Presunción de inocencia, si, pero responsabilidade política, tamén

Presunción de inocencia ou o que é o mesmo: todo o mundo é inocente ata que non se demostre o contrario. Este principio é un pilar fundametal do Estado de Dereito, é, claro está, hai que respetalo escrupulosamente. Debe deixarse, por tanto, actuar á xustiza e agardar o seu pronunciamento.

Pero posto o punto sobre esta i, hai que facer outros matices e sopesar exhaustivamente outros condicionantes que afectan precisamente as persoas sobre as que hai que poñer por diante a súa presunción de inocencia como é o feito de que, non hai que esquecelo, teñan responsabilidades políticas.

Nas últimas semanas a sociedade vive en vilo, con gran interese e ata con certo asombro, por non dicir perplexidade, as diversas investigacións xudiciais abertas por acusacións igualmente diversas, pero en todo caso moi graves, nas que están implicados responsables políticos tamén de variada acepción ideolóxica. A provincia de Lugo non é allea a esta situación e a sombra da sospeita planea sobre a Deputación e sobre dous destacados membros do equipo de goberno que preside José Ramón Gómez Besteiro.

A honorabilidade das persoas afectadas está en dúbida, pero as pesquisas xudiciais aclararán, agardamos que coa maior brevidade posible, se as sospeitas se confirman ou non. Será unha cuestión de tempo e, mentres o fallo non teña lugar, imponse a prudencia e, como dicía ó principio, debe prevalecer sobre todo a presunción de inocencia.

De calquera xeito, non se pode obviar, e non sería políticamente correcto facelo ademais, que este tipo de situacións afectan negativamente á imaxe de toda a clase política e, por extensión, á das institucións democráticamente constituidas.

Imponse por tanto e resulta ineludible por pura saúde democrática a depuración de responsabilidades políticas, antes incluso de que se a xustiza se pronuncie e esclareza cales son (si é que as hai) as penais.

No caso de Lugo, a credibilidade e a transparencia da xestión dunha institución tan importante como é a Deputación está en entredito ante a opinión pública. A cidadanía esixe información ó respecto e ten, ademais, dereito a que se lle den explicacións políticas sobre o que está a pasar e que medidas, cando menos cautelares, se van a tomar. Cada quen ten que asumir a súa responsabilidade política, e insisto no de política, porque de políticos, ó fin, estamos a falar.

Lugo, a nosa prioridade

Traballar. Esa é principal encomenda que asumimos a pasada fin de semana todos o integrantes do novo comité executivo do Partido Popular de Lugo tras recibir o respaldo maioritario dos preto de 800 compromisarios que asistiron o noso décimoquinto congreso provincial. Un apoio que, dito sexa de paso, non podo deixar de agradecer de xeito efusivo.

Pero é precisamente con moito traballo como se acada un dos principais obxectivos que abertamente, sen disimulos e sin complexos (pese a quen lle pese) nos marcamos a medio plazo: gañar as vindeiras eleccións municipais de 2011.

E a mellor arma que temos para asegurarnos de que podemos superar con éxito ese reto é a certeza de que toda a militancia do Partido Popular, moi numerosa e activa, vaise implicar de cheo nese cometido. Doutro xeito, e tamén necesario recoñelo, sería imposible.

Díxeno no Congreso, e repito agora a idea ante toda opinión pública: a maior riqueza e o mellor aval do PP lucense son as súas bases. E neste contexto reitero tamén aquí o fundamento básico que rixe o ideario político da nova executiva que me honro presidir e que non é outro que a avogar, e sobre todo practicar, a proximidade á militancia e, por extensión, ó conxunto da sociedade.

Resulta difícil, por non dicir imposible, dar resposta ás demandas, inquedanzas ou anhelos dos cidadáns desta provincia ou dos de calquer outro espacio xeográfico se non se coñece de primeira man as súas condicións de vida e os seus problemas. E para ter coñecemento desa realidade social hai que estar a pe de rúa, cada día, todos os días do ano, escoitando, encaixando críticas e tomando nota exhaustiva das suxerencias.

Facilitando e incluso promovendo o debate, a confrontación de ideas, dentro e fora do partido (aínda que sempre empregando os foros e seguindo os cauces axeitados para elo) é como se vai enriquecendo un proxecto político.

Encauzar e impulsar este plantexamento, complicado pero tamén ilusionante, é a tarefa que nos toca asumir e desenvolver ó novo comité executivo provincial.

Entrega e gañas non faltan neste equipo no que se conxuga veteranía e xuventude (porque na xusta medida está o acerto), pero a revolución ideolóxica que queremos impulsar vai moito máis aló dos propósitos que se marque un mero órgano de dirección dun partido político. É moito máis ambiciosa no fondo e na forma porque, entre outras consideracións, abarca e afecta á sociedade no seu conxunto.

Para cumprir ese cometido precisamos, por tanto, a colaboración e a implicación non só (permítanme a expresión) de toda a familia popular, tamén do resto da cidadanía lucense, independentemente incluso da súa ideoloxía. Porque Lugo, así rezaba o lema do noso congreso, é a nosa prioridade; e Lugo somos todos e todos queremos un Lugo mellor, con máis oportunidades, con mellores servizos, con infraestructuras acordes ó tempo no que vivimos...

Estou convencido de que, coa aportación e implicación de todos, lograremos efectivamente que a prioridade sexa esta provincia.

Dous xeitos de facer política

A Xunta aposta por Lugo. Clara e decididamente.

Os orzamentos para o vindeiro ano así o refrendan. Non se trata xa de dar números, aínda que resulta significativo que, en cómputo global, incluídas partidas xenéricas e singularizadas, o vindeiro ano o investimento rondará os 1.144 euros por habitante.

E digo que non se trata de particularizar sobre as cifras, ademais de porque son xa seguramente ben coñecidas, senón porque considero que por riba delas hai cuestións conceptuais que non só explican os números, tamén a diferencia de concepto que aplica o Partido Popular á hora de facer política e gobernar.

O Goberno de Alberto Núñez Feijoo aplicase a máxima de menos impostos, máis servizos públicos e máis emprego. Avoga pola austeridade e a reducción dos gastos superfluos e polo incremento do gasto productivo e social. O resultado é un incremento do investimento en infraestructuras e na prestación de servizos básicos, e eso pese a que a situación económica está como está.

Trátase, en definitiva, de adaptar o orzamento á realidade; de administrar sesudamente os cartos de todos en beneficio de todos; de non facer pagar ós que neste intre máis dificultades económicas teñen os erros dunha crise mal entendida e peor xestionada.

Os orzamentos de Feijoo son, de partida, contrarios, no fondo e na forma, ós plantexados por Zapatero, que poden resumirse en máis impostos, máis déficit e, desgraciadamente, máis paro.

Nunha situación de dificultade todos temos que apretarnos o cinto e os Gobernos, por moi lexitimados que estén polo respaldo electoral que recibiron, non poden nin deben condenar ós cidadáns a pagar as súas equivocacións, os seus disparates. Un exemplo significativo: cada familia desta provincia, por obra e gracia da suba de impostos argallada polos socialistas, terá que aportar ás arcas do Estado 60 euros máis ó mes. E seguiremos sumando.

En conclusión, considero que o orzamento en Lugo da Xunta é axeitado e que denota, ademais dun xeito ben distinto de gobernar, unha aposta e un compromiso inequívoco con esta provincia.

As actuacións previstas para o vindeiro ano e o propio plan Impulsa Lugo, que avanzou un paso máis coa aprobación por parte do Igape das modificacións normativas que permitirán facer efectivas as bases reguladoras dos incentivos económicos especiais para as empresas lucenses ou para aquelas outras que queiran investir ou instalarse nesta provincia, permítennos atisbar un futuro próximo algo máis tranquilo e sobre todo algo máis productivo para Lugo.

Nin austeros, nin solidarios

Os orzamentos do Estado para o vindeiro ano non son nin austeros, nin solidarios, aínda que a ministra de Economía Elena Salgado tente convencernos do contrario.

A realidade é que o gasto público dispárase, cun incremento desmedido do gasto corrente e unha reducción do 9,4 por cento no gasto productivo. A débeda pública subirá por riba do 33 por cento, polo que no próximo exercicio suporá o 62,5 do noso Producto Interior Bruto. O dobre de hai dous anos, que se di pronto.

Na suba de impostos, que será permanente como non lle quedou máis remedio que recoñecer á propia ministra, tampouco hai nin pizca de solidariedade. Máis ben todo o contrario porque o gravamen non afectará precisamente ós que teñen as rendas máis altas. Os dous puntos de suba do IVE vai afectar a todo o mundo e os máis perxudicados, obviamente, serán os que menos teñen.

Os socialistas empregan como argumento para xustificar este incremento que España é un dos países europeos que ten unha das taxas máis baixas por este concepto. Pero o verdadeiramente interesante sería comparar a calidade de vida que teñen os países como Alemaña ou Francia ós que fan alusión, a súa media salarial ou cal é a pensión mínima que cobran alí os xubilados.

Os orzamentos do Estado para 2010 son, ademais, irreais porque supoñen un nivel de ingresos difícil de cumprir. Sen ir máis lonxe, o previsto incremento da recadación pola suba do IVE de máis do 26 por cento non pode máis que calificarse de ilusión. O máis probable é que, como consecuencia do seu aumento, se resinta o consumo e o castelo de naipes que son estas contas, consecuentemente, se desmorone.

No que atinxe ás previsións para Galicia a situación non é moito mellor. De entrada suporá un recorte de preto dun sete por cento con respecto a este ano, o primeiro descenso que se produce dende hai unha década.

Total, que a inversión per cápita prevista na nosa comunidade será de 717 euros, pero quedarase en 117 euros porque á suba de impostos suporá desembolsar ó redor de 600 euros a maiores por cabeza.

Por si todo esto fora pouco, non hai que esquecer que, segundo a tendencia á que nos teñen acostumados os socialistas, máis da metade deste orzamento quedará sen executar. De feito, o 60 por cento do consignado para este ano non se gastou, polo que dende 2005 o Goberno de Rodríguez Zapatero deixou de investir en Galicia 4.000 millóns de euros.

En definitiva, nin austeros, nin solidarios, e, por riba, irreais.

Estar sin saber estar

En Lugo estamos no San Froilán. E aínda que a situación non está para moitas celebracións, esforzámonos por disfrutar desta cita anual e por evitar que a situación económica e a choiva desluzan os últimos destellos da festa.

Hai que recoñecer que, o que máis e o que menos e en maior ou menor medida, deixase levar pola algarabía xeral. Tamén os políticos rebaixamos, uns máis que outros, claro está, e en función da trascendencia do asunto a debatir, un pouco o tono. Cada cousa no seu tempo e sobre todo no seu contexto.

Non se trata tampouco de deixarse levar polo consello universal (e sempre acertado, dito sexa de paso) de que na terra dos lobos hai que ouvear coma todos pero si, cando menos, de telo presente.

Está tan fora de lugar, por exemplo, que un vaia de troula co ceño fruncido coma que atenda os cometidos laborais cotidians con excesivo ánimo festivo. Son desas cousiñas que caen de caixón. E coma case sempre hai tempo para todo, case sempre hai tamén un lugar para cada cousa. Suliño o do case porque ás veces nin o intre nin o foro resulta o axeitado para facer según que cousas.

Xa saben vostedes a diferencia de matiz notoria entre estar e saber estar ou ser autoritario ou transmitir autoridade, ás que poderiamos engadir unha lista longuísima de notorios matices. Sutís, burdos ou incluso excesivamente impertinentes se queren, pero diferencias ó fin.

É algo parecido ó respeto institucional ó que, antes ou despois, con maior ou menor profusión, sempre botamos man os políticos. Ás veces é unha mera excusa, unha crítica fácil; outras, simplemente a colocación dos puntos onde corresponde porque o cortés non ten nunca razóns para estar de uñas co valente.

Hai criticas ou alusións ou matices ou valoracións ou como queiran vostedes calificalas que a un lle gustan máis ou menos. Como todo e a todos. Pero hai que asumir, e neste caso refírome específicamente ós políticos, que ó igual que temos dereito á censurar o que non nos parece axeitado, tamén temos a obrigar de aceptar os reproches que nos fagan. E temos, ademais, foros dabondo para facelo. O que ó meu entender non é de recibo, nin sequera respetuoso, é empregar atalaias inaxeitadas para facer uso do dereito á réplica e, dende logo, un acto institucional, que non político, non parece o lugar máis idóneo para facelo.

Estoume a referir, como xa intuirían moitos, ó acto oficial de colocación da primeira pedra dunha nova ponte sobre o Miño protagonizada polo ilustre ministro lucense de Fomento. Levabamos máis dun lustro agardando polo singular trance e, pese o notorio e abultado retraso e algúns cabos soltos que aínda quedan por aclarar, era un motivo de celebración. Sinto que, facendo alusión á diferencia de matiz do estar e saber estar, D. José Blanco non o entendera así e non tivera o ánimo en consonancia co que tocaba.

A discusión, interpretación e valoración política dos orzamentos do Estado para o vindeiro ano é, ademais de necesaria, obrigada, e eu, pola miñas responsabilidades políticas, estou ademáis lexitimado para facelo, pero non é axeitado confundir as churras coas merinas cando se trata de falar dunha ponte, por exemplo, que, dito sexa de paso, non figurou cómo, cándo e na cuantía que debía, pese as repetidas promesas, nos sucesivos orzamentos do Goberno socialista. E cando o fixo ou contaba con partidas irrisorias ou éstas simplemente non chegaron a investirse.

José Blanco debeu, ademais de tentar controlar a súa soberbia, aproveitar a ocasión para explicar as razóns polas que esta obra acumula retraso e non para laiarse dunha valoración sobre as contas do Estado que, pola súa actitude, non debeu dixerir demasiado ben. Aproveito a ocasión, porque penso que ésta si é unha atalaia axeitada, de retomar unha reflexión que xa expresei hai unhas semanas neste mesmo foro: de pouco serve poñer cifras con máis ou menos ceros se á hora da verdade eses cartos non se invisten. Esta, se me permiten a expresión, é unha verdade universal que non admite nin sequera matices.

Impulso a Lugo

Sensible e axil. Así foi a resposta de Alberto Núñez Feijoo á peculiar situación da provincia de Lugo nestes intres de crise e á chamada de atención e, por que non dicilo, de auxilio formulada polo propio sector empresarial e sindical. Así debe ser a reacción de calquer goberno nun contexto adverso ó desenvolvemento da actividade económica, piar básico e imprescindible para a prestación de calquer outro servizo público á cidadanía.

 

Que o Consello da Xunta viñera a Lugo a reunirse é un feito histórico pola ausencia de precedentes; que o fixera non coma un acto simbólico de descentralización senón de compromiso firme e inequívoco co futuro da provincia, é insólito.

 

O Goberno de Feijoo veu a Lugo a tomar decisións importantes, determinantes, para o porvir da nosa provincia.

 

Veu a falar de discriminación positiva, de reequilibro territorial pero comprometendo a súa realización  cunha folla de ruta establecida e cuns obxectivos ben concretos: incentivar os investimentos productivos e fomentar a actividade empresariais que permita crear emprego e riqueza e que todo elo contribúa, en definitiva, ó seu artellamento territorial. Todo eso é o Plan Impulsa Lugo.

 

Un envite sin precedentes e que estou convencido de que marcará un antes e un despois para a nosa provincia. E non exclusivamente pola súa trascendencia económica, senón porque dá claras mostras de que Feijoo resposta de xeito inmediato ás demandas que se lle formulan dende a sociedade.

 

Un único apunte para fundamentar esta afirmación: poucos días despois da celebración das eleccións autonómicas reuninme cunha delegación do Plan Lugo na que me trasladaron as súas inquedanzas polas dificultades que atravesaba o texido empresarial e os traballadores e, por conseguiente, a provincia; Núñez Feijoo, só dous mes despois da súa toma de posesión como Presidente da Xunta, recibiu en Santiago a representantes deste colectivo para coñecer de primeira man as súas reivindicacións. Tres meses despois hai sobre a mesa un plan de actuación concreto para darlle resposta a esas demandas.   

Pero aínda hai máis, máis previsión, máis organización, máis visión a curto plazo para afianzar máis o futuro. Mentres se contrata e redacta o plan estratéxico que fixará as liñas de actuación e que coordinará, controlará e valorará dende Lugo o Igape, están xa vixentes unha serie de medidas transitorias e diferenciadoras para impulsar o investimento empresarial, especialmente o emprendedor, con salientables ventaxas para as empresas lucenses.

 

Esto si que é discriminación positiva, nin promesas, nin proxectos, nin intencións, feitos. Porque en Lugo estamos case acostumados a que os anuncios de significados responsables políticos, e a lista de exemplos é moi longa, queden en nada. Pero o Goberno da Xunta deu mostras de que ten un xeito moi distinto de facer as cousas, de gobernar.

 

Hai outro aspecto importantísimo e tamén innovador no programa Impulsa: a súa vocación aglutinadora. O desexo de que todos, cunha única voz, nunha única dirección, traballemos xuntos en prol do crecemento da nosa provincia. Empresarios, sindicatos, asociacións e administracións, sexa cal sexa o súa cor política, afanados, cóbalo con cóbalo, nese obxectivo.    

 

É un propósito ambicioso, de altas miras, pero no que valerá a pena empeñar o esforzo. Impulsa Lugo e o estímulo que precisaba a nosa provincia para situarse onde lle corresponde estar.

As contas do leiteiro

Hai algunhas semanas, a raíz dun informe do Consello de Contas sobre o grao de execución orzamentaria no Concello de Lugo, tildaba ó Goberno que dirixe José Clemente López Orozco de ineficaz. 

Baseaba a miña crítica no feito de que durante o exercicio auditado, o correspondente ó 2006, tivérase executado pouco máis do 24 por cento do investimento real previsto. Preguntábame daquela de que serve incluir proxectos e consignar o gasto previsto no orzamento municipal se despois, sistemáticamente e nunha porcentaxe tan abultada, non se cumpre.  

Poñer números nun documento, o máis importante ó fin dos que se redactan en calquer administración, por poñer, non ten ningún sentido. De pouco serve, por non dicir de nada, prometer que se vai facer esto ou aquilo porque, antes ou despois, o eco devolverá o engano. 

De nada serve tampouco tentar esquivar os efectos negativos da crise económica que estamos a vivir inflando as previsións de ingresos. Tamén eso fixo Orozco nos orzamentos deste ano. As súas contas, de feito, rebosaban optimismo, quizais porque a el si o convenceron os seus compañeiros de partido no Goberno central cando dixeron atisbar 'brotes verdes' espallados por aí.  

Nós xa llo advertimos daquela. O forno non estaba, e segue sen estar, para moitos bolos, e non resultaba prudente prever para o presente exercicio un crecemento dos ingresos por riba do 25 por cento, a previsión máis alta de todos os concellos de Galicia. Hai que telo en conta, porque el non reparou nelo, pese a que no 2008 as súas previsións iniciais rebaixáronse en preto dun oito por cento.  

Orozco, sen embargo, seguindo a súa liña, tirou para diante. Nas súas previsións fixo oídos xordos tanto á reducción de ingresos do Concello por impostos directos como á rebaixa de fondos que ía transferirlle a Administración do Estado. Dende o Goberno de Zapatero ben claro lle dixeron a el e ó resto dos alcaldes que non tiñan en mente unha compensación orzamentaria por esa mengua no traspaso de fondos dende a Administración central ás locais. 

Pero ó final a realidade impúxose, e no primeiro semestre de 2009, segundo a propia Axencia Tributaria, a caída media da recadación local sobrepasou o 30 por cento.   

Total, que o Alcalde de Lugo vai ó seu aire, facendo súas as contas da leiteira, alleo a case todo o que preocupa nestes tempos ó común dos mortais que non é outra cousa que tentar chegar a fin de mes coas fabiñas contadas que teñen non peto. Fai orzamentos irreais, baseados en previsións irreais e, polo tanto, cando o vindeiro ano vaiamos comprobar os niveis de execución comprobaremos, unha vez máis, que (case) nada do dito se fixo.  

Todo o garabateado nas contas para 2009 no Concello de Lugo é, como xa vaticinábamos, ficción. Non hai fondos nas arcas municipais e tampouco se agardan. Poñer o carro por diante dos bois nunca deu resultado e o tempo confirmarao.