lunes, 14 de mayo de 2012

Me quejo del engaño

El Gobierno de Mariano Rajoy quiere garantizar el futuro de las generaciones venideras. Al Partido Popular le preocupa lo que ocurre hoy (es perentorio y es además su obligación), pero no se desentiende de la posteridad, de los efectos que tendrán mañana las medidas que adopte hoy. Rajoy, su Gobierno y el partido que los respalda, no pretende inhibirse de sus responsabilidades de gobierno como hicieron otros. Y eso a pesar de que algunas de esas medidas non fueran adoptadas por convicción sino por obligación. Sí, es así, me refiero a la manida, pero muy presente y real, herencia recibida, ese legado del que reniegan con tanto énfasis los socialistas y sobre la que, con alevosía y reiteración, tanto mintieron. Gobernar, como muy bien definió en alguna ocasión el presidente Núñez Feijoo, consiste en decir la verdad y gestionar la realidad. Y no voy a enumerar la retahíla de errores, mentiras e incumplimientos que les debemos a los socialistas. Pues ante un contexto tal, hay que reaccionar y actuar; tomar decisiones que, pese a ser excepcionales y temporales, provocan una lógica inquietud entre la ciudadanía. Rajoy, además de los reajustes a los que las circunstancias obligan, se dedica a rectificar lo que se hizo mal y a poner en práctica el plan de actuación previsto: pujar por conseguir la estabilizad presupuestaria poniendo coto a un déficit disparado y acometer reformas estructurales, entre las que destacan la reforma laboral y la reestructuración del sistema financiero. Bajo la premisa de la austeridad, la amplia acción reformista que acomete el Gobierno pretende, como fin último y principal, recuperar el crecimiento económico y dinamizar el mercado laboral. Y en esa dirección se encamina el paquete de medidas que se están aplicando. Mariano Rajoy habló claro durante la comparencia que tuvo esta semana en el Senado: “No me quejo de la herencia recibida sino del engaño”. Porque es innegable, por mucho que los socialistas traten de desviar la atención hacia otros asuntos, que sus mentiras condicionan sustancialmente la actuación de su gabinete. Rajoy quiere, así lo dijo también en la Cámara Alta, que el legado que deje su Gobierno se acerque más a lo que recibió Zapatero en 2004 que al que le quedó a él hace cuatro meses. Ya se sabe, dilapidar es sencillo; atesorar recursos algo más complejo.

Queixome do engano

O Goberno de Mariano Rajoy quere garantir o futuro das xeracións vindeiras. Ó Partido Popular preocúpalle o que está a pasar hoxe (é perentorio e é ademais a súa obliga), pero non se desentende da posteridade, dos efectos que poden ter mañá as medidas que adopte hoxe. Rajoy, o seu Goberno e o partido que o respalda, non pretende inhibirse das súas responsabilidades de goberno como fixeron outros. E iso a pesar de que algunhas desas medidas non foran adoptadas por convicción senón por obrigación. Si, é así, refírome á manida, pero moi presente e real, herdanza recibida, ese legado do que renegan con tanto énfase os socialistas e sobre a que, con alevosía y reiteración, tanto mentiron. Gobernar, como moi ben definiu nalgunha ocasión o presidente Núñez Feijoo, consiste en dicir a verdade e xestionar a realidade. E non vou enumerar a retahíla de erros, mentiras e incumprimentos que lles debemos ós socialistas. Pois ante un contexto tal, hai que reaccionar e actuar; tomar decisións que, pese a ser excepcionais e temporais, provocan unha lóxica inquedanza entre a cidadanía. Rajoy, a maiores dos reaxustes ós que as circunstancias obrigan, adícase a rectificar o que se fixo mal e a poñer en práctica o plan de actuación previsto: puxar por acadar a estabilidade orzamentaria poñéndolle coto a un déficit disparado e acometer reformas estructurais, entre as que destacan a reforma laboral e a reestructuración do sistema financieiro. Baixo a premisa da austeridade, a ampla acción reformista que está a levar a cabo o Goberno pretende, como fin último e principal, recuperar o crecemento económico e dinamizar o mercado laboral. E nesa dirección encamíñase o paquete de medidas que se están a aplicar. Mariano Rajoy falou claro durante a comparecencia que tivo esta semana no Senado: “non me queixo da herdanza senón do engano”. Porque é inengable, por moito que os socialistas tenten desviar a atención hacia outros asuntos, que as súas mentiras están a condicionar sustancialmente a actuación do seu gabinete. Rajoy quere, así o dixo tamén na Cámara Alta, que o legado que deixe o seu Goberno se achegue máis ó que recibiu Zapatero no 2004 que ó que lle quedou a el hai catro meses. Xa se sabe, dilapidar é sinxelo; atesourar recursos algo máis complexo.

lunes, 23 de abril de 2012

Aportación razonable

Algunos datos apuntados hace unos días por la ministra de Sanidad, Servicios Sociales e Igualdad son tremendamente elocuentes para discernir en qué contexto nos movemos. Dijo Ana Mato, entre otras cosas, que la deuda que arrastra nuestro sistema sanitario asciende a 15 mil millones de euros; que 3.700 toneladas de medicamentos acabaron el año pasado en la basura sin quitarles ni siquiera el precinto (lo que equivale a decir, redondeando, que tiramos, sin recato, nada más y nada menos que 1.200 millones de euros) e incluso cifró en cerca de mil millones de euros la atención sanitaria (sin coste adicional) dispensada a los extranjeros que visitan nuestro país. Algo no se debe estar haciendo muy bien si ocurren cosas como éstas. Las reformas introducidas por el Gobierno en esta materia van encaminadas precisamente a corregir alguna de ellas, como la desmesurada factura de gasto farmacéutico. Pretende, también en este ámbito, introducir en el subconsciente colectivo la cultura de la austeridad y mentalizarnos a todos de que, para que el sistema sanitario continúe siendo universal, público, gratuito y de calidad, hay que asegurar su viabilidad. Estando donde estamos, disuadir de la práctica frecuente (y abusiva) de acopiar fármacos es una medida razonable, de sentido común, que llevará aparejado, es cierto, una pequeña contribución al sostenimiento del gasto farmacéutico, en función, eso sí, de la renta y siempre protegiendo a los más desfavorecidos. Recurrir a herramientas como la implantación del catálogo de medicamentos, impulsar la prescripción de genéricos o establecer la compra centralizada de suministros (que en Galicia, por cierto, ya comprobamos su eficacia y el importante ahorro que implica) son otras de las opciones que el Gobierno del Estado y la mayor parte de las Comunidades Autónomas concordaron poner en práctica. Disponer de un sistema sanitario como el nuestro (recalco los adjetivos que lo definen: público, gratuito, universal y de calidad) es un lujo. Pienso que adoptar las medidas oportunas para contribuir a mantenerlo así es un logro importantísimo dadas las circunstancias. Colaborar en la financiación de los medicamentos que necesitamos, cada uno en función de sus posibilidades económicas, creo que es una contribución razonable en aras de un bien mayor, y considero que así lo entenderán los ciudadanos.

Aportación razoable

Algúns datos apuntados hai uns días pola ministra de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade son tremendamente elocuentes para discernir en qué contexto nos movemos. Dixo Ana Mato, entre outras cousas, que a débeda que arrastra o noso sistema sanitario ascende a 15 mil millóns de euros; que 3.700 toneladas de medicamentos acabaron o ano pasado no lixo sen quitarlles sequera o precinto (o que equivale a dicir, redondeando, que tiramos, sen recato, nada máis e nada menos que 1.200 millóns de euros) e mesmo cifrou en preto de mil millóns de euros a atención sanitaria (sen coste adicional) dispensada ós estranxeiros que visitan o noso país. Algo non se debe estar a facer moi ben se acontecen cousas como estas. As reformas introducidas polo Goberno nesta materia van encamiñadas precisamente a correxir algunha delas, como a desmesurada factura do gasto farmacéutico. Pretende, tamén neste eido, introducir no subconscente colectivo a cultura da austeridade e mentalizarnos a todos de que, para que o sistema sanitario continúe sendo universal, público, gratuito e de calidade, hai que asegurar a súa viabilidade. Estando onde estamos, disuadir da práctica frecuente (e abusiva) de acopiar fármacos é unha medida razoable, de sentido común, que levará aparellado, é certo, unha pequena contribución ó sostemento do gasto farmacéutico, en función, eso si, da renda e sempre protexendo ós máis desfavorecidos. Recurrir a ferramentas como a implantación do catálogo de medicamentos, impulsar a prescripción de xenéricos ou establecer a compra centralizada de suministros (que en Galicia, por certo, xa comprobamos a súa eficacia e o importante aforro que implica) son outras das opcións que o Goberno do Estado e a meirande parte das Comunidades Autónomas concordaron poñer en práctica. Dispoñer dun sistema sanitario como o noso (recalco os adxectivos que o definen: público, gratuito, universal e de calidade) é un luxo. Penso que adoptar as medidas oportunas para contribuir a mantelo así é un logro importantísimo dadas as circunstancias. Colaborar na financiación dos medicamentos que precisamos, cada un en función das súas posibilidades económicas, creo que é unha contribución razoable en aras dun ben maior, e coido que así o entenderán os cidadáns.

lunes, 9 de abril de 2012

Iniciando o camiño

Corren malos tempos. Todos somos conscentes delo. O Goberno de Rajoy máis que ninguén. Os orzamentos para o vindeiro ano son unha boa radiografía da situación na que nos atopamos. É unha obviedade dicir que son os máis reducidos da democracia. Os números cantan. Aínda que, dada a miña orixe, é tamén xusto recoñecer que Galicia, e nomeadamente a provincia de Lugo, non sae moi mal parada, dadas, claro está, as difíciles circunstancias. Non é tempo, nembargantes, para enarbolar bandeiras localistas.

O Estado (como sensatamente están a facer dende o mesmo inicio da crise cada unha das familias deste país) tenta establecer as liñas maestras que afiancen o noso futuro a medio e longo plazo. Hai que reencauzar e sobre todo remontar este pésimo contexto. Tócanos pagar, con extremada dureza, os erros cometidos nos últimos anos e cuxos resultados son ben coñecidos: un déficit público sen precedentes, o estancamento da nosa economía e a desaparición do crédito.

Como ben saben os cidadáns, sobre todo os máis de cinco millóns de desempregados, o paso ineludible para poder remontar é sanear a nosa economía. E, non nos enganemos, o único xeito de facelo é reducindo drásticamente o déficit. Non queda outra opción.

Nestes pouco máis de tres meses de goberno do Partido Popular acometeronse gallardamente un amplo paquete de medidas e reformas encamiñadas a recuperar o crecemento e sobre todo a xerar emprego, a omnipresente teima.

Unha profunda metamorfose que trascende todos os ámbitos, laboral, financieiro, xudicial, enerxético e ata a propia estructura e competencias das administracións públicas… Uns cambios, sopesados e racionalizados (consecuentes coa responsabilidade asumida polo Partido Popular o 20-N), que terán continuidade nos viendeiros meses porque aínda queda moito por facer para recuperar os sete anos perdidos polos que non viron a crise.

Confío na comprensión dos cidadáns. Estamos a facer o que temos que facer, e fixemos máis en tres meses que o PSOE en dúas lexislaturas.

O que non me parece aceptable, máis ben é o exemplo da peor hipocresía política imaxinable, é a actitude daqueles que, cando puideron e deberon actuar non só miraron para outro lado senón que continuaron despilfarrando a mans cheas, como se o saco non tivera fondo, e agora, na vez de tentar enmendar o erro e apoiar as decisións do Goberno, adicanse, coma sempre, a poñerlle paos á roda. Hai cousas que nunca cambian.



Iniciando el camino

Corren malos tiempos. Todos somos conscientes de ello. El Gobierno de Rajoy más que nadie. Los presupuestos para el próximo año son una buena radiografía de la situación en la que nos encontramos. Es una obviedad decir que son los más reducidos de la democracia. Los números cantan. Aunque, dado mi origen, es también justo reconocer que Galicia, y específicamente la provincia de Lugo, no sale muy mal parada, dadas, claro está, la difíciles circunstancias. No es momento, sin embargo, para enarbolar banderas localistas.

El Estado (como sensatamente están haciendo desde el mismo inicio de la crisis cada una de las familias de este país) intenta establecer las líneas maestras que afiancen nuestro futuro a medio y largo plazo. Hay que reencauzar y sobre todo remontar este pésimo contexto. Nos toca pagar, con extremada dureza, los errores cometidos en los últimos años y cuyos resultados son bien conocidos: un déficit público sin precedentes, el estancamiento de nuestra economía y la desaparición del crédito.

Como saben los ciudadanos, sobre todo los más de cinco millones de desempleados, el paso ineludible para poder remontar es sanear nuestra economía. Y, no nos engañemos, el único modo de hacerlo es reduciendo drásticamente el déficit. No queda otra opción.

En estos poco más de tres meses de gobierno del Partido Popular se acometió gallardamente un amplio paquete de medidas y reformas encaminadas a recuperar el crecimiento y sobre todo a generar empleo, la omnipresente obsesión.

Una profunda metamorfosis que trasciende todos los ámbitos, laboral, financiero, judicial, energético y hasta la propia estructura y competencias de las administraciones públicas… Unos cambios, sopesados y racionalizados (consecuentes con la responsabilidad asumida por el Partido Popular el 20-N), que tendrán continuidad los próximos meses porque aunque queda mucho por hacer para recuperar los siete años perdidos por los que no vieron la crisis.

Confío en la comprensión de los ciudadanos. Estamos haciendo lo que tenemos que hacer, e hicimos más en tres meses que el PSOE en dos legislaturas.

Lo que no me parece aceptable, más bien es el ejemplo de la peor hipocresía política imaginable, es la actitud de aquellos que, cuando pudieron y debieron actuar no solo miraron para otro lado sino que continuaron despilfarrando a manos llenas, como si el saco no tuviera fondo, y ahora, en vez de intentar enmendar el error y apoyar las decisiones del Gobierno, se dedican, como siempre, a ponerle palos a la rueda. Hay cosas que nunca cambian.

lunes, 26 de marzo de 2012

200 anos da Pepa

Hai moitas e variadas razóns polas que a Constitución de 1812 é merecedora da homenaxe da que foi obxecto recentemente, coincidindo co bicentenario da súa proclama.

Que fora a nosa primeira Carta Magna é unha delas, aínda que este fito, importante de seu, vese reforzada polo súa influencia. Ó fin, converteuse en referente das constitucións europeas posteriores e sobre todo das dos países americanos, inmersos daquela nun incipiente proceso de independencia.

Foi unha das máis liberais do seu tempo e estableceu unha nova orde política que implicaba unha clara ruptura co antigo réxime e o absolutismo: instaurou a soberanía popular, a monarquía constitucional, a separación de poderes…, mesmo modificou a organización territorial, alzando as provincias á categoría de entidade administrativa.

Recoñecía tamén principios fundamentais. Xa garantía dereitos individuais, incuestionables hoxe, como a liberdade de prensa, imprenta e expresión, a inviolabilidade do domicilio, a liberdade individual, a igualdade de todos os cidadáns ante a lei…

Certo é que presentaba algunha carencia (correxida en constitucións posteriores) como non recoñecerlle ningún dereito, nin sequera o de cidadanía, ás mulleres.

Non son menos importantes para contextualizar a súa relevancia as circunstancias adversas nas que a Pepa foi aprobada. Crise económica en Europa, España inmersa na Guerra da Independencia e a cidade de Cádiz sitiada… e, pese a todos os pesares, a coraxe dos redactores, a súa disposición a acadar o consenso, de establecer certo equilibrio, fixo posible o nacemento da nosa primeira Carta Magna, de efímera e intermitente vixencia si, pero punto de partida incuestionable para as redaccións posteriores.

Homenaxear á Constitución de 1812 é agasallar a nosa historia, á visión precursora da que fixeron gala os nosos primeiros deputados. De cando en vez non é malo voltar a vista atrás e empregar este exemplo como modelo que nos guíe no exercicio da acción política.

200 años de la Pepa

Hay muchas y variadas razones por las que la Constitución de 1812 es merecedora del homenaje de que fue objeto recientemente, coincidiendo con el bicentenario de su proclamación.

Que fuera nuestra primera Carta Magna es una de ellas, aunque este hito, importante de por si, se ve reforzada por su influencia. Al fin, se convirtió en referente de las constituciones europeas posteriores y sobre todo de las de los países americanos, inmersos entonces en un incipiente proceso de independencia.

Fue una de las más liberales de su tiempo y estableció un nuevo orden político que implicaba una clara ruptura con el antiguo régimen y el absolutismo: instauró la soberanía popular, la monarquía constitucional, la separación de poderes…, incluso modificó la organización territorial, alzando las provincias a la categoría de entidad administrativa.

Reconocía también principios fundamentales. Ya garantizaba derechos individuales, incuestionables hoy, como la libertada de prensa, imprenta y expresión, la inviolabilidad del domicilio, la libertad individual, la igualdad de todos los ciudadanos ante la ley…

Es cierto que presentaba alguna carencia (corregida en constituciones posteriores) como no reconocer ningún derecho, ni siquiera el de ciudadanía, a las mujeres.

No son menos importantes para contextualizar su relevancia las circunstancias adversas en las que la Pepa fue aprobada. Crisis económica en Europa, España inmersa en la Guerra de la Independencia y la ciudad de Cádiz sitiada… y, pese a todos los pesares, el coraje de los redactores, su disposición para conseguir el consenso, de establecer cierto equilibrio, hizo posible el nacimiento de nuestra primera Carta Magna, de efímera e intermitente vigencia sí, pero punto de partida incuestionable para las redacciones posteriores.

Homenajear a la Constitución de 1812 es agasajar nuestra historia, la visión precursora de la que hicieron gala nuestros primeros diputados. De vez en cuando no es malo echar la vista atrás y utilizar este ejemplo como modelo que nos guíe en el ejercicio de la acción política.

lunes, 12 de marzo de 2012

8 de marzo

Un ano máis. Outra xornada reivindicativa. Outro día marcado no almanaque que convida á reflexión, a valorar o feito e tamén o que queda por facer, que é moito, porque aínda resta camiño por andar para acadar a igualdade real; para erradicar a inxustiza da discriminación por razón de sexo; para afondar na coeducación como ferramenta idónea, aínda que non única, para eliminar esa segregación e mesmo para extirpar a violencia de xénero.

Un 8 de marzo, Día da Muller, remarcado nesta ocasión (as circunstancias obrigan) polo apelido de Traballadora, porque neste tempo de crise as taxas de desemprego desorbitadas están a ensombrecelo todo, tamén o día de festa por excelencia das mulleres.

Sen pretender quitarlle mérito (nin importancia) ó compoñente reivindicativo, quixera nesta ocasión incidir no recoñecemento que a celebración desta efeméride leva implícito. O recoñecemento que, os 365 días do ano, merecen, por mérito, esas mulleres anónimas, fillas, nais e avoas, que heroicamente, con esforzo inagotable, sacan adiante as súas familias, ata de entre a nada.

Recoñecemento a esas mulleres que, sempre lonxe da atención dos focos, dos tópicos do éxito profesional, son capaces, cada día, de superarse a si mesmas e adicanse, en corpo e alma, ós demáis.

Refírome, por exemplo, ás avoas que asumen o coidado dos netos; ás fillas que atenden os seus maiores ou ós irmáns discapacitados; as mulleres que, co home no paro, son quen de facer o milagre de que a familia chegue a fin de mes…

Recoñecemento a todas esas mulleres que desempeñan traballos que non son remunerados, nin sequera valorados, ata tal punto que ás veces semellan ser invisibles, e que, pese a todos os pesares, seguen adiante, a costa incluso de renunciar a ser elas mesmas; a loitar, traballar, vivir por e para si mesmas.

Recoñecemento e gratitude. Eso é o que merecen as mulleres o 8 de marzo, hoxe, mañá e sempre.




Un año más. Otra jornada reivindicativa. Otro día marcado en el almanaque que invita a la reflexión, a valorar lo hecho y también lo que queda por hacer, que es mucho, porque aunque resta camino por andar para conseguir la igualdad real; para erradicar la injusticia de la discriminación por razón de sexo; para ahondar en la coeducación como herramienta idónea, aunque no única, para eliminar esa segregación e incluso para extirpar la violencia de género.

Un 8 de marzo, Día de la Mujer, remarcado en esta ocasión (las circunstancias obligan) por el apellido de Trabajadora, porque en este tiempo de crisis las tasas de desempleo desorbitadas están ensombreciéndolo todo, también el día de fiesta por excelencia de las mujeres.

Sin pretender quitarle mérito (ni importancia) al componente reivindicativo, quisiera en esta ocasión incidir en el reconocimiento que la celebración de esta efemérides lleva implícito. El reconocimiento que, los 365 días del año, merecen, por mérito, esas mujeres anónimas, hijas, madres y abuelas, que heroicamente, con esfuerzo inagotable, sacan adelante a sus familias, hasta de entre la nada.

Reconocimiento a esas mujeres que, siempre lejos de la atención de los focos, de los tópicos del éxito profesional, son capaces, cada día, de superarse a si mismas y dedicarse, en cuerpo y alma, a los demás.

Me refiero, por ejemplo, a las abuelas que asumen el cuidado de los nietos; a las hijas que atienden a sus mayores o a los hermanos discapacitados; a las mujeres que, con el marido en paro, son capaces de hacer el milagro de que la familia llegue a fin de mes…

Reconocimiento a todas esas mujeres que desempeñan trabajos que no son remunerados, ni siquiera valorados, hasta tal punto que en ocasiones parecen ser invisibles, y que, pese a todos los pesares, continúan adelante, a costa incluso de renunciar a se ellas mismas; a luchar, trabajar, vivir por y para si mismas.

Reconocimiento y gratitud. Eso es lo que merecen las mujeres el 8 de marzo, hoy, mañana y siempre.