custo derivado, por poñer un exemplo, da limpeza dos edificios é ben previsible e, polo tanto, hai que contar con el.

Para que haxa un control sobre o gasto, para que saibamos os cartos que imos precisar para o correcto funcionamento das institucións, xa sexa en personal, en mantemento ou en proxectos que se queiran acometer, fanse os orzamentos.

Claro está que hai que pagarlle ás empresas que prestan un servicio para que a súa vez os seus traballadores perciban o seu salario (e máis nos tempos que corren), pero ese pago previsible ten que estar contemplado nos orzamentos da institución, porque este caso concreto ó que me estou a referir a modo de exemplo, non responde á categoría de imprevisto.

O que denota este hábito, legal pero cuestionable dende o punto de vista político, é que no equipo de goberno que preside José Ramón Gómez Besteiro non hai ningún control sobre o gasto. Á vagancia sumaselle a improvisación, co agravante de que faise caso omiso ás recomendacións dos propios técnicos provinciais que reiteradamente puntualizan que esa non é o xeito correcto de facer as cousas.

As malas maneiras hai que rectificalas, e con urxencia.

Unha estrea estrelada

2010-01-19T04:26:00.000-08:00

Zapatero estréase na presidencia da Unión Europea con máis pena que gloria. E eso pese a non escatimar esforzos en proclamar a diestro e siniestro a gran oportunidade que para España suporá estar ó fronte da Europa unida nun intre no que se tomarán decisións importantes impulsadas, claro está, polo Goberno de turno.

O malo é que a meirande parte destas importantes decisións, desa ambiciosa axenda, xiran sobre economía e desgraciadamente nesta materia o executivo que lidera Rodríguez Zapatero non está a sentar cátedra nin dentro nin fóra das nosas fronteiras. As súas primeiras propostas, de feito, están a colleitar xa, aínda sen esvaecerse a euforia do estreo, críticas unánimes ou directamente un rexeitamento total.

É innegable que España non asume este importante reto nas mellores condicións e cando menos carece da autoridade moral, por decilo dalgún xeito, para tentar sequera marcar directrices.

Principiar o ano cunha taxa de paro do 20 por cento, o que supón catro millóns de desempregados (que rondarían os catro millóns e medio de contabilizar os que están camuflados en programas de formación), e coa sombra dunhas previsións que apuntan que a tendencia destructiva no mercado laboral vai a manterse ata o 2011 non é a mellor carta de presentación. Como tampouco o é que o Eurostat publique o dato de que case un de cada dous xóvenes españois en idade de traballar carecen de emprego, o que vén a supoñer que o 44 por cento dos menores de 25 anos non teñen traballo.

A esta mala estampa súmase o elevado déficit público e o propio crecemento económico que colocan ó noso país moi lonxe da estela de referencia que marcan países como Alemania e aproxímanos, pola contra, a outros con moi pouco peso na Europa dos 27 como pode ser o caso de Letonia.

Zapatero e a súa nefasta xestión económica en España non son, en definitiva, o mellor aval para pretender liderar a defensa do vixente modelo social, do mantemento do denominado estado de benestar.
A presidencia de turno da Unión Europea é efectivamente unha oportunidade para o país que a ostenta, pero España iniciouna co pé cambiado. Veremos se somos capaces de reencauzala e se desta volta Rodríguez Zapatero aproveita para defender como merecen e precisan os sectores productivos básicos de Galicia, léase leite, carne ou peixe, e non repite os erros do pasado que tan alto custo están a ter para a nosa comunidade.

Futuro hipotecado

2010-01-11T01:59:00.000-08:00

Vagancia e derroche. Así poderiamos resumir a actución do equipo de goberno que preside José Ramón Gómez Besteiro na Deputación de Lugo tras ter rebasado algo máis da metade da presente lexislatura.

Unha impronta que se converteu xa na marca da casa socialista, coa necesaria connivencia, no caso concreto desta provincia, do BNG, e que vai a persistir no 2010 a tenor dos orzamentos aprobados no derradeiro pleno do pasado ano, aínda que con algúns agravantes máis a engadir á de por si preocupante situación xeral.

Un dos perxuizos máis graves e que irremisiblemente hipotecará o futuro da administración provincial é o alto grao de endebedamento que contemplan estas contas e que suporá triplicalo con respecto ó pasado exercicio, ó pasar de oito a 25,5 millóns de euros.

Certo é que, en momentos de grave recesión económica, as administracións, sexa cal sexa o seu ámbito de influencia, deben redobrar os seus esforzos para asegurar que o nivel de investimento se manteña e incluso, en aras de manter activa a economía, incrementalo todo o posible, aínda que sexa a costa de aumentar a débeda ata o mesmo límite permitido.

Neste contexto, se a Deputación recurrira ó préstamo para dotar de infraestructuras á provincia ou para axudar ós sectores productos básicos a superar o peor momento da súa historia, estaría xustificado e sería ata loable triplicar a débeda coma decidiu facer o bipartito provincial. Pero si resulta que esa hipoteca non vai servir para ningún deses fins porque, de feito, o investimento real da Deputación vaise reducir nun 20 por cento, o Partido Popular, como así deixou claro na aludida sesión plenaria, non pode ser partícipe, e menos aínda cómplice, deste despropósito, desta desfeita que non só lapida a boa herdanza recibida do anterior goberno provincial, senón que empeña o futuro da institución e, por extensión, da provincia.

Afirmaba Besteiro que os orzamentos para este ano que estamos encetando son expansivos e contracíclicos, pero tal cousa, si se incrementa a consignación para persoal, o gasto corrente e a transferencias correntes e se reducen as partidas adicadas a inversión productiva e a transferencias de capital, non é posible.

Recapitulando, o goberno que dirixe Gómez Besteiro, ademais de tirar de crédito sin a mesura que os tempos e todos os expertos económicos nacionais e internacionais aconsellan, gasta máis do debido en cuestións nas que, precisamente polos tempos que corren, deben concentrar a austeridade e o aforro.
Duplicar, con respecto ó 2009, a partida adicada a gastos diversos dista moito de ser a opción correcta. Reducir considerablemente o gasto productivo e pola contra adicar 4,2 millóns de euros a publicidade e propaganda ou a atencións protocolarias e reservarse incluuso 800 mil euros desta partida a gastos para os que nin sequera se especifica o destino roza o insulto a todos os lucenses.

Outra oportunidade perdida

2009-12-28T01:13:00.000-08:00

Se algo está a caracterizar á política económica do Goberno de Rodríguez Zapatero é a improvisación e a total falla de medidas eficaces para facer fronte á crise económica que atravesamos.

Un exemplo máis do caos gubernamental foi a Conferencia de Presidentes. Tras tres anos sen interese por convocor esta xunta, a precipitación e a ausencia de seriedade protagonizaron unha cita que debería servir para marcar un xiro na política económica do goberno. Así, na vez de preparar concienzudamente o encontro para poder consensuar medidas e reformas económicas de profundidade, o Goberno Zapatero optou por presentar un documento cheo de xeneralidades e inconcrecións, no que nin sequera se incluían cuestións básicas para tentar superar a crise como son a reforma laboral ou a baixada de impostos, e por esixir un apoio incondicional a este acordo sen sequera darlle tempo ós presidentes autonómicos para estudialo en detalle.

O fondo e a forma empregada no encontro puxeron de manifesto que o Goberno non ten intención de rectificar a súa política económica que levou a España a ter catro millóns de parados e un déficit público tan elevado que compromete as nosas posibilidades de crecemento.

Con esta reunión Zapatero quería levar a cabo un dos seus malabarismos de márketing co que pretendía corresponsabilizar ós presidentes autonómicos do desastre económico que supón a súa política. Pero o único responsable da situación que padecemos é el. Non hai que esquecer que son as comunidades autónomas gobernadas polos socialistas as que presentan maiores descuadres orzamentarios. É preciso lembrar ademais que gran parte do déficit das comunidades débese á imprevisión do Goberno, que contou cuns ingresos totalmente irreais para este ano o que provocou unha drástica reducción nas transferencias que reciben do Estado e obrigaraas a devolver sumas nada desdeñables que no caso de Galicia ascende a 1.900 millóns de euros.

E por riba de todo iso está a reforma do modelo de financiación autonómica (que non incluiu na reunión cos presidentes) que levou a cabo de xeito partidista: antepuxo o pacto con determinados grupos políticos para acadar o seu apoio en detrimento das necesidades do conxunto das autonomías e dos seus cidadáns.
Os presidentes autonómicos das comunidades gobernadas polo Partido Popular realizaron un exercicio de responsabilidade nesta Conferencia de Presidentes porque non se pode dar un voto de confianza a este executivo ata que non dé mostras claras de que vai modificar a súa política económica, que sobradamente demostrou xa que é un desastre. Zapatero perdeu outra oportunidade de amosar a súa vontade de buscar unha saía á crise.

Nova andaina

2009-12-21T01:09:00.000-08:00

O Partido Popular de Lugo ten comité local. Tardamos máis de dúas décadas pero, por fin (e non era xa sin tempo), os militantes deste concello, capital da provincia, tivemos a oportunidade de votar, de elexir en definitiva, a executiva que nos represente e tamén, claro está, nos dirixa.

Non vou a negar, nin sequera a disimular, nin coma militante de base nin coma presidente provincial, a miña ledicia por este importante paso. Lugo, por motivos obvios que non creo preciso sacar a relucir aquí, non podía permanecer alleo ó proceso de renovación das estructuras orgánicas que estamos a impulsar dende a dirección provincial do partido en toda a provincia, e menos aínda carecer delas.

Non podo negar (nin tampouco quero facelo) que o caso lucense foi un empeño que dende o primeiro momento asumín coma persoal. Agora, cumprido o obxectivo, tamén recoñezo estar moi satisfeito de ter perseverado, pode incluso que obstinadamente, nesta idea. Unha formación política coma a nosa, cunha base social que ronda os 3.400 afiliados, non podía continuar sin os órganos directivos pertinentes.

É preciso, básico incluso, encauzar toda esa forza, todo ese potencial humano, nun discurso e nunha acción política homoxénea na que conflúan, con debate interno constante e coa participación de todos, todas esas múltiples aportacións e sensibilidades. Non podíamos seguir desaproveitando por máis tempo esa riqueza que, non hai que esquecelo, é a que mantén viva a unha forza política e, o máis importante, a que a perpetúa no tempo moito máis aló das propias persoas individuais que a conforman.

Dito esto, non podo esquecer tampouco, e menos aínda deixar de loubar e agradecer, o traballo desenvolvido durante este tempo polos responsables dos diferentes distritos e seccións da cidade e da zona rural. Eles asumiron ese papel organizador e aglutinador imprescindible para que o Partido Popular do concello de Lugo esté onde está. A súa herdanza, o seu esforzo, a súa entrega, fan que iniciemos esta nova andaina dende moi alto.

Esa importante laboura e o recoñecemento que merece fixo que o novo presidente local, con moi bo criterio, os integrara na recién elexida executiva porque, coma dixo o propio Jaime Castiñeira durante a celebración do congreso, todos somos necesarios para seguir enriquecendo e ampliando o proxecto político que representa o Partido Popular de Lugo.

Creo que a estas alturas tampouco é preciso enumerar as moitas cualidades e a traxectoria que avalan o novo presidente porque son de sobra coñecidas. Penso que os militantes do PP de Lugo acertamos de pleno coa súa designación.
Temos agora moitos retos por diante, moitos pasos que dar, e un dos máis inminentes é acadar a Alcaldía de Lugo. Estou convencido que co esforzo de todos e baixo as directrices de Castiñeira e o seu equipo ímolo conseguir.

Unha caixa, galega e solvente

2009-12-06T04:22:00.000-08:00

Unha das consecuencias derivadas da grave crise económica na que nos atopamos é a necesidade de afrontar unha reestructuración do sistema bancario que garanta a viabilidade e a solvencia das caixas de aforros no noso país.

E esa obrigada reestructuración debería acometerse de tal maneira que supoña o menor custe posible para os contribuíntes e, ó tempo, garanta unha posición relevante dentro do sector das propias entidades financeiras.

O Presidente da Xunta de Galicia respondeu a estas premisas de partida á hora de tomar a súa decisión sobre o futuro das caixas galegas, aínda que engadíndolle un aspecto fundamental máis que non é outro que a defensa do criterio de galeguidade.

O fin desta condición a maiores ou de partida, segundo como cada quen queira velo, é claro e conciso: garantir que a toma de decisións da futura caixa no ámbito das súas competencias financeiras resida exclusivamente na nosa comunidade e, claro está, atenda ós intereses primordiais de Galicia. É unha cuestión de territorio, de identidade, de compromiso.

Así, partindo dos conceptos de galeguidade e solvencia, Alberto Núñez Feijoo declarouse, con decisión, partidario dunha fusión das dúas caixas galegas, suliñando tamén, a maiores, o equilibrio e igualdade que deberá manterse entre elas.

O plan plantexado por Feijoo conta co respaldo da gran maioría das forzas políticas, económicas e sociais de Galicia. Un consenso que se ve levemente empañado por ailladas e desafortunadas excepcións, cegadas, quizais, por unha visión excesivamente localista ou por intereses persoais.

Estou convencido de que unha gran caixa galega, forte e solvente, que poida conceder créditos que axuden ás familias e ás empresas, será un elemento que contribuirá á recuperación económica da nosa comunidade de xeito determinante. E penso ademais que atopámonos no camiño axeitado para logralo.

O campo arruínase

2009-11-27T03:04:00.000-08:00

A situación do sector agroalimentario español é crítica. A rencente movilización que protagonizaron é boa proba delo. Demandan ó Goberno de Zapatero un plan de choque que inclúa medidas de loita contra a situación actual, especialmente no que atinxe á negociación de prezos mínimos en función dos custos de produción, así como un plan de financiamento do sector con novas liñas de crédito ICO e a negociación dunha Política Agraria Común sólida máis aló do 2013.

A realidade está á vista. Moitos agricultores e gandeiros teñen que vender os seus productos por baixo dos costes e en Lugo, as perdas ás que se enfrontan, poñen en perigo a continuidade dun sector económico estratéxico para a nosa provincia.

As razóns do problema tamén son ben coñecidas. O incremento lineal de cuotas pactado na última reforma da PAC, que permite ós países excedentarios inundar o mercado de países deficitarios como é o caso de España, provocou o desplome dos prezos. E as axudas adicionais para o sector lácteo aprobadas hai pouco pola Unión Europea son insuficientes: só 12 dos 280 millóns consignados irán a parar ós gandeiros españois porque o criterio fixado para o reparto favorece ós productores dos países con máis cuota que España.

É urxente declarar e tratar a actividade agrogandeira como o que realmente é, un sector estratéxico, e elaborar medidas que solventen os problemas de liquidez nos que se están a afogar os agricultores e gandeiros españois en xeral e os galegos en particular. Ó tempo, hai que exercer unha presión efectiva para que dende a UE se dé unha resposta axeitada ós problemas que ten o sector e lograr o obxectivo de manter un nivel de prezos que permita a sostenibilidade das explotacións.

A estas alturas non hai dúbidas de que o Goberno español, especialmente por parte da ministra de Medio Ambiente, Medio Rural e Mariño, non sabe ou non quere dar resposta a estos problemas e deixa ó campo literalmente abandoado a súa sorte.

Unha vez máis, o Goberno de Alberto Núñez Feijoo, en comparanza co de Zapatero, pon de manifesto que hai outro xeito ben distinto de facer as cousas. Feijoo, dende o primeiro día, aportou solucións ós problemas e adoptou medidas xurdidas do diálogo e do consenso co propio sector.

Un botón de mostra: en breve, os gandeiros galegos empezarán a recibir o 60% das axudas directas ó sector lácteo comprometidas pola Consellería de Medio Rural, que supoñen ata 1 céntimo de euro por quilo de leite producido. Serán 20 millóns de euros que está previsto ampliar en función das necesidades.
A diferencia está á vista. En Galicia, compromiso e actuación; en España, esquivar o problema e desentenderse do sector.

Todos melloran menos España

2009-11-23T02:31:00.000-08:00

A crise económica vaise superando, aínda que uns países súmanse antes que outros a este cambio de tendencia. España é dos que non logra subirse a este carro. O paro, por exemplo, lonxe de reducirse segue aumentando. Os datos de outubro elevaron a cifra de desempregados ata os 3.808.353 e as previsións dan como seguro que seguirá incrementándose nos vindeiros meses.

A economía española, polo tanto, segue sen remontar, allea ós balóns de osíxeno que comenzan a imperar nos países do noso entorno, que despois de moitos meses de valores negativos camiñan pouco a pouco hacia os positivos. Como é posible entón que España, cando non hai moito era líder en Europa en creación de emprego, sexa agora a campeona en destrucción de postos de traballo? Como é posible que países como Gran Bretaña, pese a non medrar económicamente, logre conter as súas cifras de parados por baixo da metade da taxa que ten España, e España sexa incapaz de parar esta sangría?

Non hai que esquecer que no terceiro trimestre deste ano, a denominada Eurozona, conformada por 16 países, saliu da súa peor recesión en máis de 60 anos. O seu PIB medrou, apuntalado por Alemania e Francia, un 0,4 por cento en comparanza co trimestre anterior.

Se a referencia é o conxunto da Unión Europea, cos seus 27 estados, a recuperación tamén está contrastada, cun crecemento do 0,2% no terceiro trimestre fronte á contracción do 0,3% dos tres meses anteriores.

Todos os países, en definitiva, en maior ou menor medida, principian a recuperarse. Todos, insisto, menos España, que continúa en caída. O deterioro do consumo e da inversión entre os meses de xullo e setembro mantivo en negativo o PIB, un -0,3%, polo que a tasa interanual suma xa un menos catro por cento.

Os principais organismos económicos nacionais e internacionais coinciden en sinalar que España será, dentro das grandes economías, o país que máis tarde sairá da recesión e, de feito, instan ó Goberno español a realizar reformas estructurais. Insisten asimesmo en que é fundamental facer maiores esforzos encamiñados a reducir o déficit, que apuntan coma o principal e máis pesado atranco para tentar sequera atisbar á recuperación.

A Comisión Europea, que concede un ano máis de prórroga a España (ata o 2013) para colocar o déficit por baixo do 3%, indicaba no seu último informe que debía concentrarse o esforzo en acadar este obxectivo, o tempo que advertía que había que reducir a débeda pública, que, segundo as súa previsións, pasará de menos do 40% do PIB en 2008 ata preto do 75 por cento no 2011.

Na mesma liña a OCDE, no seu último informe, afirmou que España será a única gran economía que caerá no 2010 e será a que menos medrará no 2011 (-0,3% y +0,9%, respectivamente). O pronóstico é que o desemprego alcanzará no 2011 tasas superiores ó 20%. O paro é non só un gran atranco na nosa economía, cunha tasa superior ó dobre da media da Unión Europea, senón que se está a converter xa nun grave problema social. Un problema que seguirá agrandándose. Algúns membros do propio Goberno de Zapatero contan con elo e recoñecen que o vindeiro ano será nefasto no tocante á creación de emplego.

En definitiva, os datos e os expertos poñen de manifesto que a política económica que está a seguir o Goberno central é un fiasco. Os socialistas sen embargo non recapacitan nin recoñecen que algo estarán a facer mal se aquí, ó contrario do resto dos nosos veciños, non se logra enderezar a situación. Os españois o estamos a pasar mal pero Zapatero e o seu Goberno non rectifica e non acaba por poñerlle coto á sangría do desemprego. A media interanual do incremento do paro sitúase neste intre no 35,14 por cento e parece seguro que encetaremos o novo ano con catro millóns de parados.

Resulta urxente un drástico cambio de rumbo se non queremos instalarnos definitivamente no fondo do pozo. É fundamental reducir o déficit e a débeda pública e iniciar reformas estructurais que permitan a creación de postos de traballo e a mellora da competitividade da nosa economía.

Pero Zapatero, na vez de adoptar medidas correctoras, incluso toma decisións que van na dirección contraria. Retirou, por exemplo, as axudas para o fomento de emprego que percibía Galicia. Una afrenta máis contra os galegos porque noutras comunidades autónomas, cunha situación similar á nosa, si continúan a recibilas.

O Goberno de Madrid debería tomar nota do que está a facer o executivo que lidera Núñez Feijoo, que ten claro que practicar a austeridade e incentivar o emprego é a mellor política social que pode desenvolverse. E as medidas adoptadas neste senso, aínda que con moita moderación, están a dar os seus froitos. Galicia ten hoxe 208.923 parados, por baixo das cifras do bipartito. E agardamos que as accións postas en marcha permitan ir rebaixando esa cifra: máis cartos para a formación dos traballadores; dez millóns para modernizar e facer máis efectivo o servizo público de emprego; 178 millóns para o fomento do emprego, 811 millóns para mellorar o tecido productivo, 78 millóns para asegurar a liquidez das empresas…

Que máis ten que pasar para que Zapatero e os socialistas se decaten de que están a levar a España á ruina e que deben rectificar xa a súa política económica?

Presunción de inocencia, si, pero responsabilidade política, tamén

2009-11-16T04:28:00.000-08:00

Presunción de inocencia ou o que é o mesmo: todo o mundo é inocente ata que non se demostre o contrario. Este principio é un pilar fundametal do Estado de Dereito, é, claro está, hai que respetalo escrupulosamente. Debe deixarse, por tanto, actuar á xustiza e agardar o seu pronunciamento.

Pero posto o punto sobre esta i, hai que facer outros matices e sopesar exhaustivamente outros condicionantes que afectan precisamente as persoas sobre as que hai que poñer por diante a súa presunción de inocencia como é o feito de que, non hai que esquecelo, teñan responsabilidades políticas.

Nas últimas semanas a sociedade vive en vilo, con gran interese e ata con certo asombro, por non dicir perplexidade, as diversas investigacións xudiciais abertas por acusacións igualmente diversas, pero en todo caso moi graves, nas que están implicados responsables políticos tamén de variada acepción ideolóxica. A provincia de Lugo non é allea a esta situación e a sombra da sospeita planea sobre a Deputación e sobre dous destacados membros do equipo de goberno que preside José Ramón Gómez Besteiro.

A honorabilidade das persoas afectadas está en dúbida, pero as pesquisas xudiciais aclararán, agardamos que coa maior brevidade posible, se as sospeitas se confirman ou non. Será unha cuestión de tempo e, mentres o fallo non teña lugar, imponse a prudencia e, como dicía ó principio, debe prevalecer sobre todo a presunción de inocencia.

De calquera xeito, non se pode obviar, e non sería políticamente correcto facelo ademais, que este tipo de situacións afectan negativamente á imaxe de toda a clase política e, por extensión, á das institucións democráticamente constituidas.

Imponse por tanto e resulta ineludible por pura saúde democrática a depuración de responsabilidades políticas, antes incluso de que se a xustiza se pronuncie e esclareza cales son (si é que as hai) as penais.

No caso de Lugo, a credibilidade e a transparencia da xestión dunha institución tan importante como é a Deputación está en entredito ante a opinión pública. A cidadanía esixe información ó respecto e ten, ademais, dereito a que se lle den explicacións políticas sobre o que está a pasar e que medidas, cando menos cautelares, se van a tomar. Cada quen ten que asumir a súa responsabilidade política, e insisto no de política, porque de políticos, ó fin, estamos a falar.

Lugo, a nosa prioridade

2009-11-09T00:40:00.000-08:00

Traballar. Esa é principal encomenda que asumimos a pasada fin de semana todos o integrantes do novo comité executivo do Partido Popular de Lugo tras recibir o respaldo maioritario dos preto de 800 compromisarios que asistiron o noso décimoquinto congreso provincial. Un apoio que, dito sexa de paso, non podo deixar de agradecer de xeito efusivo.

Pero é precisamente con moito traballo como se acada un dos principais obxectivos que abertamente, sen disimulos e sin complexos (pese a quen lle pese) nos marcamos a medio plazo: gañar as vindeiras eleccións municipais de 2011.

E a mellor arma que temos para asegurarnos de que podemos superar con éxito ese reto é a certeza de que toda a militancia do Partido Popular, moi numerosa e activa, vaise implicar de cheo nese cometido. Doutro xeito, e tamén necesario recoñelo, sería imposible.

Díxeno no Congreso, e repito agora a idea ante toda opinión pública: a maior riqueza e o mellor aval do PP lucense son as súas bases. E neste contexto reitero tamén aquí o fundamento básico que rixe o ideario político da nova executiva que me honro presidir e que non é outro que a avogar, e sobre todo practicar, a proximidade á militancia e, por extensión, ó conxunto da sociedade.

Resulta difícil, por non dicir imposible, dar resposta ás demandas, inquedanzas ou anhelos dos cidadáns desta provincia ou dos de calquer outro espacio xeográfico se non se coñece de primeira man as súas condicións de vida e os seus problemas. E para ter coñecemento desa realidade social hai que estar a pe de rúa, cada día, todos os días do ano, escoitando, encaixando críticas e tomando nota exhaustiva das suxerencias.

Facilitando e incluso promovendo o debate, a confrontación de ideas, dentro e fora do partido (aínda que sempre empregando os foros e seguindo os cauces axeitados para elo) é como se vai enriquecendo un proxecto político.

Encauzar e impulsar este plantexamento, complicado pero tamén ilusionante, é a tarefa que nos toca asumir e desenvolver ó novo comité executivo provincial.

Entrega e gañas non faltan neste equipo no que se conxuga veteranía e xuventude (porque na xusta medida está o acerto), pero a revolución ideolóxica que queremos impulsar vai moito máis aló dos propósitos que se marque un mero órgano de dirección dun partido político. É moito máis ambiciosa no fondo e na forma porque, entre outras consideracións, abarca e afecta á sociedade no seu conxunto.

Para cumprir ese cometido precisamos, por tanto, a colaboración e a implicación non só (permítanme a expresión) de toda a familia popular, tamén do resto da cidadanía lucense, independentemente incluso da súa ideoloxía. Porque Lugo, así rezaba o lema do noso congreso, é a nosa prioridade; e Lugo somos todos e todos queremos un Lugo mellor, con máis oportunidades, con mellores servizos, con infraestructuras acordes ó tempo no que vivimos...

Estou convencido de que, coa aportación e implicación de todos, lograremos efectivamente que a prioridade sexa esta provincia.

Dous xeitos de facer política

2009-10-25T02:53:00.000-07:00

A Xunta aposta por Lugo. Clara e decididamente.

Os orzamentos para o vindeiro ano así o refrendan. Non se trata xa de dar números, aínda que resulta significativo que, en cómputo global, incluídas partidas xenéricas e singularizadas, o vindeiro ano o investimento rondará os 1.144 euros por habitante.

E digo que non se trata de particularizar sobre as cifras, ademais de porque son xa seguramente ben coñecidas, senón porque considero que por riba delas hai cuestións conceptuais que non só explican os números, tamén a diferencia de concepto que aplica o Partido Popular á hora de facer política e gobernar.

O Goberno de Alberto Núñez Feijoo aplicase a máxima de menos impostos, máis servizos públicos e máis emprego. Avoga pola austeridade e a reducción dos gastos superfluos e polo incremento do gasto productivo e social. O resultado é un incremento do investimento en infraestructuras e na prestación de servizos básicos, e eso pese a que a situación económica está como está.

Trátase, en definitiva, de adaptar o orzamento á realidade; de administrar sesudamente os cartos de todos en beneficio de todos; de non facer pagar ós que neste intre máis dificultades económicas teñen os erros dunha crise mal entendida e peor xestionada.

Os orzamentos de Feijoo son, de partida, contrarios, no fondo e na forma, ós plantexados por Zapatero, que poden resumirse en máis impostos, máis déficit e, desgraciadamente, máis paro.

Nunha situación de dificultade todos temos que apretarnos o cinto e os Gobernos, por moi lexitimados que estén polo respaldo electoral que recibiron, non poden nin deben condenar ós cidadáns a pagar as súas equivocacións, os seus disparates. Un exemplo significativo: cada familia desta provincia, por obra e gracia da suba de impostos argallada polos socialistas, terá que aportar ás arcas do Estado 60 euros máis ó mes. E seguiremos sumando.

En conclusión, considero que o orzamento en Lugo da Xunta é axeitado e que denota, ademais dun xeito ben distinto de gobernar, unha aposta e un compromiso inequívoco con esta provincia.

As actuacións previstas para o vindeiro ano e o propio plan Impulsa Lugo, que avanzou un paso máis coa aprobación por parte do Igape das modificacións normativas que permitirán facer efectivas as bases reguladoras dos incentivos económicos especiais para as empresas lucenses ou para aquelas outras que queiran investir ou instalarse nesta provincia, permítennos atisbar un futuro próximo algo máis tranquilo e sobre todo algo máis productivo para Lugo.

Nin austeros, nin solidarios

2009-10-19T01:23:00.001-07:00

Os orzamentos do Estado para o vindeiro ano non son nin austeros, nin solidarios, aínda que a ministra de Economía Elena Salgado tente convencernos do contrario.

A realidade é que o gasto público dispárase, cun incremento desmedido do gasto corrente e unha reducción do 9,4 por cento no gasto productivo. A débeda pública subirá por riba do 33 por cento, polo que no próximo exercicio suporá o 62,5 do noso Producto Interior Bruto. O dobre de hai dous anos, que se di pronto.

Na suba de impostos, que será permanente como non lle quedou máis remedio que recoñecer á propia ministra, tampouco hai nin pizca de solidariedade. Máis ben todo o contrario porque o gravamen non afectará precisamente ós que teñen as rendas máis altas. Os dous puntos de suba do IVE vai afectar a todo o mundo e os máis perxudicados, obviamente, serán os que menos teñen.

Os socialistas empregan como argumento para xustificar este incremento que España é un dos países europeos que ten unha das taxas máis baixas por este concepto. Pero o verdadeiramente interesante sería comparar a calidade de vida que teñen os países como Alemaña ou Francia ós que fan alusión, a súa media salarial ou cal é a pensión mínima que cobran alí os xubilados.

Os orzamentos do Estado para 2010 son, ademais, irreais porque supoñen un nivel de ingresos difícil de cumprir. Sen ir máis lonxe, o previsto incremento da recadación pola suba do IVE de máis do 26 por cento non pode máis que calificarse de ilusión. O máis probable é que, como consecuencia do seu aumento, se resinta o consumo e o castelo de naipes que son estas contas, consecuentemente, se desmorone.

No que atinxe ás previsións para Galicia a situación non é moito mellor. De entrada suporá un recorte de preto dun sete por cento con respecto a este ano, o primeiro descenso que se produce dende hai unha década.

Total, que a inversión per cápita prevista na nosa comunidade será de 717 euros, pero quedarase en 117 euros porque á suba de impostos suporá desembolsar ó redor de 600 euros a maiores por cabeza.

Por si todo esto fora pouco, non hai que esquecer que, segundo a tendencia á que nos teñen acostumados os socialistas, máis da metade deste orzamento quedará sen executar. De feito, o 60 por cento do consignado para este ano non se gastou, polo que dende 2005 o Goberno de Rodríguez Zapatero deixou de investir en Galicia 4.000 millóns de euros.

En definitiva, nin austeros, nin solidarios, e, por riba, irreais.

Estar sin saber estar

2009-10-11T02:14:00.000-07:00

En Lugo estamos no San Froilán. E aínda que a situación non está para moitas celebracións, esforzámonos por disfrutar desta cita anual e por evitar que a situación económica e a choiva desluzan os últimos destellos da festa.

Hai que recoñecer que, o que máis e o que menos e en maior ou menor medida, deixase levar pola algarabía xeral. Tamén os políticos rebaixamos, uns máis que outros, claro está, e en función da trascendencia do asunto a debatir, un pouco o tono. Cada cousa no seu tempo e sobre todo no seu contexto.

Non se trata tampouco de deixarse levar polo consello universal (e sempre acertado, dito sexa de paso) de que na terra dos lobos hai que ouvear coma todos pero si, cando menos, de telo presente.

Está tan fora de lugar, por exemplo, que un vaia de troula co ceño fruncido coma que atenda os cometidos laborais cotidians con excesivo ánimo festivo. Son desas cousiñas que caen de caixón. E coma case sempre hai tempo para todo, case sempre hai tamén un lugar para cada cousa. Suliño o do case porque ás veces nin o intre nin o foro resulta o axeitado para facer según que cousas.

Xa saben vostedes a diferencia de matiz notoria entre estar e saber estar ou ser autoritario ou transmitir autoridade, ás que poderiamos engadir unha lista longuísima de notorios matices. Sutís, burdos ou incluso excesivamente impertinentes se queren, pero diferencias ó fin.

É algo parecido ó respeto institucional ó que, antes ou despois, con maior ou menor profusión, sempre botamos man os políticos. Ás veces é unha mera excusa, unha crítica fácil; outras, simplemente a colocación dos puntos onde corresponde porque o cortés non ten nunca razóns para estar de uñas co valente.

Hai criticas ou alusións ou matices ou valoracións ou como queiran vostedes calificalas que a un lle gustan máis ou menos. Como todo e a todos. Pero hai que asumir, e neste caso refírome específicamente ós políticos, que ó igual que temos dereito á censurar o que non nos parece axeitado, tamén temos a obrigar de aceptar os reproches que nos fagan. E temos, ademais, foros dabondo para facelo. O que ó meu entender non é de recibo, nin sequera respetuoso, é empregar atalaias inaxeitadas para facer uso do dereito á réplica e, dende logo, un acto institucional, que non político, non parece o lugar máis idóneo para facelo.

Estoume a referir, como xa intuirían moitos, ó acto oficial de colocación da primeira pedra dunha nova ponte sobre o Miño protagonizada polo ilustre ministro lucense de Fomento. Levabamos máis dun lustro agardando polo singular trance e, pese o notorio e abultado retraso e algúns cabos soltos que aínda quedan por aclarar, era un motivo de celebración. Sinto que, facendo alusión á diferencia de matiz do estar e saber estar, D. José Blanco non o entendera así e non tivera o ánimo en consonancia co que tocaba.

A discusión, interpretación e valoración política dos orzamentos do Estado para o vindeiro ano é, ademais de necesaria, obrigada, e eu, pola miñas responsabilidades políticas, estou ademáis lexitimado para facelo, pero non é axeitado confundir as churras coas merinas cando se trata de falar dunha ponte, por exemplo, que, dito sexa de paso, non figurou cómo, cándo e na cuantía que debía, pese as repetidas promesas, nos sucesivos orzamentos do Goberno socialista. E cando o fixo ou contaba con partidas irrisorias ou éstas simplemente non chegaron a investirse.

José Blanco debeu, ademais de tentar controlar a súa soberbia, aproveitar a ocasión para explicar as razóns polas que esta obra acumula retraso e non para laiarse dunha valoración sobre as contas do Estado que, pola súa actitude, non debeu dixerir demasiado ben. Aproveito a ocasión, porque penso que ésta si é unha atalaia axeitada, de retomar unha reflexión que xa expresei hai unhas semanas neste mesmo foro: de pouco serve poñer cifras con máis ou menos ceros se á hora da verdade eses cartos non se invisten. Esta, se me permiten a expresión, é unha verdade universal que non admite nin sequera matices.

Impulso a Lugo

2009-09-29T01:08:00.001-07:00

Sensible e axil. Así foi a resposta de Alberto Núñez Feijoo á peculiar situación da provincia de Lugo nestes intres de crise e á chamada de atención e, por que non dicilo, de auxilio formulada polo propio sector empresarial e sindical. Así debe ser a reacción de calquer goberno nun contexto adverso ó desenvolvemento da actividade económica, piar básico e imprescindible para a prestación de calquer outro servizo público á cidadanía.

Que o Consello da Xunta viñera a Lugo a reunirse é un feito histórico pola ausencia de precedentes; que o fixera non coma un acto simbólico de descentralización senón de compromiso firme e inequívoco co futuro da provincia, é insólito.

O Goberno de Feijoo veu a Lugo a tomar decisións importantes, determinantes, para o porvir da nosa provincia.

Veu a falar de discriminación positiva, de reequilibro territorial pero comprometendo a súa realización cunha folla de ruta establecida e cuns obxectivos ben concretos: incentivar os investimentos productivos e fomentar a actividade empresariais que permita crear emprego e riqueza e que todo elo contribúa, en definitiva, ó seu artellamento territorial. Todo eso é o Plan Impulsa Lugo.

Un envite sin precedentes e que estou convencido de que marcará un antes e un despois para a nosa provincia. E non exclusivamente pola súa trascendencia económica, senón porque dá claras mostras de que Feijoo resposta de xeito inmediato ás demandas que se lle formulan dende a sociedade.

Un único apunte para fundamentar esta afirmación: poucos días despois da celebración das eleccións autonómicas reuninme cunha delegación do Plan Lugo na que me trasladaron as súas inquedanzas polas dificultades que atravesaba o texido empresarial e os traballadores e, por conseguiente, a provincia; Núñez Feijoo, só dous mes despois da súa toma de posesión como Presidente da Xunta, recibiu en Santiago a representantes deste colectivo para coñecer de primeira man as súas reivindicacións. Tres meses despois hai sobre a mesa un plan de actuación concreto para darlle resposta a esas demandas.

Pero aínda hai máis, máis previsión, máis organización, máis visión a curto plazo para afianzar máis o futuro. Mentres se contrata e redacta o plan estratéxico que fixará as liñas de actuación e que coordinará, controlará e valorará dende Lugo o Igape, están xa vixentes unha serie de medidas transitorias e diferenciadoras para impulsar o investimento empresarial, especialmente o emprendedor, con salientables ventaxas para as empresas lucenses.

Esto si que é discriminación positiva, nin promesas, nin proxectos, nin intencións, feitos. Porque en Lugo estamos case acostumados a que os anuncios de significados responsables políticos, e a lista de exemplos é moi longa, queden en nada. Pero o Goberno da Xunta deu mostras de que ten un xeito moi distinto de facer as cousas, de gobernar.

Hai outro aspecto importantísimo e tamén innovador no programa Impulsa: a súa vocación aglutinadora. O desexo de que todos, cunha única voz, nunha única dirección, traballemos xuntos en prol do crecemento da nosa provincia. Empresarios, sindicatos, asociacións e administracións, sexa cal sexa o súa cor política, afanados, cóbalo con cóbalo, nese obxectivo.

É un propósito ambicioso, de altas miras, pero no que valerá a pena empeñar o esforzo. Impulsa Lugo e o estímulo que precisaba a nosa provincia para situarse onde lle corresponde estar.

As contas do leiteiro

2009-09-23T03:07:00.001-07:00

Hai algunhas semanas, a raíz dun informe do Consello de Contas sobre o grao de execución orzamentaria no Concello de Lugo, tildaba ó Goberno que dirixe José Clemente López Orozco de ineficaz.

Baseaba a miña crítica no feito de que durante o exercicio auditado, o correspondente ó 2006, tivérase executado pouco máis do 24 por cento do investimento real previsto. Preguntábame daquela de que serve incluir proxectos e consignar o gasto previsto no orzamento municipal se despois, sistemáticamente e nunha porcentaxe tan abultada, non se cumpre.

Poñer números nun documento, o máis importante ó fin dos que se redactan en calquer administración, por poñer, non ten ningún sentido. De pouco serve, por non dicir de nada, prometer que se vai facer esto ou aquilo porque, antes ou despois, o eco devolverá o engano.

De nada serve tampouco tentar esquivar os efectos negativos da crise económica que estamos a vivir inflando as previsións de ingresos. Tamén eso fixo Orozco nos orzamentos deste ano. As súas contas, de feito, rebosaban optimismo, quizais porque a el si o convenceron os seus compañeiros de partido no Goberno central cando dixeron atisbar 'brotes verdes' espallados por aí.

Nós xa llo advertimos daquela. O forno non estaba, e segue sen estar, para moitos bolos, e non resultaba prudente prever para o presente exercicio un crecemento dos ingresos por riba do 25 por cento, a previsión máis alta de todos os concellos de Galicia. Hai que telo en conta, porque el non reparou nelo, pese a que no 2008 as súas previsións iniciais rebaixáronse en preto dun oito por cento.

Orozco, sen embargo, seguindo a súa liña, tirou para diante. Nas súas previsións fixo oídos xordos tanto á reducción de ingresos do Concello por impostos directos como á rebaixa de fondos que ía transferirlle a Administración do Estado. Dende o Goberno de Zapatero ben claro lle dixeron a el e ó resto dos alcaldes que non tiñan en mente unha compensación orzamentaria por esa mengua no traspaso de fondos dende a Administración central ás locais.

Pero ó final a realidade impúxose, e no primeiro semestre de 2009, segundo a propia Axencia Tributaria, a caída media da recadación local sobrepasou o 30 por cento.

Total, que o Alcalde de Lugo vai ó seu aire, facendo súas as contas da leiteira, alleo a case todo o que preocupa nestes tempos ó común dos mortais que non é outra cousa que tentar chegar a fin de mes coas fabiñas contadas que teñen non peto. Fai orzamentos irreais, baseados en previsións irreais e, polo tanto, cando o vindeiro ano vaiamos comprobar os niveis de execución comprobaremos, unha vez máis, que (case) nada do dito se fixo.

Todo o garabateado nas contas para 2009 no Concello de Lugo é, como xa vaticinábamos, ficción. Non hai fondos nas arcas municipais e tampouco se agardan. Poñer o carro por diante dos bois nunca deu resultado e o tempo confirmarao.

As contas socialistas

2009-09-08T00:54:00.001-07:00

Zapatero fixo súa a máxima de que é de sabios rectificar, conscente, ou quizais canso xa, de que a súas medidas estrela acaben por estampárselle no fuciño por ese efecto boomerang que provocan os parches ou as improvisacións que están a caracterizar a súa acción de goberno.

Os pauciños de cego que está a dar para tentar reencauzar a, segundo dicía el, inexistente crise económica acaban inexorablemente en desastre. Rectificar é de sabios, si; pero verse obrigado a facelo, non por convencemento senón por obrigación, réstalle virtude e sobre todo credibilidade ó Presidente e, por extensión, ó seu gabinete.

A chapuza, porque non admite outro calificativo, do bautizado pola sabiduría popular como 'cheque parado' non ten precedentes. Como si o diálogo social non estivera xa bastante crispado, como si o drama humano, social e político que supón que haxa neste intre máis de catro millóns de desempregados no país (veremos a que taxa chegamos cando rematen as contratacións temporais do estío ou as auspiciadas polo tan nomeado Plan E) non fora suficiente, Rodríguez Zapatero puxo a funcionar a pleno rendimento a súa maquinaria progandística anunciando con música celestial un plan de subsidios para ese gran exército de parados.

Esqueceu dar igual tratamento á letra pequena, deuse uns días de tregua para disfrutar da gloria que ben sabía que ía ser penitencia, porque a reacción lóxicamente non se fixo agardar e non precisamente por eses detalliños de que nin impresos había para cumplimentar a petición.

Os socialistas parecen ter algúns problemas en facer cuadrar as contas. As improvisacións teñen estes riscos. Non calibran o montante económico que supoñen para as xa algo exiguas arcas do Estado as súas ideas de brilo fugaz. Aínda permanece a estela daqueles 400 euros de 'regalo' que provocou un bo furado cando se anuncia a bombo e platillo unha medida de 420 euros que en apariencia era universal pero que levaba aparellada tantas restriccións que ó redor da metade dos parados deste país non terán acceso a ela.

Rodríguez Zapatero non calibrou a que se lle viña encima porque a situación é drámatica, e dende hai xa varios meses, para moitos dos que tiveron a desgracia de perder o seu traballo. É lóxico o seu descontento e o seu pesimismo porque España, o seu Goberno, é incapaz de reactivar a súa economía, de cambiar a tendencia de ser o país de toda a Unión Europea que máis emprego destrúe. No que atinxe á perda de emprego desgraciadamente o Presidente Zapatero si logrou poñernos á cabeza e manternos no posto, ainda que hai que lembrar que antes da chegada dos socialistas ó Goberno España era o que máis emprego xeraba na Europa comunitaria.

A realidade máis cruda e que aquí seguimos caendo mentres algúns países do noso entorno ralentizan o descenso ou principian a atisbar unha recuperación, moi leve pero súbida ó fin.

E como se o patio estivera pouco revolto, José Blanco acude ó rescate do seu xefe para desviar o foco da atención pública, do cabreo xeral, cun anuncio que pon aínda máis patas arriba o cotarro. Será inevitable unha suba de impostos polos efectos da crise (antes negada), do incremento do paro (do novo subsidio), da caída da recaudación fiscal… pero, eso si, só lle afectará ás clases altas. Pobre eufemismo.

Foi peor o remedio que a enfermidade. Tamén Blanco tivo que rectificar. Era unha reflexión en alto, que ninguén se alarme. Pero a alarma xa se activou e difícil será desactivala porque o Ministro de Fomento algunha verdade dixo: o gasto público dispárase e os ingresos menguan moito. Zapatero non desmintió esa cavilación en voz alta do seu ministro de Fomento, pero matizou que a suba será limitada e temoral. Quédanos, unha vez máis, por coñecer a letriña pequena e penso que non será nada tranquilizadora.

As contas do Estado, como as da meirande parte dos cidadáns deste país, non cuadran. E amañados imos (ós precedentes me remito) se os socialistas meten máis a man na cesta que, segundo eles mesmos recoñecen, xa teñen valeira.

A marca socialista

2009-09-01T01:37:00.001-07:00

Hai uns días facía mención ó uso partidista das institucións como unha marca propia dos socialistas, pero non é a única. Hai outros rasgos que os caracterizan: o despilfarro, a destrucción de emprego (España lidera o ranking da Unión Europea neste eido), a ineficacia na xestión… Alí onde chegan, sexa ó goberno municipal, ó provincial, ó autonómico (co respaldo nacionalista) ou mesmo ó nacional, os números principian a bailar atolondradamente e case na mesma proporción na que se reduce a acción, o traballo, o avance.

A ineficacia é sempre un defecto, pero resulta aínda máis imperdoable cando o tempo que toca vivir e de vacas fracas e os brotes verdes non medran nin coa auga de maio que inusitadamente cae no estío.

É un feito, por exemplo, que o goberno que lidera José López Orozco é ineficaz. Acredítano os datos de execución orzamentaria e afirmao o Consello de Contas tras auditar as contas municipais do 2006.

Comparativamente co resto das principais cidades galegas, Lugo non é que quede en mal lugar, é que lidera o ranking das peores. O 76,1 por cento do investimento real previsto, o máis importante ó fin porque nel inclúense as obras en infraestructuras e dotación de servicios, quedou sen executar. De que sirve entón incluir proxectos, coa conseguinte partida, nos orzamentos municipais se despois non se cumplen nin as previsións que se autofixa o propio goberno?

A pregunta é retórica, porque de nada serve (agás para contentar ficticia e momentáneamente á cidadanía afectada de cara quizais a unha cita electoral) poñer uns números nun papel que despois non se ten a mínima intención de cumprir. É certo que ás veces xurden imprevistos, inconvintes que retrasan e dificultan, por tanto, o cumprimento das previsións, pero se éstas se reducen a unha execución de menos do 24 por cento, unha de dúas: ou os imponderables confabuláronse en masa contra Lugo ou o Goberno de Orozco é un desastre.

Pero o preocupante, por non empregar un calificativo algo máis gráfico e polo tanto alarmante (aínda que penso que describiría con máis rigor a realidade) é que este incumplimento de compromisos, que converte os números en ficticios, é, por así delicilo, un hábito socialista, unha marca da casa.

Lémbrense, por exemplo, da porcentaxe de execución orzamentaria na provincia de Lugo do Ministerio de Fomento cando o capitaneaba a hoxe eurodiputada Magdalena Álvarez no 2006, 2007 ou 2008… Teñen en mente o retraso das autovías, do AVE, incluso desa nova ponte sobre o Miño, que o hoxe ministro José Blanco principiou a "contruir" alá polo 2004, pero no que o pasado ano, por exemplo, investiuse só o un por cento dos 4,5 millóns consignados?

A Deputación de Lugo, seguidora fiel tamén a este plantexamento socialistas de presupuestar pero non executar, tiña a finais do pasado ano pendente de gastar algo máis do 51 por cento do seu investimento real, que supoñía uns nada desdeñables 39 millóns de euros. Xa saben que o ritmo de traballo do equipo que lidera Gómez Besteiro non é precisamente supersónico. E eso que nas últimas datas, fundamentalmente dende o pasado 1 de marzo, é moi proclive a reclamar, ó igual que o Sr. Orozco, ó Goberno autonómico a posta en marcha de plans que contribúan a incentivar a contratación de obra pública por aquilo de que axude a dinamizar o mercado laboral, que boa falta fai cos máis de catro millóns de parados que hai en España. Non apostan, sen embargo, por predicar co exemplo, empezando por cumprir os seus propios compromisos de dotación de infraestructuras e servicios.

A Xunta bipartita non foi tampouco exemplo de execución, quizais porque ambos socios estaban máis preocupados por alongar a súa sombra sobre o outro que por gobernar.

En fin, non gastar as partidas incluidas nos orzamentos é unha práctica común dos socialistas, que non son pródigos en aforro, por certo. Deron claras e sobradas mostras de que a austeridade, o de apretarse o cinto, non vai con eles cando teñen a responsabilidade de administrar os cartos públicos.

Non hai reparo en despilfarrar, para eso teñen tempo, pero teñen serias dificultades para levar a cabo o plan de traballo anual que eles mesmos establecen. Non aplican sen embargo a mesma pereza á hora de cobrar ou subir os impostos. É unha lástima que as varas de medir, segundo para qué e para quén, sexan distintas.

Xuicios paralelos

2009-08-18T02:13:00.001-07:00

Presunción de inocencia. Aí está a clave. Nun estado de dereito, o acusado ou, mellor dito, o presunto acusado, non ten que demostrar que é inocente, senón que son as autoridades xudiciais competentes e pertinentes as que deben despregar as probas que teñan na súa contra e, polo tanto, probar as imputacións que se lle atribúen.

Por eso digo que o principio da presunción de inocencia é básica e unha garantía incluida non só xa na nosa xurisprudencia senón na mesma Declaración Universal dos Dereitos Humáns. En definitiva, toda persoa é inocente ata que se demostre o contrario, ata que non se probe a súa culpabilidade.

Fundamentado no exposto, entenderán que as imaxes que recentemente inundaron as portadas dos xornais, dos informativos da televisión e da radio deste país non resultaron do meu agrado. Os tribunais son os únicos facultados para dar un veredicto pero a proliferación de pomposas actuacións policiais amparadas na apertura de dilixencias xudiciais convértense, en si mesmas, en xuizos paralelos ante a opinión pública nos que a culpabilidade dase por feita.

En Lugo non somos alleos a actuacións deste tipo. Na retina de todos están aínda as (se me permiten a expresión) peliculeiras actuacións da denominada 'operación muralla', que, dito sea de paso, quedaron, tras meses de voltas e reviravoltas, en nada.

A prudencia, que, según din, é a nai de todas as ciencias, brila pola súa ausencia en moitos casos, demasiados. E na vida, aínda que existen as casualidades, non proliferan co exceso co que pretenden convencernos para xustificar a cando menos sospeitosa connivencia ou coincidencia de pareceres entre os desexos expresados polo partido político no Goberno do Estado e as actuacións emprendidas polos estamentos xudiciais.

O acoso, case cacería, ó que está a ser sometido o Partido Popular nos últimos meses como consecuencia dun uso partidista por parte do Goberno das institucións públicas é inadmisible nun estado de dereito coma o noso. Penso incluso que é antidemocrático, e dende o punto de vista ético, totalmente reprochable.

Empregar sen pudor nin recato as institucións con fins partidistas é inadmisible e a persecución da que está a ser obxecto o Partido Popular leva impresa, sen ningún tipo de disimulo, a marca socialista.

As chamativas exhibicións públicas das actuacións policiais, amparadas na apertura de procesos xudiciais, son, dende calquer punto de vista que se miren e sexan quen sexan os implicados, excesivas. O escarnio diario ó que está a ser sometido o principal partido da oposición está a enrarecer o ambiente ata uns límites insospeitados e inaguantables. O clima político neste país está a ser irrespirable.

Creo firmemente que un dos pilares da nosa democracia debe ser a independencia do poder xudicial; non comparto, por tanto, a opinión expresada hai algún tempo por Alfonso Guerra de que "Montesquieu ha muerto".

A xustiza debe actuar con total independencia onde, cando e contra quen considere que hai razóns para facelo. E, por descontado, o Goberno non debe inmiscuirse ou tratar de empregar as institucións públicas non seu beneficio.

Fago, por todo elo, un chamamento á reflexión e recupero a idea de partida deste artigo porque, insisto, ónde queda a presunción de inocencia e, o que é máis importante aínda, cómo se borra da memoria colectiva a imaxe degradada dos implicados se resulta que ó final todo queda en nada?

Cen días

2009-08-05T03:38:00.001-07:00

Mudaron moitas cousas en Galicia en tan só cen días.

O executivo que lidera Alberto Núñez Feijoo afrontou os malos tempos económicos que nos toca vivir con entrega, compromiso, responsabilidade e unidade (porque agora temos un único goberno e un único Presidente). Cumpriu xa algunhas das promesas electorais e deu pasos firmes para acadar outras. É necesario máis, sen ningunha dúbida, pero é que leva pouco máis de cen días!

Feijoo é o seu equipo demostrou, con feitos, que apretarse o cinto na administración, como desgraciadamente están obrigados a facer a meirande parte dos galegos, é posible; e que a verdade, sempre pero máis aínda cando veñen mal dadas, é o mellor argumento.

Desexar, aínda que sexa con todas as nosas forzas, a aparición de brotes verdes non é suficiente, hai que traballar por eles. Arar a terra, abonala; escoller a semilla, plantala e regar moito, máxime se os rigores do estío apretan. E pese a todos estes mimos, a mazá caerá cando esté madura, nin antes nin depois.

Así que, cando as prioridades son moitas e os cartos son fabiñas contadas, aparecen furados cos que non se contaba ou caixóns nos que tiña que haber algo pero sorprendentemente non hai nada, que os criterios de reparto sexan os de país e non os das respectivas parcelas de partido e xa, de por si, unha garantía e un triunfo.

Feijoo trocou a política das promesas pola dos feitos, dos feitos útiles, ademais.

Devolveu a nosa sociedade a liberdade lingüística que non debemos perder nunca; iniciou a senda da rebaixa de impostos, porque ésta é posible aínda en tempos de crise; comprometeuse cos sectores en crise coa adopción de medidas inmediatas e poñendo cartos sobre a mesa; estableceu un plan de choque para incidir nos eslavóns da cadea máis fráxiles e, neste intre por tanto, máis desprotexidos; puxo de manifesto ante o Goberno do Estado que Galicia existe, que está disposta a facerse oir e, o máis importante, que non vai a doblegarse...

E, sobre todo e por encima de todo, demostrou que un xeito distinto de gobernar, a carón da cidadanía á que representa, é posible. Abriu, en definitiva, unha porta á esperanza, a ilusión da que andabamos tan escasos.

Creo que temos un bo Goberno, que apunta alto e ben. Deixémolo traballar que, volto a insistir, aínda leva pouco máis de cen días.

Eu tamén fun coas vacas

2009-07-29T04:53:00.001-07:00

Tomeime a licencia de nomear este artigo como o entrañable libro do meu benquerido amigo Alfonso Eiré. Estou seguro de que non o tomará a mal porque creo que ambos compartimos a mesma fascinación, non exenta de nostalxia, por este rumiante curioso e sociable, tan íntimamente anudado a nosa identidade de país rural.

Galicia, nin a súa economía nin o carácter das súas xentes nin a súa cultura, pode entenderse nin explicarse sen as Marelas, as Pintas, as Gallardas, as Roxas, as Palomas…, porque xa saben que ás vacas galegas só lles falta falar.

Contribuiron de xeito determinante, por exemplo, a mudar a fisonomía do noso país. Galicia foi monte, pastizal ou establo, en función da tipo de explotación gandeira imperante. Incluso favoreceron os cambios na propia distribución da terra cada vez máis alonxada do minifudismo inicial. E tampouco pode entenderse a dispersión e a dimensión dos nosos núcleos rurais, e incluso a mesma fixación da población, se non fora por elas. A terra e a vaca, en Galicia van unidas. E sen vacas, qué será das nosas aldeas, da nosa forma de vida?

Castelao referíase a elas, xunto coas árbores e os peixes, coma un dos símbolos da nosa terra. Ata tal punto, que aseguraba que o día que en Galicia emitiramos papel moeda, non estamparíamos nel nin a políticos nin a sabios nin a artistas, senón a figura dunha vaca. Non é casualidade tampouco, por facer referencia a algo máis próximo ós nosos días, que no Sitio distinto de Antón Reixa o gran premio fora unha vaca.

Os tempos cambian e trastócano todo. As vacas tamén. Pasaron de ser un animal doméstico, con personalidade propia e intransferible; un membro máis da familia, con historia e saga, merecedor de ser chamado polo seu nome; dóciles e obedientes tractores con corazón; que aportaban calor e abono, e ata ingresos extras á unidade familiar coas súas crías (a quen non se lle fixo día escoidando os contos dos vellos mentras se velaba á parturenta?), de ser precursora dunha industria trasformadora primitiva de manteiga, leite mazado, queixo… e do propio leite, a ser un animal case uniformado, carente de cornos e rabo, e xordo ós requerimentos por bautizala cun nome cifrado.

Non é nostalxia do pasado. Nin alegoría doutros tempos. A evolución é inevitable e necesaria. A competencia e a rendabilidade marcan agora non só as relacións productivas e comerciais, tamén o modo de enteder a vida, a vida do noso medio rural. As explotacións agrarias e gandeiras de Galicia mudaron pero gracias a esa mudanza seguen vivas as nosas aldeas.

Son malos tempos para as vacas e para os nosos gandeiros. A razón desta situación límite non é unha nin dúas, senón un compendio de circunstancias que non confluiron por arte de maxia un día concreto. Fóronse fraguando ó longo do tempo.

Os nosos gandeiros, a nosa vida no campo, require da solidariedade de todos, do respaldo de todos, da implicación de todos. E non axuda nada a acadar unha solución a hipocresía na que se intalaron os que nestes últimos anos tiñan capacidade e sobre todo a responsabilidade de adoptar medidas para contribuir a paliar a crise na que está sumido o sector. Esixir que da noite para a mañá todo mude, aínda que se faga encaramandose á cabina dun tractor, non vai borrar o feito de que estiveron varios anos mirando para outro lado, negándose a ver o que se aveciñaba.

Cometéronse moitos erros e non se previron nin se atallaron as consecuencias deses erros de negociación e dunha inaxeitada política agraria desenvolvida tanto polo Goberno do Estado como da propia Xunta. Agora esíxese unha maior implicación do executivo galego neste asunto, pero ónde estaban antes os que de súpeto tanto piden? Que motivou que dun día para outro lles brotara un caudal de ideas que non hai moito non foron quen de poñer en práctica?

O Goberno de Núñez Feijoo, e en especial a área do conselleiro Samuel Juárez, está encarando o problema. Adoptou xa un bo feixe de medidas e está a traballar noutras (e eso que só levan dous meses). Pero que niguén pida (esixa) milagres e menos os que, cando podían, estiveron parados. Non é este un problema exclusivo do sector gandeiro; é unha cuestión de país, que pola súa relevancia e magnitude require e necesita do consenso e do apoio de todos.

O día de todos

2009-07-24T08:40:00.001-07:00

Un ano máis, e prácticamente xa van 90, celebramos o DIA, con maiúsculas, de Galicia. O día de todos os que somos e nos sentimos galegos, estemos onde estemos, e que, por descontado, nin só somos nin só nos sentimos galegos este día.

A compoñente festiva desta xornada dase por descontada, porque é de lóxica congratularnos e ostentar con orgullo a nosa condición de galegos, xentes nin mellores nin peores, simplemente distintas. Perpetuamos tamén así a concepción inicial de celebración coa que foi concebida.

Non cabe dúbida de que a festa está impregnada tamén dunha gran dose de solemnidade, ineludible e irrenunciable ó fin de contas. Non é preciso, penso, suliñar que o Día de Galicia pasou por non poucas vicisitudes ó longo destes anos e que chegar ata aquí, asentada e afianza a nosa autonomía, non foi doado. Un motivo máis, se fora preciso buscalos (que non o é) para a celebración.

A defensa da ideoloxía galeguista; da nosa tradición, da nosa cultura, diferenciada e intransferible, na que inexcusablemente vai incluida tamén a nosa fala, mantivéronse constantes, foran cales foran as circunstancias políticas e sociais do momento, na conmemoración de todos os Días de Galicia desenvolvimos equí ou en ultramar.

O consenso nunha xornada como a que estamos a piques de celebrar, que principiamos xa de feito hoxe a ensalzar, debía de imperar non só nas nosas declaracións, tamén na nosa actitude. Que os catro ex Presidentes da Xunta vaian a recibir a Medalla de Galicia en recoñecemento da súa achega á construción e consolidación da Galicia autonómica, plural e moderna é unha mostra de que é posible.

Mañá é un día de festa grande en Galicia e ningunha disputa debería de empañar a unidade de todos no ensalzamento da nosa identidade como pobo, que foi, ó fin, a súa razón de ser orixinal.

Dous anos de anuncios

2009-07-20T12:38:00.000-07:00

Cumpríronse vintecatro meses dende a toma de posesión do Goberno bipartito na Deputación de Lugo pero as cousas non cambiaron moito con respecto ó primeiro ano, superada xa sobradamente a posta ó día e a familiarización coa asunción das novas responsabilidades.

O balanzo non resulta nada alentador. Tanto é así que os dous (cando menos e por tirar polo baixo) copresidentes do ente provincial, na vez de facer un percorrido polos teóricos logros acadados neste tempo, optaron na súa autoevaluación por escenificar cunha aperta unha sintonía que brila pola súa ausencia e polo que mellor saben facer (sobre todo o Sr. Gómez Besteiro): proclamar un manual de intencións que serán novamente anunciadas pasado o verán. Coincidirán conmigo en que o Presidente da Deputación estase a converter nunha versión moderna, máis televisiva quizais e, se me permiten, dicharachera, do home anuncio.

Falaron, en fin, dunha retahíla de proxectos dos que só se adiantaron exiguos esbozos, seguramente porque aínda teñen moito que concretar neles, que pretenden desenvolver durante os vindeiros dous anos. Moito terán que traballar para compensar a galbana amosada ata o de agora, aínda que o tempo perdido, perdido está e non hai que esquecer que estamos a metade de lexislatura. Pero bueno, tamén o tempo dirá.

En calquera caso e para resumir, de pouco pode presumir o cogoberno da Deputación, nin sequera de saldar esas débedas históricas das que tanto falan: o pago do canon enerxético é un imperativo legal ó que aínda lle queda moito camiño por andar, e á posta en marcha dos parques de bombeiros comarcais corren a mesma sorte, as previsións non se cumplen e os avances son máis ben escasos.

O equipo de goberno provincial do que si deu sobradas mostras (sobre todo o Presidente) é de non acabar de entender as responsabilidades que inherentemente leva aparellado a asunción do cargo.

A Deputación provincial non só ten que xestionar solidaria e equitativamente os fondos propios e ós que lle son confiados por outras administracións, algo que claramente incumpliu: favoreceuse ós concellos da súa mesma cor política non só xa á hora da concesión de obras, por exemplo, senón en cuestións tan básicas como o respeto institucional debido ós concellos e, por ampliación, ós seus representantes; tamén ten que, ademais de promover actuacións que favorezan o desenvolvemento económico, social e cultural e respaldar ós sectores productivos estratéxicos (que tampouco fixo), custodiar e preservar o patrimonio da institución. Creo que non é preciso xa insistir no tema dos catamaráns, da Residencia Miño ou dos clubs náuticos, con especial énfase no acontecido no de Augasmestas, que resulta especialmente significativo, porque calquera pode comprobar in situ o estado no que se atopan.

Saliento, outra vez, o feito de que estamos no ecuador da lexislatura e que nestes dous anos no se atisbou ningún xesto de solidariedade por parte dos máximos responsables da Administración provincial cos lucenses que se adican ó peixe, á carne ou ó leite, que non están a pasar polo seu mellor momento e que incluso, como é ocaso do sector leiteiro, estiveron unha semana na rúa. Nin solidariedade, nin axudas. Nada de nada, ningunha sensibilidade cos principais sectores productivos da nosa provincia.

A pretensión de Gómez Besteiro de desembarazarse da súa responsabilidade é claramente intolerable e faise obligatoriamente necesario un cambio de rumbo e sobre todo de actitude no Goberno da Deputación. En definitiva, menos anuncios e máis xestión.

Galego, a nosa lingua

2009-07-10T04:04:00.000-07:00

A defensa do propio non conleva necesariamente, e non debe facelo, de feito, excluir o dos demais. Non se trata de caer, se me premiten a expresión, nunha visión minifundista que nos impida ver o bosque.

Dito esto, quixera facer, a raiz do rebumbio que hai ó redor do galego, unha somera reseña histórica por aquilo de que é importante saber de onde vimos para comprender onde estamos.

Os principios do galeguismo do Partido Popular, cos que eu me sinto completamente identificado, baseados na defensa da idiosincrasia societaria galega e influenciados pola ineludible tradición cultural, lingüística e do entorno, ten coma único fin a execución dun proceso encamiñado a facer do pobo galego o principal protagonista da historia de Galicia. Unha concepción que se concreta nun proxecto político que pretende acadar as cotas de autogoberno máis altas posibles.

Se os principios do noso galeguismo susténtanse sobre o pacifismo, a tolerancia, o liberalismo e a democracia, é lóxico que a nosa acción política sexa integradora, plural, diversificadora e solidaria. O centrismo do Partido Popular lévanos a entender o diálogo e a negociación como a única vía de entendemento posible.

O Partido Popular foi sempre contrario ás rupturas e defensor a ultranza da integración, que non só respeta a diferencia senón que a destaca. Lonxe por tanto do quebrantamento da unidade, a nosa posición encamíñase á defensa do propio pero evitando menospreciar outras opcións.

Ser galego non é incompatible con ser español ou europeo. Un plantexamento absurdo, dito sexa de paso, nun mundo cada vez máis globalizado. A defensa da identidade de Galicia debe principiar por dar a coñecer e poñer en valor os elementos diferenciadores e definitorios que nos fan únicos: a nosa lingua, a nosa cultura, o noso patrimonio, a nosa paisaxe… Pero defendelos (insistiuse moito nelo durante a pasada lexislatura do bigoberno PSOE-BNG) non significa impoñelos. Falar galego, insisto, non é incompatible con falar castelán, inglés ou calquer outro idioma.

Por todo o exposto, non é esaxerado concluir que o compromiso galeguista do que sempre fixo honra e gala o Partido Popular de Galicia é irrenunciable. Para min é, de feito, un elemento vital, un principio non só a manter, senón a potenciar.

Engado outra reseña histórica, que parecen que algúns están empeñados en obviar. As principais medidas normativas adoptadas na defensa e regulación do uso do galego (a Lei de normalización e o Plan xeral de normalización) foron auspiciadas por un goberno do Partido Popular presidido por Manuel Fraga e contaron, ademais, co consenso social e coa unanimidade parlamentaria.

O galeguismo e a defensa e promoción do uso do noso idioma son, como non podería ser de outro xeito, piares sobre os que se sustenta o ideario do Partido Popular de Galicia, e que ninguén albergue, insisto, ningunha dúbida sobre elo.

A reiterada e intencionada intoxicación que nas últimas semanas se está a facer sobre o tema son desproporcionadas e están fora de lugar. Rexeito frontalmente esa dicotomía avivada dende algúns ámbitos e sobre todo dende algúns sectores políticos que parecen obrigar a elexir entre o galego ou o castelán, redundando na idea de que a defensa de unha conleva inexcusablemente o rexeitamento da outra.

É éste un plantexamento con trampa. Totalmente alleo, ademais, ó sentimento maioritario da sociedade galega porque o bilingüismo cordial non é unha denominación de novo cruño senón só unha adxetivación da realidade.

Neste contexto penso que hai que redobrar os esforzos para transmitir axeitadamente á sociedade galega o que significa a armonía lingüística que, como xa dixemos, forma parte indisoluble da nosa identidade como galeguistas, e deixar así valeira de contido esa estratexia de polarización que algúns están a alientar. Neste senso, non teño dúbida de que o executivo galego actuará concienzudamente e non escatimará vontade e empeño en escoitar e sobre todo en acadar o maior grao de participación e de consenso sobre unha cuestión que é cousa de todos. A lingua é, ó fin, un dos factores determinantes para definir a identidade dun pobo e, por elo, a unanimidade debe presidir calquera decisión que se adopte a este respecto.

Feito o inciso, retomo a idea da trampa á que nos están a levar neste artificial conflicto do galego. Que alguén a estas alturas pretenda obrigarnos a proclamarnos cervantinos ou rosalianos vén a ser algo así como esa pregunta retórica, malintencionada ou tendenciosa que se lle fai ós cativos: a quen queres máis, a papá ou a mamá?

En fin, penso que todo este rifirrafe é desproporcionado e está fora de lugar e sobre todo de época. Avogo, así, por facer uso do sentido común e impoñer algo de sensatez. Son partidario de voltar a vista, por exemplo, hacia Ramón Piñeiro, defensor a ultranza do galego coma un compoñente cultural diferenciador e propio e sempre partidario de despoxalo de calquer bandeira política, precisamente pola súa dimensión global e aglutinadora que dá sentido ó ser e ó sentirse galego.

Penso que o posicionamento expresado pola Real Academia Galega na véspera da celebración do pasado Día das Letras constitúe un referente a ter en conta de cara á consecución do obxectivo que vimos comentando de acadar un acordo social integrador, a prol do uso, a dignidade e a continuidade do noso idioma.

En definitiva o noso esforzo debe estar encamiñado a lograr o fin último no que todos, independentemente de cal sexa a nosa ideoloxía política, coincidimos: a defensa da nosa lingua como sinal de identidade propio e intransferible.

Gañamos as europeas

2009-06-11T05:25:00.001-07:00

Xa pasaron as europeas e, en primeiro lugar, quero facer referencia ó indice de participación. O da provincia de Lugo foi, despois de Ourense, o máis alto de Galicia, superando en máis de tres punto a media galega.

Quere dicir esto que algo máis da metade do electorado acudiu a depositar o seu voto, o que supón un incremento, con respecto á cita do 2004, de preto dun tres por cento.

Lugo rebaixou notablemente, en máis de catro puntos, a abstención media do Estado. Comparativamente, por tanto, é unha alta participación, aínda que hai que tomar nota do dato. Incentivar máis ó electorado para que exerza este dereito, básico ademais nun sistema democrático, é unha asignatura pentende de cara a celebración de vindeiros comicios. E nese ámbito debemos implicarnos todos, os políticos e as instituciones pero tamén os cidadáns, porque Europa non nos é allea senón que, ó contrario, é determinante en moitos aspectos, sobre todo, como xa quedou de manifesto no transcurso desta campaña, en sectores básicos da nosa economía.

Feito este matiz, quero felicitar e sobre todo agradecer o compromiso e a sensibilización co que a Unión Europea supón e representa a todos e cada un dos que o pasado domingo, alleos as condicións meteorolóxicas, acudiron a votar.

No que atinxe ós resultados, a primeira consideración é que o Partido Popular gañou con contundencia; o Partido Socialista segue a reducir os seus apoios e o BNG está en caída libre.

Os resultados acadados en Lugo polo Partido Popular son excelentes e imponse neste punto agradecer a cada un dos nosos votantes o seu apoio, ó igual que o traballo realizado por todos e cada un dos nosos afiliados e representantes por terse volcado do xeito que o fixeron durante toda a campaña e na propia xornada electoral. Sin o seu esforzo, esta nova victoria non sería posible. Matizo, sen embargo, que non debemos caer na autocomplacencia porque quedanos aínda moito camiño por andar.

A provincia de Lugo é maioritariamente popular. Os datos non ofrecen a máis mínima dúbida sobre elo e sobre o feito, tamén irrebatible, de que a tendencia vai en ascenso. O 53,84 por cento dos votos emitidos foron para o Partido Popular, o que supón, en relación coas europeas de 2004, un incremento de algo máis de tres puntos, e máis do cinco por cento con respecto ás recententes autonómicas.

O respaldo que obtivemos en Lugo supera en algo máis de tres puntos a media galega. En relación co resto das provincias, só nos supera Ourense, que baixou un chisco con respecto ó 2004. mentres que eiquí obtivemos unha subida do 3,21 por cento.

En clave provincial, os resultados son incontestables. O PP supera en máis de 20 puntos ó PSOE e en máis do 45 ós nacionalistas. Gañou en 60 dos 67 municipios da provincia e en 53 deses 60 por maioría absoluta.

Significativos son os votos acadados nalgúns concellos como pode ser Lugo, no que aventaxamos ós socialistas en máis de dez puntos, 3.877 votos, ó igual que en Monforte (+12,16%), Chantada (+24,18%), Vilalba (41,78%), Sarria (11,85%) e Viveiro (11,46%), entre outros.

Incluso en concellos nos que o PSOE goberna por maioría, arrasou o Partido Popular e, de feito, se extrapoláramos os resultados ás municipais, coa lóxica distancia existente entre unhas eleccións e outras, teríamos maioría absoluta en Guitiriz, Viveiro, Triacastela, Becerreá ou Monterroso. O mesmo acontecería en municipios como Monforte, no que o BNG goberna por maioría; en Chantada e Burela, onde PSOE e BNG están coalidagos, ou incluso en Sarria.

Por todo o exposto, creo que é lóxico e comprensible que manifeste a miña completa satisfacción polo afianzamento e crecemento que está a experimentar o partido ó que represento nesta provincia, e que reitere o meu agradecemento a todos os que confiaron en nós e a todos os que contribuiron, desde os seus respectivos ámbitos e responsabilidades, a conseguilo.

Creo que estamos no camiño axeitado; creo que o traballo, serio, riguroso e responsable que estamos levando a cabo, está a dar os seus froitos. E debemos continuar así, sen desfallecer e, sobre todo, sen confiarnos nin vanagloriarnos en exceso dos nosos logros. Insisto, non debemos caer na autocomplacencia.

Ánimo e gracias a todos.

Cita coas europeas

2009-05-25T01:04:00.000-07:00

En pouco menos de dúas semanas temos unha nova cita coas urnas para elexir ós nosos representantes na Unión Europea. Quero, ante todo, facer un chamamento á participación. Dise que estos comicios despertan pouco interese na cidadanía por aquelo de que Bruselas quédanos algo lonxe.

Pode que desa idea teñamos un pouco de culpa os políticos por non lograr transmitir axeitadamente a relevancia dos asuntos que se tratan no Parlamento europeo. Pero penso que, por desgracia e especialmente en Lugo, o que está a acontecer co sector lácteo, por exemplo, contribuirá a mudar esta idea.

Estar en Europa é importante; e ter capacidade para condicionar ou determinar as decisións que alí se adopten aínda o é máis. E poño só dous exemplos das consecuencias da mala negociación resultante do talante do que fixo gala Zapatero e o seu Goberno: Aí están as restriccións para o noso sector primario derivados das diversas OCMs e a exigua porción que corresponde a España no reparto dos fondos comunitarios.

Un dato: O Partido Popular acadou na negociación realizada en 1999 preto de 48.000 millóns de euros para o período 2000-2006. O acordo suscrito polo Partido Socialista no 2005 para o sexenio 2007-20013 supón unha décima parte, é dicir, non chega ós 5.000 millóns de euros.

A diferencia, non cabe dúbida, é sustancial e pode, se me permiten a expresión, que outro galo cantara para a economía do noso país neste contexto de crise internacional, aquí máis acusada, se poideramos contar con eses fondos estructurais.

Cántos postos de traballo poderiamos conservar, porque non hai que obviar que hoxe temos máis de catro millóns de parados. Oito de cada dez desempregados da Unión Europea son españois, mentres que hai cinco anos o noso país xeraba a metade dos postos de traballo que se creaban no territorio comunitario.

Cántas empresas terían evitado o peche de poder optar a eses cartos, porque neste intre estamos a perder unha media de 400 ó día.

Cántas inversións, fundamentalmente en infraestructuras, serían hoxe realidade na vez de proxectos pendentes de acometer…

Está claro que non está o forno para perder o tempo facendo cábalas sobre o que puido ser e non foi, pero imponse a necesidade de reflexionar concienzudamente se a senda que se está a andar é a axeitada. A realidade é a que é. Hai que tentar, por todos os medios, cambiala. É xa unha cuestión básica e, se permiten, ata de supervivencia. Pero tamén debemos, tras ter claro onde nos atopamos, cómo e por qué chegamos ata este punto, sen obviar tampouco a situación interna do noso país, a onde nos está a levar a política errática que está a desenvolver o Presidente Zapatero en todos os ámbitos.

Por todo elo, reitero o meu chamamento a todos os lucenses para que actúen con responsabilidade e sexan concientes de que en Europa nos xugamos moito; para que o vindeiro 7 de xuño, tras sopesar tanto as propostas que cada partido político plantexa no seu programa electoral como o balanzo do feito ata o de agora, acudan a votar.

O Congreso do PPdeG

2009-05-15T00:14:00.001-07:00

O Partido Popular de Galicia renovou, sen dúbidas nin fisuras, a súa confianza en Alberto Núñez Feijoo. A súa reelección era, se me permiten a expresión, cantada.

A laboura que desenvolveu dende as bancadas da oposición e os resultados acadados o pasado mes de marzo eran aval máis que suficiente para que continuara ó fronte do noso partido.

Agora que asumiu, precisamente por esa confianza maioritaria que os galegos e as galegas depositaron no PP, a difícil tarefa, dada a coxuntura económica actual, de comandar o Goberno da Xunta, era tamén lóxico que as bases do noso partido o respaldaran do xeito que o fixeron. A el e a todo o seu equipo do que me honro seguir a formar parte.

Pero no XIV Congreso do PPdeG, aínda que a máis de un lle interesara sacar o tema a colación e a outros corealo, os nomes e esas tan aludidas cotas territoriais foron o de menos. O verdadeiramente importante era, como moi ben resumía o lema da xuntanza A maioría somos todos, abordar, analizar e sobre todo tentar acadar solucións ós problemas ós que cada día se teñen que enfrontar cada un dos cidadáns deste país, a sociedade galega no seu conxunto.

O Partido Popular de Galicia ten os pés no chan; e comparte as inquedanzas e tamén as esperanzas de todos os galegos e as galegas. Nestes intres é un exercicio de responsabilidade, e un deber ademais, adicar todos os esforzos, o esforzo de todos, a que eses tan manidos “brotes verdes” diexen de ser ilusión (ou alucinación) e xerminen de verdade e con toda a forza que sexa posible impregnarlle.

No Partido Popular de Galicia, e por descontado tamén no Partido Popular de Lugo, andamos a estas cousas. Outros andan a outras.

O Goberno de Galicia

2009-04-28T09:15:00.000-07:00

Moito se folou durante estes días da composición do novo Goberno da Xunta de Galicia. É lóxico. Incluso podería decirse que obrigado.

Dada a responsabilidade que asumen, as persoas elexidas para integrar o executivo, como hai unhas semanas acontenceu cos cambios promovidos por Rodríguez Zapatero e máis recentemente no Goberno de Andalucía, son susceptibles de valoracións.

Claro está que, segundo quen opine, o raseiro empregado é completamente distinto, incluso o baremo varía en función da posición que ocupe nese intre a partido en cuestión. Máxime no caso de Galicia que, despois do 1 de marzo, os que eran goberno pasaron á oposición e a oposición pasou a ocupar as bancadas do goberno.

Poñendo por diante que as opinións, positivas ou negativas, enmárcanse no discurrir cotidiá do xogo democrático, penso que hai que ser xustos, cando menos intentar selo.

Así, creo, ante todo, que hai que dar unha marxe de tempo prudencial para que os novos conselleiros tomen as rendas dos seus respectivos departamentos, para que coñezan a situación na que se atopan, qué asuntos lle deixaron pendentes sobre a mesa os seus antecesores no cargo e qué cuestións fixarán como prioritarias na súa acción de goberno. E despois, xa falaremos e valoraremos.

En segundo lugar e non por eso menos importante, é a constatación dun feito, penso que incuestionable, de que todos e cada un dos integrantes do gabinete de Alberto Núñez Feijoo teñen sobradamente demostrada a súa capacidade e os seus coñecementos sobre a área que lle corresponde dirixir. Os méritos ós que fago alusión son, insisto, comprobables e contrastables.

Por agora, aínda non hai feitos ós que poñer nota. Sí hai constatación de intencións e sobre todo a reiteración, contundente e xeralizada, dos compromisos adquiridos durante a campaña electoral polo Partido Popular. O prometido e débeda e eso, por riba de todo, o ten claro o executivo de Núñez Feijoo ó completo.

Imaxino que os que estén a ler este artigo estarán agardando que me pronuncie sobre esa polémica (algo artificial) ó redor da representación territorial, sobre as cotas provinciais dentro do gabinete. Así que reafírmome no xa dito. O Goberno da Xunta non é “propiedade” de ninguén. Representa e ten a encomenda de gobernar a Galicia, a toda Galicia. E do que non recelo é de que todos e cada un dos novos conselleiros abordarán con sensibilidade exquisita todos os asuntos relacionados directa ou indirectamente coa nosa provincia. A voz de Lugo oiranse en Santiago. Forte e claro, non o dubiden.