As reflexións en alto dalgúns ministros de Rodríguez Zapatero provocan tempestades. A falla de consenso ou de criterio compartido, estupor, máxime porque, dadas as circunstancias, a improvisación, segundo quedou sobradamente desmostrado, non resulta a mellor alidada. Os bandazos, aínda que, por moito que nos pese, xa se convertiron na marca da casa socialista, non deixan de sorprender e ata petrificar ó máis sosegado dos cidadáns deste país.
José Blanco, que cando non era ministro mandaba tanto como se o fora e agora que o é aspira a gobernar varios ministerios, é un experto en esto das mudanzas de opinión. Aínda non nos adentraramos no estío cando afirmou aquilo de que a dotación de infraestructuras era un exceso, que se programaba demasiada obra pública e que había que racionalizar o gasto agora que o fiasco económico ó que nos avocou o goberno do que forma parte deixara temblando as arcas do Estado. Case chegou a dicir que España tiña demasiados quilómetros de autopistas e menos mal que non tivo a ocurrencia de poñerse a picar asfalto e a reciclar vías do tren para compensar ese “exceso” de dotacións.
A cousa, mesmo no intre exacto de dicila, non tiña moito xeito, porque se alguén agotou a capacidade de prometer obras e poñer prazos foi el.
De calquera xeito e pese a todo, anunciou drásticos recortes e acuñou como propio o vocablo, tantas veces pronunciado dende entón, de reprogramación. E os camións e as grúas e con eles os operarios principiaron a recoller os seus bártulos das estradas, dos túneles, das pontes nas que estaban a traballar. E o colapso e sobre todo as consecuencias que toda esa axitación ou, para ser máis exactos, a ausencia total de movemento nas obras que antes foran prioritarias e despois xa non o eran tanto, levou o pronunciamento doutra interesante palabra: repesca.
Desta volta o responsable da posta de moda da palabra foi o presidente Zapatero. Constatouse que o goberno socialistas non sopesara, cando menos axeitadamente, os danos colaterais que ía causar a reprogramación iniciada polo Ministerio de Fomento. Xa avisou ó momento a ministra Salgado, por si alguén se levaba a engano, que a reconsideración dos recortes en marcha non ía mellorar a situación do déficit, aínda que o seu homólogo Blanco xa se subira ó carro e admitira que pasárase de freada coas restriccións impostas.
E xa metidos de cheo nos calores do verán, dando largas sobre cándo daría a coñecer a letra pequena da reprogramación que ía volverse a reprogramar, foinos dando pequenas doses de recortes e desrecortes: a autovía Lugo-Santiago, por exemplo, deslicítase nos dous tramos adxudicados e anunciase que A-8 será reactivada, lástima que o anuncio non chegara a tempo para evitar que persoal e maquinaria abandoaran o emprazamento.
Todo a pequenas doses para que non sucumbamos ó empacho, tan frecuente por outra parte nestas datas con tanta proliferación de festas gastronómicas.
Quedamos, en definitiva e á espera de nova orde, emprazados a consultar os orzamentos de 2011 para sair de dúbidas e saber exactamente en que queda a cousa e que obras recibirán o indulto ou verán rebaixada a súa pena.
lunes 23 de agosto de 2010
martes 10 de agosto de 2010
Malos tempos
Son malos tempos. E desgraciadamente as malas noticias para a nosa provincia sucédense. Recortes, sobre recortes; restas sobre restas que suman unha abultadísima amputación ás inversións que tiñan como destino Lugo.
Aínda imbuidos pola conmoción provocada pola “reprogramación” que está a pergeñar o ministro José Blanco, da que informa dosificadamente, intercalando novos compromisos para gañar algo de tempo, coa vana esperanza de que así se vai disipando a impresión xeralizada de que as súas promesas son flor dun día, chegou un novo mazazo.
Deputación e concellos atopanse, como a Xunta, na obriga de devolver as arcas do Estado os adiantos por transferencias percibidos no ano 2008. Algo máis de sete millóns a administración provincial, cinco máis os concellos e máis de 2.600 millóns a Xunta (incluindo neste caso as dúas anualidades), ó que haberá que engadir o que teñan que restituir a administración provincial e as locais polo ano 2009, e tendo presente que foi o exercicio no que o déficit alcanzou as cotas máis altas, será aínda unha cantidade máis abultada.
E a cousa non queda aí, porque a esta magna resta hai que sumar tamén a reducción do importe das transferencias do presente exercicio e que só para Lugo supuxeron a perda directa de outros 12 millóns de euros…
E pese a dificultade e os graves perxuizos que a devolución deste cartos, máxime neste contexto de crise, suporá para todos, nomeadamente para os concellos, cuns recursos xa de por si moi reducidos e coa capacidade de endebedamento bloqueada, o Estado persiste na súa negativa a aplazar a devolución da débeda. Unha débeda, por certo, xerada polo propio goberno central polos seus clamorosos erros nos cálculos estimativos de crecemento. Xa saben, consecuencia daquela ofuscación por negar a evidencia de que España tamén estaba baixo os efectos da alongada sombra da crise. En definitiva, serán os concellos, sen responsabilidade ningunha no asunto, os que teñan que pagar as súas equivocacións.
Zapatero e o seu goberno adícase a trasladar escalonada e inexorablemente as consecuencias da súa errónea e ineficaz política económica a todas as administracións. Os efectos vanse palpando día a día. E o último eslabón, o cidadán de a pé, que constata como se reduce o seu salario (se ten a sorte de telo) e lle suben os impostos, intúe con preocupación que as estreiteces vanse ir ampliando con máis belixerancia en todos os eidos da prestación de servizos públicos. Os concellos, a administración máis próxima ós veciños, ó que se recurre en primeira instancia ante calquer problema, están non xa en risco de afogamento senón de KO técnico inminente.
Pero os socialistas, tras gastar o que tiñan e o que non, precisan máis cartos. Pouco lles importa o clamor case xeral que as súas esixencias están a provocar e as consecuencias que delas se derivarán. A súa postura intransixente e insolidaria alonxaos aínda máis da realidade, do pulso da rúa, dos cidadáns ós que representan e polos que deberían de velar. A Zapatero e os seus ministros pouco que lles importa a ruina á que están avocando ós lucenses e ó resto de habitantes do país.
O seu apego ó sillón vainos sair moi caro a todos.
Aínda imbuidos pola conmoción provocada pola “reprogramación” que está a pergeñar o ministro José Blanco, da que informa dosificadamente, intercalando novos compromisos para gañar algo de tempo, coa vana esperanza de que así se vai disipando a impresión xeralizada de que as súas promesas son flor dun día, chegou un novo mazazo.
Deputación e concellos atopanse, como a Xunta, na obriga de devolver as arcas do Estado os adiantos por transferencias percibidos no ano 2008. Algo máis de sete millóns a administración provincial, cinco máis os concellos e máis de 2.600 millóns a Xunta (incluindo neste caso as dúas anualidades), ó que haberá que engadir o que teñan que restituir a administración provincial e as locais polo ano 2009, e tendo presente que foi o exercicio no que o déficit alcanzou as cotas máis altas, será aínda unha cantidade máis abultada.
E a cousa non queda aí, porque a esta magna resta hai que sumar tamén a reducción do importe das transferencias do presente exercicio e que só para Lugo supuxeron a perda directa de outros 12 millóns de euros…
E pese a dificultade e os graves perxuizos que a devolución deste cartos, máxime neste contexto de crise, suporá para todos, nomeadamente para os concellos, cuns recursos xa de por si moi reducidos e coa capacidade de endebedamento bloqueada, o Estado persiste na súa negativa a aplazar a devolución da débeda. Unha débeda, por certo, xerada polo propio goberno central polos seus clamorosos erros nos cálculos estimativos de crecemento. Xa saben, consecuencia daquela ofuscación por negar a evidencia de que España tamén estaba baixo os efectos da alongada sombra da crise. En definitiva, serán os concellos, sen responsabilidade ningunha no asunto, os que teñan que pagar as súas equivocacións.
Zapatero e o seu goberno adícase a trasladar escalonada e inexorablemente as consecuencias da súa errónea e ineficaz política económica a todas as administracións. Os efectos vanse palpando día a día. E o último eslabón, o cidadán de a pé, que constata como se reduce o seu salario (se ten a sorte de telo) e lle suben os impostos, intúe con preocupación que as estreiteces vanse ir ampliando con máis belixerancia en todos os eidos da prestación de servizos públicos. Os concellos, a administración máis próxima ós veciños, ó que se recurre en primeira instancia ante calquer problema, están non xa en risco de afogamento senón de KO técnico inminente.
Pero os socialistas, tras gastar o que tiñan e o que non, precisan máis cartos. Pouco lles importa o clamor case xeral que as súas esixencias están a provocar e as consecuencias que delas se derivarán. A súa postura intransixente e insolidaria alonxaos aínda máis da realidade, do pulso da rúa, dos cidadáns ós que representan e polos que deberían de velar. A Zapatero e os seus ministros pouco que lles importa a ruina á que están avocando ós lucenses e ó resto de habitantes do país.
O seu apego ó sillón vainos sair moi caro a todos.
lunes 2 de agosto de 2010
Optimizar a xestión
A mala situación económica, agravada pola pésima xestión do bipartito e do Goberno de Zapatero, seguirá a pasar factura ós orzamentos da Xunta para o vindeiro ano e nomeadamente a súa capacidade inversora. Recorte si, pero asumindo un compromiso esencial para asegurar o mantemento do estado de benestar. Unha folla de ruta que pasa por garantir a educación, a sanidade e os servizos sociais e priorizar a inversión nos sectores productivos, decisivos á hora de reavivar o mercado e xerar emprego.
Hai que ter presente neste contexto varios condicionamentos negativos. Por unha banda, están os máis de 2.500 millóns de euros que Galicia terá que devolver ó Estado por mor dos anticipos recibidos no 2008 e 2009 con arreglo ó sistema de financiación autonómica. O Goberno de Zapatero xa rexeitou a sensata proposta do presidente Feijoo de solicitar o aplazamento dese pago ata que a economía galega retornara á vía do crecemento e medrara por riba do dous por cento anual.
Por outro lado, hai que ter en consideración que, con respecto a este 2010, a capacidade de endebedamento da nosa comunidade autónoma verase reducida en máis dun 52 por cento. Consecuencia das políticas económicas impostas pola Unión Europea e que provocan, lóxicamente, unha reacción en cadea.
Hai outro argumento a ter moi presente na liña fixada pola Xunta, en contraposicións ás políticas desenvolvidas polo goberno do Estado: eludir o incremento da presión fiscal que, seguindo as teses defendidas polo Partido Popular, non só está moi lonxe de mellorar a situación actual, senón que contribúe a agravarlas.
Continuarase, por tanto, coa senda iniciada o pasado ano coa política de austeridade e control do gasto imposta polo goberno de Núñez Feijoo, no mesmo momento de tomar as rendas do goberno galego, en consonancia coa conxuntura existente daquela e que se manten agora, aínda que coa entrada en xogo de novos elementos xa aludidos que, sen dúbida, condicionarán a xa de por si dura restricción orzamentaria, cifrada en máis de mil millóns de euros con respecto ó presente exercicio.
A Xunta inexorablemente verase obrigada a revisar íntegramente a súa política pública, a política de gasto de todos os seus departamentos, co fin último de erradicar a ineficacia e asegurar, aínda máis, unha xestión co maior grao de eficiencia posible para optimizar ó máximo os recursos disponibles. Tratase, en definitiva, como ben resumiu o propio Feijoo, de facer máis con menos, de gastar o máximo posible nos cidadáns e o mínimo imprescindible no propio goberno.
A austeridade e sobre todo a responsabilidade son ineludibles na delicada tesitura actual. E non cabe dúbida de que en Galicia, ó contrario que no Estado, hai un xeito ben distinto de gobernar e, ó máis importante, de xestionar os recursos de todos.
Hai que ter presente neste contexto varios condicionamentos negativos. Por unha banda, están os máis de 2.500 millóns de euros que Galicia terá que devolver ó Estado por mor dos anticipos recibidos no 2008 e 2009 con arreglo ó sistema de financiación autonómica. O Goberno de Zapatero xa rexeitou a sensata proposta do presidente Feijoo de solicitar o aplazamento dese pago ata que a economía galega retornara á vía do crecemento e medrara por riba do dous por cento anual.
Por outro lado, hai que ter en consideración que, con respecto a este 2010, a capacidade de endebedamento da nosa comunidade autónoma verase reducida en máis dun 52 por cento. Consecuencia das políticas económicas impostas pola Unión Europea e que provocan, lóxicamente, unha reacción en cadea.
Hai outro argumento a ter moi presente na liña fixada pola Xunta, en contraposicións ás políticas desenvolvidas polo goberno do Estado: eludir o incremento da presión fiscal que, seguindo as teses defendidas polo Partido Popular, non só está moi lonxe de mellorar a situación actual, senón que contribúe a agravarlas.
Continuarase, por tanto, coa senda iniciada o pasado ano coa política de austeridade e control do gasto imposta polo goberno de Núñez Feijoo, no mesmo momento de tomar as rendas do goberno galego, en consonancia coa conxuntura existente daquela e que se manten agora, aínda que coa entrada en xogo de novos elementos xa aludidos que, sen dúbida, condicionarán a xa de por si dura restricción orzamentaria, cifrada en máis de mil millóns de euros con respecto ó presente exercicio.
A Xunta inexorablemente verase obrigada a revisar íntegramente a súa política pública, a política de gasto de todos os seus departamentos, co fin último de erradicar a ineficacia e asegurar, aínda máis, unha xestión co maior grao de eficiencia posible para optimizar ó máximo os recursos disponibles. Tratase, en definitiva, como ben resumiu o propio Feijoo, de facer máis con menos, de gastar o máximo posible nos cidadáns e o mínimo imprescindible no propio goberno.
A austeridade e sobre todo a responsabilidade son ineludibles na delicada tesitura actual. E non cabe dúbida de que en Galicia, ó contrario que no Estado, hai un xeito ben distinto de gobernar e, ó máis importante, de xestionar os recursos de todos.
lunes 26 de julio de 2010
Temores que xa son feitos
Hai xeitos moi distintos de gobernar e hai maneiras frontalmente opostas de asumir as responsabilidades que conlleva o exercicio desa acción de goberno. Díxeno xa en numerosas ocasións, así que principio pola conclusión: o ministro de Fomento e deputado por Lugo José Blanco non cumple a súa palabra, non cumple os seus compromisos con esta a súa provincia; o presidente da Xunta Alberto Núñez Feijoo si o fai. Estamos en crise e o control do gasto convétense en obrigado, pero cal é a razón entón de que a Xunta de Feijoo esté a acometer as obras comprometidas e Fomento ou o goberno de Zapatero, non?
Ós feitos me remito. Lugo é a única provincia galega na que o Ministerio de Fomento, anula obras xa adxudicadas, e a máis perxudicada polos recortes aplicados.
Hai un par de semanas, neste mesmo foro, amosaba as miñas dúbidas sobre a credibilidade das promesas do noso conveciño. A verdade é que os precedentes xogaban na súa contra e os feitos, unha vez máis, desacreditan o valor das súas promesas. Confirmados os peores presaxios, desvelouse agora a razón do seu inusitado silencio: eran malas as noticias que tiña que comunicar ós veciños que o elexiron para representalos (e defendelos) no Congreso.
E resulta que a cancelación dos dous tramos adxudicados da autovía Lugo-Ourense non é máis que o botón de mostra. Se desgranamos o resto das obras que ten pendentes Fomento, a situación é igual de preocupante. Haberá novos retrasos, a superpoñer ás demoras que xa acumulan. Xa saben, o AVE no chegará a Lugo, polo menos nun tempo próximo no que o uso dun tren de alta velocidade supoña unha mellora reseñable; nada hai da autovía Ponferrada-Monforte; nada da autovía Monforte-Chantada; retrasos, xa a día de hoxe, de entre tres e catro anos, na autovía Lugo-Santiago e na propia Lugo-Ourense, á que tras este parón é difícil poñerlle data de inauguración; nada no tramo estatal do corredor da Costa, que, por certo, si se está a executar na parte que lle corresponde executar á Xunta.
E neste oposto proceder radica a diferencia. O hospital de Lugo, por exemplo, será realidade pese a que o bipartito deixou o edificio baleiro e nin un só euro para dotalo da equipación precisa. Está licitado o proxecto de desdobramento do tramo do corredor Nadela-Sarria e a moi bo ritmo as obras do tramo Sarria-Monforte. Aí está a actuación desenvolvida no polígono de As Gándaras, o encauzamento do vello proxecto do auditorio…
As malas novas comunicadas esta semana polo ministro Blanco levarán aparelladas outras consecuencias negativas a maiores do perxuizo que para o desenvolvemento socioeconómico da nosa provincia suporá demorar a concreción de infraestructuras básicas para a súa vertebración. O emprego, xa moi castigado pola actual conxuntura económica, tamén se resintirá destas decisións.
É preciso, por tanto, que todos, dende todos os frentes, político, social e económico, reivindiquemos, cunha soa voz, o trato Lugo merece. E dende logo a nosa provincia non pode consentir unha discriminación desta magnitude.
Ós feitos me remito. Lugo é a única provincia galega na que o Ministerio de Fomento, anula obras xa adxudicadas, e a máis perxudicada polos recortes aplicados.
Hai un par de semanas, neste mesmo foro, amosaba as miñas dúbidas sobre a credibilidade das promesas do noso conveciño. A verdade é que os precedentes xogaban na súa contra e os feitos, unha vez máis, desacreditan o valor das súas promesas. Confirmados os peores presaxios, desvelouse agora a razón do seu inusitado silencio: eran malas as noticias que tiña que comunicar ós veciños que o elexiron para representalos (e defendelos) no Congreso.
E resulta que a cancelación dos dous tramos adxudicados da autovía Lugo-Ourense non é máis que o botón de mostra. Se desgranamos o resto das obras que ten pendentes Fomento, a situación é igual de preocupante. Haberá novos retrasos, a superpoñer ás demoras que xa acumulan. Xa saben, o AVE no chegará a Lugo, polo menos nun tempo próximo no que o uso dun tren de alta velocidade supoña unha mellora reseñable; nada hai da autovía Ponferrada-Monforte; nada da autovía Monforte-Chantada; retrasos, xa a día de hoxe, de entre tres e catro anos, na autovía Lugo-Santiago e na propia Lugo-Ourense, á que tras este parón é difícil poñerlle data de inauguración; nada no tramo estatal do corredor da Costa, que, por certo, si se está a executar na parte que lle corresponde executar á Xunta.
E neste oposto proceder radica a diferencia. O hospital de Lugo, por exemplo, será realidade pese a que o bipartito deixou o edificio baleiro e nin un só euro para dotalo da equipación precisa. Está licitado o proxecto de desdobramento do tramo do corredor Nadela-Sarria e a moi bo ritmo as obras do tramo Sarria-Monforte. Aí está a actuación desenvolvida no polígono de As Gándaras, o encauzamento do vello proxecto do auditorio…
As malas novas comunicadas esta semana polo ministro Blanco levarán aparelladas outras consecuencias negativas a maiores do perxuizo que para o desenvolvemento socioeconómico da nosa provincia suporá demorar a concreción de infraestructuras básicas para a súa vertebración. O emprego, xa moi castigado pola actual conxuntura económica, tamén se resintirá destas decisións.
É preciso, por tanto, que todos, dende todos os frentes, político, social e económico, reivindiquemos, cunha soa voz, o trato Lugo merece. E dende logo a nosa provincia non pode consentir unha discriminación desta magnitude.
lunes 19 de julio de 2010
Decisión arbitraria
O recurso ante o Tribunal Constitucional presentado polo goberno que preside Rodríguez Zapatero contra a Lei de caixas galegas só pretendía poñer outro atranco, un máis dos moitos que plantexaron os socialistas, ó proceso de fusión de Caixa Galicia e Caixanova.
A resolución do alto tribunal evidencia, como argumentaba dende o primeiro momento o Partido Popular e o propio goberno da Xunta, que as súas reticencias non se fundamentaban sobre ningunha base xurídica nin sequera sobre o lexítimo dereito a discrepar. E moito menos respondían o que podía entenderse coma un loable desexo de introducir algunha mellora na norma.
O recurso de inconstitucionalidade respondía única e exclusivamente a intereses partiditas que, neste caso concreto ademais, eran contrarios ó interese xeral de Galicia. O goberno socialista excedeuse na súa prerrogativa de considerar unha lei autonómica coma un acto de goberno. Abusou, para entendernos, do seu poder e atentou frontalmente contra o dereito de todos os galegos de autogobernarse. Foi, en definitiva, unha decisión estrictamente política e, como queda agora demostrado, arbitraria.
A maniobra saiulle mal. E os que a promoveron e ampararon, dende Madrid ou dende Galicia, terán que responder sobre o seu proceder, sobre o grave perxuizo que quixeron causar á fusión que, non o esquezamos, era un deses asuntos de país, que tamén contribúen, decisivamente ademais, a facer país.
Non hai que pasar por alto tampouco que a Lei de caixas foi impulsada por unanimidade das forzas parlamentarias galegas (incluido o PSOE) e aprobada por dous terzos da cámara. E hai que ter presente asimesmo que o proceso de negociación posterior estivo caracterizado pola reiterada vulneración do respeto institucional que se presupón debe imperar, por riba de todo, nas relacións entre administracións.
Dende o primeiro momento, en definitiva, o proceder dos socialistas, tanto en Galicia como en Madrid, denotou que non había vontade negociadora e moito menos o máis mínimo desexo de acadar acordos. Tratábase de castigar, do xeito e ó precio que fora, a Galicia. Fallou o fondo e as formas.
O sentido común, como desgraciadamente resulta habitual nos socialistas, non se exerceu.
Resolto o conflicto e co proceso de fusión moi avanzado, é tempo de mirar ó futuro, aínda que non hai que obviar que a treta socialista foi un acto de traición a Galicia. Haberá que estar atentos.
A resolución do alto tribunal evidencia, como argumentaba dende o primeiro momento o Partido Popular e o propio goberno da Xunta, que as súas reticencias non se fundamentaban sobre ningunha base xurídica nin sequera sobre o lexítimo dereito a discrepar. E moito menos respondían o que podía entenderse coma un loable desexo de introducir algunha mellora na norma.
O recurso de inconstitucionalidade respondía única e exclusivamente a intereses partiditas que, neste caso concreto ademais, eran contrarios ó interese xeral de Galicia. O goberno socialista excedeuse na súa prerrogativa de considerar unha lei autonómica coma un acto de goberno. Abusou, para entendernos, do seu poder e atentou frontalmente contra o dereito de todos os galegos de autogobernarse. Foi, en definitiva, unha decisión estrictamente política e, como queda agora demostrado, arbitraria.
A maniobra saiulle mal. E os que a promoveron e ampararon, dende Madrid ou dende Galicia, terán que responder sobre o seu proceder, sobre o grave perxuizo que quixeron causar á fusión que, non o esquezamos, era un deses asuntos de país, que tamén contribúen, decisivamente ademais, a facer país.
Non hai que pasar por alto tampouco que a Lei de caixas foi impulsada por unanimidade das forzas parlamentarias galegas (incluido o PSOE) e aprobada por dous terzos da cámara. E hai que ter presente asimesmo que o proceso de negociación posterior estivo caracterizado pola reiterada vulneración do respeto institucional que se presupón debe imperar, por riba de todo, nas relacións entre administracións.
Dende o primeiro momento, en definitiva, o proceder dos socialistas, tanto en Galicia como en Madrid, denotou que non había vontade negociadora e moito menos o máis mínimo desexo de acadar acordos. Tratábase de castigar, do xeito e ó precio que fora, a Galicia. Fallou o fondo e as formas.
O sentido común, como desgraciadamente resulta habitual nos socialistas, non se exerceu.
Resolto o conflicto e co proceso de fusión moi avanzado, é tempo de mirar ó futuro, aínda que non hai que obviar que a treta socialista foi un acto de traición a Galicia. Haberá que estar atentos.
martes 13 de julio de 2010
As promesas que leva o tempo
O tempo transcurre e nada cambia, as promesas de José Blanco seguen sen concretarse. Dá igual que as fixera cando aínda non era ministro pero, segundo el, mandaba tanto coma si o fora (lembranse do que dicía en setembro de 2005 de que as autovías de Lugo ían ter prioridade nos orzamentos?) ou que as faga ostentando o cargo.
Agora a excusa vai ser a crise económica, o plan de reaxuste, o que condeará a novas dilación ás infraestructuras básicas para a vertebración da provincia de Lugo que, hai que suliñalo, xa acumulan moitos retrasos. E eso pese a que tozudamente o noso conveciño aseguraba que Lugo, por aquelo da súa orixe, ía quedar exenta dos recortes. Pero vaise vislumbrando unha realidade ben distinta. Os silencios, ás veces, resultan moi significativos, e, claramente, esta é unha desas ocasións.
Así, facendo unha somera memoria sobre a planificación prevista, a autovía do Cantábrico tería que estar rematada hai dous anos. A data que se baraxaba ata hai uns días situaba o remate a finais do vindeiro ano, pero xa vai ser, como mínimo, para o 2012.
As autovías de Lugo a Santiago e a Ourense tiñan que estar operativas este ano, pero a primeira, á espera da nova temporalización, prevíase xa para o 2013 e, un ano máis tarde, para a segunda.
E qué dicir da A-76, Ponferrada-Monforte, que aínda está en estudio informativo e carece de prazo de execución a pesares de que José Blanco, incluso antes de ser ministro, dicía que estaría aberta xa este ano; ou da A-72, Chantada-Monforte, que tamén tiña que estar operativa, pero para a que non hai nin proxecto nin orzamento; ou da nova ponte de Lugo, xa un clásico na renovación de prazos á que acostuma o noso conveciño cada vez que hai unhas eleccións e que se remontan ata maio do 2004, e que, de consumarse desta volta, sumará cinco anos de retraso sobre a promesa inicial.
E podería continuar coa recente polémica na que andamos inmersos na capital a conta da estación intermodal coa que o ano pasado o ministro Blanco amenizou o San Froilan. Estaba daquela, segundo anunciou á sombra da muralla, a redactarse o proxecto; aínda que agora resulta, nove meses depois, que o que se está a facer realmente é un estudo.
O innovador componente deste caso é a aparición do alcalde López Orozco, cuan fiel e dilixente escudeiro, propoñendo a recalificación urbanística dos terreos que actualmente ocupa a estación de autobuses para, coa ganancia resultante de tan proveitosa operación (coa conseguinte desmantelación da terminal), contribuir a financiar a moderna estación intermodal prometida polo número dous do socialistas no ámbito nacional.
Preténdese que Lugo acepte ser discriminada con respecto a outras cidadades e asuma boa parte do investimento dunha obra proxectada, ademais, a moi longo prazo porque non hai que esquecer que antes debe chegar o AVE. E, por agora e antes de que o alcalde Orozco ou o ministro Blanco ou calquer outro voceiro ou representante do goberno socialista diga o contrario, ese feliz acontecemento tardará en chegar unha década.
E eso, ademais, aínda estará por ver, dado que pouquiño a pouco, e a pesares das evasivas do noso conveciño, vaise desvelando que nada se vai cumprir en prazo e neste intre, a chegada da alta velocidade a Lugo e a Ferrol, por exemplo, está en entredito.
Así as cousas, estamos baixo a sombra da dúbida como case sempre cando do que se trata e de comprobar a veracidade e o grado de cumprimento das promesas dos gobernos socialitas. E soprendentemente e pese a gravidade dos feitos, non xurden voces discrepantes nin ningunha plataforma reivindicativa, pese a proliferación coa que xurden nos últimos meses ó longo e ancho da nosa provincia. Non hai preocupación porque reiteradamente os prazos de infraestructuras básicas se retrasen e as promesas sistemáticamente se incumplan?
Parece desprenderse desta peculiar circunstancia que a movilización parte sempre do mesmo bando e tamén sempre dirixe as balas na mesma dirección. Pero o tempo pon a cada un no seu sitio e non hai dúbida de que os socialistas, e nomeadamente José Blanco, custalle cumplir o que prometen e o que PP, por exemplo, pese a que non houbera consignado nin un só euro para o equipamento, porá en marcha un dos mellores hospitais de España.
A diferencia entre a política das promesas e a dos feitos é notoria.
Agora a excusa vai ser a crise económica, o plan de reaxuste, o que condeará a novas dilación ás infraestructuras básicas para a vertebración da provincia de Lugo que, hai que suliñalo, xa acumulan moitos retrasos. E eso pese a que tozudamente o noso conveciño aseguraba que Lugo, por aquelo da súa orixe, ía quedar exenta dos recortes. Pero vaise vislumbrando unha realidade ben distinta. Os silencios, ás veces, resultan moi significativos, e, claramente, esta é unha desas ocasións.
Así, facendo unha somera memoria sobre a planificación prevista, a autovía do Cantábrico tería que estar rematada hai dous anos. A data que se baraxaba ata hai uns días situaba o remate a finais do vindeiro ano, pero xa vai ser, como mínimo, para o 2012.
As autovías de Lugo a Santiago e a Ourense tiñan que estar operativas este ano, pero a primeira, á espera da nova temporalización, prevíase xa para o 2013 e, un ano máis tarde, para a segunda.
E qué dicir da A-76, Ponferrada-Monforte, que aínda está en estudio informativo e carece de prazo de execución a pesares de que José Blanco, incluso antes de ser ministro, dicía que estaría aberta xa este ano; ou da A-72, Chantada-Monforte, que tamén tiña que estar operativa, pero para a que non hai nin proxecto nin orzamento; ou da nova ponte de Lugo, xa un clásico na renovación de prazos á que acostuma o noso conveciño cada vez que hai unhas eleccións e que se remontan ata maio do 2004, e que, de consumarse desta volta, sumará cinco anos de retraso sobre a promesa inicial.
E podería continuar coa recente polémica na que andamos inmersos na capital a conta da estación intermodal coa que o ano pasado o ministro Blanco amenizou o San Froilan. Estaba daquela, segundo anunciou á sombra da muralla, a redactarse o proxecto; aínda que agora resulta, nove meses depois, que o que se está a facer realmente é un estudo.
O innovador componente deste caso é a aparición do alcalde López Orozco, cuan fiel e dilixente escudeiro, propoñendo a recalificación urbanística dos terreos que actualmente ocupa a estación de autobuses para, coa ganancia resultante de tan proveitosa operación (coa conseguinte desmantelación da terminal), contribuir a financiar a moderna estación intermodal prometida polo número dous do socialistas no ámbito nacional.
Preténdese que Lugo acepte ser discriminada con respecto a outras cidadades e asuma boa parte do investimento dunha obra proxectada, ademais, a moi longo prazo porque non hai que esquecer que antes debe chegar o AVE. E, por agora e antes de que o alcalde Orozco ou o ministro Blanco ou calquer outro voceiro ou representante do goberno socialista diga o contrario, ese feliz acontecemento tardará en chegar unha década.
E eso, ademais, aínda estará por ver, dado que pouquiño a pouco, e a pesares das evasivas do noso conveciño, vaise desvelando que nada se vai cumprir en prazo e neste intre, a chegada da alta velocidade a Lugo e a Ferrol, por exemplo, está en entredito.
Así as cousas, estamos baixo a sombra da dúbida como case sempre cando do que se trata e de comprobar a veracidade e o grado de cumprimento das promesas dos gobernos socialitas. E soprendentemente e pese a gravidade dos feitos, non xurden voces discrepantes nin ningunha plataforma reivindicativa, pese a proliferación coa que xurden nos últimos meses ó longo e ancho da nosa provincia. Non hai preocupación porque reiteradamente os prazos de infraestructuras básicas se retrasen e as promesas sistemáticamente se incumplan?
Parece desprenderse desta peculiar circunstancia que a movilización parte sempre do mesmo bando e tamén sempre dirixe as balas na mesma dirección. Pero o tempo pon a cada un no seu sitio e non hai dúbida de que os socialistas, e nomeadamente José Blanco, custalle cumplir o que prometen e o que PP, por exemplo, pese a que non houbera consignado nin un só euro para o equipamento, porá en marcha un dos mellores hospitais de España.
A diferencia entre a política das promesas e a dos feitos é notoria.
lunes 28 de junio de 2010
Pobre imaxe, peores resultados
Rematou a presidencia española da Unión Europea e o balanzo non pode ser máis pobre e desilusionante a pesares das altas expectativas creadas e fomentadas básicamente polo propio executivo, que adolecía de desbordadas ansias (e necesidade) de lograr no exterior o prestixio e recoñecemento que o seu malfacer lle negaba na casa.
Foi deslucida e, sobre todo, desaproveitada. A crise, tantas veces negada de portas para adentro, planeou sen tregua durante estes seis meses e condicionou (ou máis ben acaparou) a axenda política desenvolvida.
A evidencia da grave situación económica na que estaban sumidos varios estados membros da Unión Europea, con Grecia como máximo exponente, foi contaxiando ó medo e a desconfianza ó resto de estados e mantivo a España baixo unha permanente sombra de dúbida, que chegou ó extremo de que a propia Europa tomara as rendas e impuxera os criterios na política económica do noso país. A falta de credibilidade do goberno de Rodríguez Zapatero foi, por tanto, patente e manifesta tamén no marco da Europa común.
O balanzo é que Galicia, ó igual que o resto de España, non acadou ningún beneficio desta presidencia de turno. Non se logrou, pese o acordo únanime do parlamento galego neste senso, impulsar políticas de cohesión ou mesmo a refinanciación das políticas pesqueiras e agrogandeiras, con énfase especial, por exemplo, no mantemento das cuotas leiteiras que quedarán sen validez o vindeiro 2015 e que causarán un grave perxuizo as explotacións gandeiras galegas, con especial incidencia, polo seu peso específico no noso sector productivo, en Lugo.
A pegada española na presidencia da UE tampouco se notou na promoción e difusión do Xacobeo. Nin Zapatero nin os ministros galegos do seu gabinete fixeron forza para que Galicia albergara, cando menos, algunha das xuntanzas ó máis alto nivel celebradas durante o pasado semestre. É máis, nin sequera chegou a celebrarse eiquí o cumio de ministros de Cultura e Turismo que comprometera o agora ex titular de Cultura Cesar Antonio Molina.
Galicia, tamén neste caso, non mereceu o respaldo do goberno de España, que, á vista do seu proceder, parece esquecer que, aínda que Santiago é o final do Camiño, éste discurre por outras terras de diversa condición e cor político.
Como tantas outras veces, Zapatero perdeu o tempo e a oportunidade. E o grave non é xa que non deixara ningunha pegada nin arañara ningún beneficio para o noso país senón que o seu proceder deteriorou notablemente a imaxe de España no contexto internacional, e reparar ese dano non será doado.
Ante este pobre balanzo non podo máis que sumarme a valoración feita ó respecto por Alberto Núñez Feijoo de que este non foi o semestre da presidencia española de Europa senón da presidencia europea en España.
Foi deslucida e, sobre todo, desaproveitada. A crise, tantas veces negada de portas para adentro, planeou sen tregua durante estes seis meses e condicionou (ou máis ben acaparou) a axenda política desenvolvida.
A evidencia da grave situación económica na que estaban sumidos varios estados membros da Unión Europea, con Grecia como máximo exponente, foi contaxiando ó medo e a desconfianza ó resto de estados e mantivo a España baixo unha permanente sombra de dúbida, que chegou ó extremo de que a propia Europa tomara as rendas e impuxera os criterios na política económica do noso país. A falta de credibilidade do goberno de Rodríguez Zapatero foi, por tanto, patente e manifesta tamén no marco da Europa común.
O balanzo é que Galicia, ó igual que o resto de España, non acadou ningún beneficio desta presidencia de turno. Non se logrou, pese o acordo únanime do parlamento galego neste senso, impulsar políticas de cohesión ou mesmo a refinanciación das políticas pesqueiras e agrogandeiras, con énfase especial, por exemplo, no mantemento das cuotas leiteiras que quedarán sen validez o vindeiro 2015 e que causarán un grave perxuizo as explotacións gandeiras galegas, con especial incidencia, polo seu peso específico no noso sector productivo, en Lugo.
A pegada española na presidencia da UE tampouco se notou na promoción e difusión do Xacobeo. Nin Zapatero nin os ministros galegos do seu gabinete fixeron forza para que Galicia albergara, cando menos, algunha das xuntanzas ó máis alto nivel celebradas durante o pasado semestre. É máis, nin sequera chegou a celebrarse eiquí o cumio de ministros de Cultura e Turismo que comprometera o agora ex titular de Cultura Cesar Antonio Molina.
Galicia, tamén neste caso, non mereceu o respaldo do goberno de España, que, á vista do seu proceder, parece esquecer que, aínda que Santiago é o final do Camiño, éste discurre por outras terras de diversa condición e cor político.
Como tantas outras veces, Zapatero perdeu o tempo e a oportunidade. E o grave non é xa que non deixara ningunha pegada nin arañara ningún beneficio para o noso país senón que o seu proceder deteriorou notablemente a imaxe de España no contexto internacional, e reparar ese dano non será doado.
Ante este pobre balanzo non podo máis que sumarme a valoración feita ó respecto por Alberto Núñez Feijoo de que este non foi o semestre da presidencia española de Europa senón da presidencia europea en España.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
